Οι διακόσιοι της Καισαριανής, ένα βιβλίο και δώδεκα φωτογραφίες

Στο βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη "Οι δωσίλογοι" (2023), παρακολουθούμε την πολιτική, οικονομική και ένοπλη συνεργασία με τον κατακτητή, όπως αυτή εκδηλώθηκε στο νομό Αττικής, μέσα από τη μελέτη αρχείων που δημοσιοποιούνται πρώτη φορά. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, σε συνέντευξή του στο LIFO και την Αργυρώ Μποζώνη, τις δύσκολα πολιτικά εποχές τις πιάνει πρώτα η Λογοτεχνία και μετά το Θέατρο και ο Κινηματογράφος*. Η Ιστορία έρχεται πολύ αργότερα. Κι αυτό συμβαίνει όταν συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις: Πρώτον πρέπει να υπάρχει ικανή χρονική απόσταση. Δεύτερον πρέπει να υπάρχει ένα κάποιο κλίμα δημοκρατίας, τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στην κοινωνία, ούτως ώστε να ανοίξουν αρχεία, χωρίς τα οποία οι ιστορικοί δεν μπορούν να ερευνήσουν τα γεγονότα. 

Όμως τα αρχεία, ακόμα και αν είναι ανοιχτά, πολλές φορές είναι πολυδιασπασμένα και θέλει κόπο για να εντοπίσεις τα κομμάτια τους. Λόγω μάλιστα απουσίας αρχειακής κουλτούρας, πολλά από αυτά έχουν καταστραφεί, καθώς δεν αξιολογήθηκαν και πετάχτηκαν. Στην περίπτωση των δωσίλογων, εκτός των άλλων, υπάρχει και η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής, προκειμένου να καταστραφούν τα ίχνη της συνεργασίας με τον κατακτητή, καθώς άνθρωποι που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς έμειναν στον κρατικό μηχανισμό για χρόνια. Μεταπολεμικά, δεν έγινε ποτέ εκκαθάριση, οπότε κάποιοι άνθρωποι (που δεν ήταν απαραίτητα πολύ ψηλά στον μηχανισμό) φρόντισαν να καταστρέψουν τα τεκμήρια. 

"Οι υπηρεσίες και τα σώματα ασφαλείας είναι οι προκάτοχοι της ΕΥΠ. Με αποφάσεις του εκάστοτε υπουργού Εσωτερικών, τα αρχεία τους διαρκώς έκλειναν. Άνοιξαν για λίγο, επί υπουργίας Πανούση και στη συνέχεια Τόσκα, και τότε κατάφερα να μπω", λέει ο συγγραφέας του βιβλίου. 

Δωσίλογος δεν είναι μόνο ο κουκουλοφόρος, ο καταδότης και ο χαφιές που μπορούμε να δούμε στον κινηματογράφο. Δεν είναι κάποιος που λαμβάνει ως αντάλλαγμα μόνο έναν τενεκέ λάδι, αλλά κάτι πολύ πιο ευρύ. Φαίνεται ότι το φαινόμενο είχε αρχίσει πολύ πριν την Κατοχή. Ήδη από τη δεκαετία του '30 παρατηρείται μια γερμανική οικονομική εισβολή στα Βαλκάνια, και αυτό έχει ως συνέπεια ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων να συνδεθεί με το γερμανικό κεφάλαιο και την γερμανική οικονομία. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στη χώρα μας και την κατέλαβαν, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν τα "έμπιστα πρόσωπα". Αυτό το συναντάμε και στα πρακτικά των μεταπολεμικών δικών. 

Βλέπουμε λοιπόν ότι, σε επίπεδο οικονομικής συνεργασίας, έχουμε πράγματα που μας συνδέουν με το προπολεμικό παρελθόν. Σε επίπεδο συνεργασίας των Σωμάτων Ασφαλείας, η Ελληνική Χωροφυλακή είχε μπολιαστεί με τον αντικομμουνισμό από τα τέλη της δεκαετίας του '20. Ο πρώτος αμιγώς αντικομμουνιστικός νόμος, το περίφημο Ιδιώνυμο το 1929, είχε ανοίξει την διαδικασία θωράκισης του αστικού κράτους απέναντι στον κίνδυνο του κομμουνισμού. Μέσα στα χρόνια της Κατοχής, οι άνθρωποι αυτοί θεώρησαν ότι συνεχίζουν απλώς το έργο που έκαναν και πριν, χωρίς να εξετάσουν ότι τα δεδομένα είχαν αλλάξει και βρισκόμασταν πλέον κάτω από ξένη στρατιωτική κατοχή. 

Το 1943, δημιουργείται η θέση του ανώτατου διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας και της Αστυνομίας Ελλάδος, την οποία αναλαμβάνει ο εκάστοτε διοικητής των Ες-Ες στη Ελλάδα. Από τότε, τα Ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας μπαίνουν στον κατοχικό μηχανισμό, και οι Γερμανοί είναι αυτοί που τα εξοπλίζουν. Μετά τη συνθηκολόγηση και την αποχώρηση των Ιταλών, δημιουργούνται τεράστια κενά σε θέματα ασφαλείας. Οι Γερμανοί δεν έχουν επαρκές προσωπικό να τα καλύψουν, γι’ αυτό βασίζονται στους Έλληνες συνεργάτες τους.

Τα τάγματα ασφαλείας δεν έχουν καμία σχέση με την τήρηση της τάξης. Δεν διώκουν τους ποινικούς αλλά κυνηγούν το πολιτικό έγκλημα, που τότε ήταν η αντιστασιακή δράση, η οποία ερχόταν σχεδόν αποκλειστικά από τις ΕΑΜικές οργανώσεις. Οπότε, τα Τάγματα Ασφαλείας, τον τελευταίο και με διαφορά πιο αιματηρό χρόνο της Κατοχής, πρωταγωνιστούν στις επιχειρήσεις στρατιωτικού και αστυνομικού τύπου που γίνονταν εναντίον των χαρακτηριζόμενων ως ΕΑΜικών συνοικιών, δηλαδή σε περιοχές όπου κατοικούσαν κυρίως οι πρόσφυγες του '22, όπως η Κοκκινιά, η Καισαριανή, η Καλλιθέα, το Περιστέρι, ο Βύρωνας. Εκεί γίνονται και τα μεγάλα μπλόκα της Κατοχής. 

Οι ελληνικές δυνάμεις ασφαλείας πρωτοστατούν σε μπλόκα, εφόδους και έρευνες σε σπίτια, γι’ αυτό και ο συγγραφέας του βιβλίου εισάγει τον καινούργιο όρο "Ελληνική Στρατιωτική Κατοχή", ταυτόχρονα με την Γερμανική. 

"Ξεκινώντας την έρευνά μου πριν από είκοσι χρόνια", λέει ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, "συνάντησα πολλούς ανθρώπους, που δεν είναι πια στη ζωή, οι οποίοι, μιλώντας για την "Κατοχή", στο μυαλό τους δεν είχαν τόσο τους Γερμανούς όσο τα Τάγματα Ασφαλείας και τη Χωροφυλακή".

Τελικά οι δωσίλογοι δεν είναι μια μικρή μειοψηφία, αλλά ένα φαινόμενο πολύ πιο ευρύ. Και αυτό που εντυπωσιάζει πιο πολύ είναι η ένταση, η σφοδρότητα και το απίστευτο μίσος που είχαν. Το πολύ δύσκολο κεφάλαιο είναι αυτό των βασανιστηρίων που έκανε η Ελληνική Ασφάλεια ή η Χωροφυλακή. Όταν συνελάμβαναν αντιστασιακούς (γυναίκες ή άντρες), ακολουθούνταν ένα σαδιστικό τελετουργικό θανάτου. Οι Γερμανοί, για να αποσπάσουν ομολογίες, βασάνιζαν για πολύ καιρό τα θύματά τους, όσα δεν "έσπαγαν". Τα θύματα όμως της Ειδικής Ασφάλειας πεθαίνουν ή την ημέρα της σύλληψης ή την επομένη, απλώς τους σκοτώνουν. Υπάρχουν ιατροδικαστικές εκθέσεις όπου βλέπει κανείς τι υφίστατο το σώμα πριν πεθάνει. Αυτό δεν έχει να κάνει με την απόσπαση της πληροφορίας αλλά με έναν καθαρό σαδισμό, στο πλαίσιο του μίσους.

Για λόγους επιβίωσης, πολλοί άνθρωποι εντάχθηκαν ακόμα και απευθείας στις γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας, αστυνομίας και κατασκοπείας της Βέρμαχτ και των Ες-Ες. Ανάμεσα τους, υπάρχουν αρκετοί Έλληνες ως διερμηνείς, καταδότες, ακόμα και βασανιστές. Στόχος τους ήταν να καταδίδουν άτομα, αποκομίζοντας οικονομικό όφελος. Υπήρξαν και άνθρωποι που μπήκαν αναγκαστικά. Κάποιος, ας πούμε, που γνώριζε γερμανικά και εργαζόταν απλώς εκεί, δεν ήταν απαραίτητα συνεργάτης τους. Κάποιοι κατάφεραν να γλιτώσουν και κόσμο. Οπότε, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο πώς χειριζόμαστε το θέμα. Υπήρχαν και άνθρωποι που πέρασαν στην απέναντι πλευρά μέσα από τα δίχτυα της μαύρης αγοράς, και έτσι στρατολογήθηκαν στις γερμανικές ή ιταλικές υπηρεσίες. Είναι αρκετοί οι τρόποι, χωρίς να εξαιρούνται και ζητήματα προσωπικά –κάτι που συμβαίνει περισσότερο στην επαρχία. Πάντως, και οι τρεις κατοχικές κυβερνήσεις συνεργασίας δημιούργησαν ένα τεράστιο πλαίσιο ανομίας, κι αυτό έδωσε το κίνητρο να συνεργαστεί κάποιος με τους Γερμανούς, καθώς ήξερε πως, ό,τι και να έκανε, δεν θα λογοδοτούσε πουθενά.

Ως προς την απόδοση δικαιοσύνης, έχουμε μια πολύ καλή έρευνα του Δημήτρη Κουσουρή, σχετικά με το πώς χρησιμοποιήθηκε η δικαστική εξουσία από το ελληνικό κράτος για να αντιστρέψει πλήρως την πραγματικότητα, να ποινικοποιήσει την αντιστασιακή δράση και να αποποινικοποιήσει, να απαλλάξει και να αθωώσει αυτούς που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες εκείνης της εποχής αποκαλούσαν αυτά τα ειδικά δικαστήρια που έγιναν για τους δωσίλογους, "αθωοδικεία". 

Οι απαλλαγές ήταν μαζικές. Αρχικά, υπάρχουν απαλλακτικά βουλεύματα γι’ αυτούς που είχαν οικονομικές σχέσεις με τους Γερμανούς, οπότε αυτές οι υποθέσεις δεν έφτασαν στα δικαστήρια – αυτό ήταν το πρώτο φίλτρο. Σε μια δεύτερη φάση, όσοι έφτασαν στα δικαστήρια αθωώθηκαν, και αυτοί οι λίγοι που καταδικάστηκαν πήραν χάρη από αντίστοιχα συμβούλια ή τον βασιλιά. Αυτό που προκύπτει από την έρευνα είναι ότι, στα δύο μεγαλύτερα δικαστήρια της χώρας, Αθηνών και Πειραιά, έχουμε δύο εκτελεσμένους ως συνεργάτες των Ες-Ες, που δεν ήταν καν ψηλά στην ιεραρχία.

Αν και ο δωσιλογισμός είναι ένα φαινόμενο πανευρωπαϊκό, στην Ελλάδα συνέβη με τον πιο ακραίο τρόπο. Είχαμε ατιμωρησία**των συνεργατών, και κυνηγητό των αντιστασιακών με μακροχρόνιες διώξεις. Όλη η Ευρώπη έπρεπε να ανασυγκροτηθεί πολύ γρήγορα, οπότε οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις επέλεξαν να κρύψουν τις πληγές, για να ανοίξει η μεταπολεμική σελίδα μιας ειρηνικής Ευρώπης. Αν προσπαθούσαν να αποδώσουν δικαιοσύνη διεξοδικά, αυτό θα τράβαγε πολύ, όχι μόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων αλλά και στις κοινωνίες, οι οποίες θα ταλανίζονταν για χρόνια από αυτό το ζήτημα. Υπήρξαν κάποιες παραδειγματικές τιμωρίες δωσίλογων, αλλά όλα αυτά τα ζητήματα έκλεισαν στα γρήγορα.

Τώρα είμαστε σε μια εποχή που μπορούμε να τα εξετάσουμε όλα αυτά ψύχραιμα, να βγούμε από τη λήθη και να κοιτάξουμε το τραύμα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί έχει περάσει ένα μεγάλο διάστημα, ογδόντα χρόνια πλέον, και συγχρόνως αυτό το παρελθόν είναι δικό μας. Αυτό το παρελθόν είναι όσα έζησαν οι πατεράδες και οι μανάδες, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, άρα το ζητούμενο είναι πρώτα να το κατανοήσουμε... Τα ερωτήματα βοηθούν, όχι οι βεβαιότητες, και είναι σημαντικό να έχουμε ανοιχτό μυαλό όταν προσεγγίζουμε τα γεγονότα. Ο πιο σωστός τρόπος είναι να σταθούμε έντιμα απέναντι στο παρελθόν και να το δούμε κατάματα. Το τραύμα, για να επουλωθεί, πρέπει να εκλογικευθεί, ούτως ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε με αυτό και να προχωρήσουμε. 

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αν θέλουμε να αφηγηθούμε την ιστορία των κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αφετηρία μας δεν μπορεί να είναι η περίοδος της Κατοχής, αλλά εκείνη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936, που επιβλήθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά με την υποστήριξη του βασιλιά.

Διότι οι 157 από τους 200 εκτελεσμένους ήταν κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, οι οποίοι είχαν συλληφθεί από τις αρχές ασφαλείας του δικτατορικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά, την περίοδο 1936–1939, και είχαν παραδοθεί από τις ελληνικές αρχές στα γερμανικά στρατεύματα, όταν αυτά εισέβαλαν στη χώρα, τον Απρίλιο του 1941. Και μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους όμως, η διοίκηση των χώρων κράτησης των κομμουνιστών παρέμεινε στα χέρια της Ελληνικής Χωροφυλακής. Με άλλα λόγια, αυτοί οι άνθρωποι ήταν πρωτίστως θύματα του αντικομμουνιστικού ελληνικού κράτους και δευτερευόντως των Γερμανών κατακτητών.

Εκτός από τους 157 προπολεμικούς κομμουνιστές, μεταξύ των εκτελεσμένων της Πρωτομαγιάς του 1944 υπήρχαν και τουλάχιστον 22 μέλη του ΕΑΜ που είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής από την Ελληνική Χωροφυλακή, η οποία τα παρέδωσε στους Γερμανούς προς εκτέλεση.

Σήμερα, το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να κρατά κλειστά τα πολύτιμα για την έρευνα αρχεία των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 80 χρόνια από τη λήξη του πολέμου, και 85 από την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά.

Οι φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές. Πρέπει να αποκτηθούν και να κατατεθούν σε επίσημο αρχειακό φορέα, με τον όρο ότι θα είναι διαθέσιμες στην έρευνα, και ότι τα ψηφιακά τους αντίγραφα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς αντίτιμο σε εκδόσεις, εκθέσεις, ντοκιμαντέρ κλπ.

Πηγές:

• Οι δωσίλογοι: ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας (LIFO)

• Πρώτες σκέψεις για τις φωτογραφίες από την εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που εμφανίστηκαν προς δημοπρασία στο eBay (Μενέλαος Χαραλαμπίδης - Fb, koutipandoras)

Photo

Screenshot (ΤΟ ΒΗΜΑ) 

Παραπομπές: 

* Το τελευταίο σημείωμα -- Ναπολέων Σουκατζίδης -- Δείτε την ταινία εδώ: https://m.ok.ru/video/7355770538648 

** Η Ελλάδα είναι μοναδικό παράδειγμα πλήρους ατιμωρησίας (video του LIFO)

https://youtu.be/XPyqfT_d2wk?si=2bHIp6IEVTTn80zG

Δείτε επίσης:

Ποιοι είναι οι "200 της Καισαριανής"... (ROSA)

ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) -- Φωτογραφίες σε υπαίθριες αγορές...

efsyn.gr/kaisariani 

lifo.gr/oi-200-tis-kaisarianis

Η ιστορία πίσω από την εκτέλεση... (ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ)

902.gr

Greek Reporter

Ποιοι και γιατί συνεργάστηκαν με τους κατακτητές; (video)

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: Κώστας Τσίρκας και άλλες ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

262 φωτογραφίες αριθμεί η συλλογή Χόιερ (ΕΡΤ)

dailymail  

theguardian - rosa - kathimerini

Agapi mou Fidella

 

https://youtu.be/JZi8k_RIOhE?si=M87e4hY2lfFKSVwi

Sto korafaissu ssianonna linari 
Ce`derlampisa mesa sto chloro 
Sekundu motti skonnete o fengari 
Atto krovattitu orio, parefto 

Στο χωραφάκι σου μάζευα λινάρι.

Άστραψε μέσα στο πράσινο,
όπως όταν σηκώνεται, το φεγγάρι
απ`το κρεβάτι του, ωραίο, λαμπρό.

Agapi mou fidella protini 
Puru ti nifta iss`innu se toro 
Ivo fsunnontas`e se vrisko`ci 
Ce is ta mala klamata arcino. 

Αγάπη μου πιστή, πρώτη, 
και τη νύχτα στον ύπνο σε θωρώ.
Ξυπνώντας δε σε βρίσκω εκεί 
και αρχίζω να κλαίω πολύ πολύ. 

Tin agapi mou vale sti fsichi 
Sekundu sti kardiammu tin vasto 
Ius panta sto kosmo pai`to zisi 
Sekundu s`agapune n`agapisi 

Την αγάπη μου βάλε στην ψυχή σου,
όπως την κρατώ εγώ στην καρδιά μου.
Έτσι πάντα στον κόσμο πάει η ζωή,
όπως σ' αγαπάνε ν' αγαπήσεις.

Από τα γκρεκάνικα τραγούδια της ιστοσελίδας του 6ου δημοτικού σχολείου Γλυφάδας 

Οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας ή Γρίκοι ή Γραίκοι ή Γραικάνοι, είναι η κύρια ελληνική μειονότητα της Νότιας Ιταλίας, η οποία βρίσκεται κυρίως στις περιοχές της Γκρετσία Σαλεντίνα (Απουλία) στη χερσόνησο του Σαλέντο, και της Καλαβρίας.  Θεωρούνται πως είναι οι εναπομείναντες πληθυσμοί των ελληνικών αποικιών της αρχαιότητας, της Μεγάλης Ελλάδας (Magna Graecia), και των κατόπιν Βυζαντινών κατοίκων της νότιας Ιταλίας. 

Η παρουσία ελληνικών φύλων στη νότια Ιταλία χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πριν, όταν και εγκαταστάθηκαν μετά από διαδοχικά κύματα μεταναστεύσεων (από τον τον 8ο αιώνα π.Χ., έως και τις Βυζαντινές μετακινήσεις προς την Ιταλία μετά την περίοδο των Οθωμανικών κατακτήσεων). Σύγχρονες γενετικές μελέτες επιβεβαιώνουν τη μακροχρόνια γενετική απομόνωση των ελληνόφωνων της Καλαβρίας. 

Αν και οι περισσότεροι Έλληνες της κάτω Ιταλίας, με την πάροδο των αιώνων,  έχουν πλέον ιταλοποιηθεί πλήρως, η κοινότητα των Γκρίκο κατόρθωσε να διατηρήσει τον χαρακτήρα της ελληνικής της ταυτότητας, καθώς και την γλώσσα. Η καθημερινή έκθεση όμως στα ιταλικά ΜΜΕ και οι ανταλλαγές με άλλα σημεία της Ιταλίας, έχουν βαθμιαία διαβρώσει την κουλτούρα και τη γλώσσα τους.

Παραδοσιακά μιλούν τη γλώσσα Γκρίκο η οποία είναι μια διάλεκτος της Ελληνικής. Κατά τα πρόσφατα χρόνια, ο αριθμός των ομιλητών της έχει μειωθεί κατά πολύ, με τους νεότερους να χρησιμοποιούν πλέον κυρίως τα Ιταλικά. 

Πηγή: https://blogs.sch.gr/6dimgl/2024/04/08/oi-encardia-sto-scholeio-mas/

Οι Encardia [https://encardia.gr] ιδρύθηκαν το 2004 και έχουν κάνει πολλές ζωντανές εμφανίσεις σε Ελλάδα, Γερμανία, Ιταλία, Νότια Γαλλία και Κύπρο. Έχουν κυκλοφορήσει 4 δίσκους studio και 2 live.

Το κλάμα του εμιγκράντο (ο θρήνος του μετανάστη)

Μαριανίνα Κριεζή*: "Από όλα τα τραγούδια του κόσμου, αυτό που με συγκλονίζει κάθε φορά που το ακούω είναι ένα τραγούδι της ξενιτιάς από τη Νότια Ιταλία, όπου ελληνικές λέξεις ξεπετάγονται ανάμεσα σε ιταλικές, σαν ένα φεγγάρι που βγαίνει από τα σύννεφα και ξανακρύβεται, σαν μια γλώσσα που χάνεται και ξαναβρίσκεται." [Συνέντευξη στο LIFO, το 2006]

https://youtu.be/eIw4GKqGU7I?si=HWCTZ92vf72KkODW

https://www.youtube.com/watch?v=eIw4GKqGU7I

https://youtu.be/EIhq74VqEAI?si=y3hvPlZkf8tG6-Xp

κλαμα του εμιγκραντου

https://youtu.be/e4WgT3RRDYw?si=PgUP8Pf6HP_hfWt1

 

Ωραίο μου χελιδόνι 
πούθε έρχεσαι και φτάνεις 

και ποια θάλασσα σε φέρνει

με ετούτο τον καιρό;

Άσπρο έχεις στο στήθος

και μαύρα τα φτερά,

χρώμα θάλασσας στη ράχη, 

λίγο ανοιχτή ουρά. 

Ρώτησα για τη μάνα μου

την πολυαγαπημένη

τόσο που με περιμένει,

χρόνια που έχει να με δει. 

Ρώτησα για τον κύρη μου

κι' όλη τη γειτονία,

και αν είχες ομιλία 

πόσα θα 'χες να μου πεις. 

[Μα εσύ τίποτα δε λέεις 

για ολ' αυτά που σε ρωτώ,

λίγο γέρνεις, κατεβαίνεις 

λίγο αγγίζεις το νερό]**. 

Κάθομαι μπρος στη θάλασσα 

κι' εσένανε κοιτώ,

λίγο γέρνεις, κατεβαίνεις,

λίγο αγγίζεις το νερό. 

Το τραγούδι είναι από τον δίσκο "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ" του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος. 

*8/09/1947 - 6/02/2022

** Στροφή που δεν ακούγεται σε όλες τις εκτελέσεις 

Η μουσούδα

Με λένε με το όνομα που μου έδωσες. Μα, εκτός από το όνομα, είμαι μια μουσούδα. Μικρή, υγρή, μαύρη, με δύο τρυπούλες που εισπνέουν τον κόσμο. 

Είμαι το πρώτο σημείο που γεννιέται η αγάπη κι η τελευταία άκρη που φεύγει όταν όλα τελειώσουν. 

Μη γελιέσαι. Δεν είμαι απλώς ένα κομμάτι από ρύγχος. Είμαι μνήμη. Είμαι υπομονή. Είμαι η σιωπηλή σου συνοδός στα μονοπάτια της ζωής. 

Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα με εκείνον. Τον άνθρωπό μου. Ήμουν κουτάβι. Τα πάντα γύρω μου καινούρια, οι ήχοι δυνατοί, οι μυρωδιές καταιγίδα. Έτρεμα. Και τότε, μύρισα το χέρι του. Ένα μείγμα από σαπούνι, λίγο φόβο, λίγη μοναξιά. Και κάτω απ’ όλα, κάτι όμορφο. Η μυρωδιά μιας καρδιάς που ήθελε να αγαπήσει ξανά. Με τη μουσούδα μου τον άγγιξα. Ήσυχα. Μια μικρή υπόσχεση: "Θα σε βρω πάντα, ακόμα κι αν χαθείς". 

Από τότε, έγινα ο φρουρός της σιωπής του. Στις μέρες που τα μάτια του δεν ήθελαν να κοιτάξουν κανέναν, πήγαινα και ακουμπούσα τον ώμο του. Ήσυχα. Δεν χρειαζόταν να μιλήσει. Ήξερα. Η μουσούδα μου καταλάβαινε πριν από εκείνον. Μύριζα τα δάκρυά του πριν κυλήσουν. Τα γέλια του πριν ακουστούν. Μύριζα τη βροχή στα μαλλιά του και τη μελαγχολία στις νύχτες του. Όταν έβγαινε από το μπάνιο, όταν επέστρεφε από μια κακή μέρα, όταν δεν είχε διάθεση να φάει. Πάντα μύριζα τα πάντα. Και πήγαινα κοντά. Έσπρωχνα το χέρι του απαλά, σαν να του έλεγα "είμαι εδώ, βάλε το μέτωπό σου πάνω μου και άσε με να σε κρατήσω". 

Δεν ήξερε ποτέ πόσα ήξερα. Μα δεν με πείραζε. Η ζωή μας πέρασε με βόλτες. Πάρκα, γωνιές, λιμάνια. Κάθε μέρος το χάραζα με την όσφρησή μου. Όχι για να το διεκδικήσω, όπως λένε. Αλλά για να θυμάμαι. Να μπορώ να τον ξαναβρώ, αν μια μέρα χαθεί. Γιατί η μουσούδα μου έχει μνήμη αιώνια. Δεν ξεχνά. Μια φορά, είχαμε χωριστεί. Είχα τρομάξει από κάτι και είχα τρέξει. Έψαχνα, γύριζα, δεν τον έβρισκα. Ο αέρας ήταν γεμάτος θορύβους και σκιές. Αλλά εκεί, σ’ έναν δρόμο γεμάτο φωνές και άγνωστους, τον μύρισα. Λίγο άγχος, λίγη ελπίδα, και, ναι, το σαπούνι. Και έτρεξα. Και τον βρήκα. 

Με φίλησε στο ρύγχος και δάκρυσε. Δεν είπε τίποτα. Ούτε κι εγώ. Μα η καρδιά του είχε πει ήδη το ευχαριστώ, με έναν χτύπο που ταρακούνησε ολόκληρο τον κόσμο μου. Τα χρόνια πέρασαν. Η μουσούδα μου άρχισε να γκριζάρει. Κι εκείνος να σκύβει πιο αργά να με χαϊδέψει. Όμως, κάθε πρωί, όταν έβγαινε από το υπνοδωμάτιο, ήμουν εκεί. Τον πλησίαζα και ακουμπούσα το ρύγχος μου στο χέρι του. Μια μικρή υπενθύμιση: "Σ’ αγαπώ ακόμα. Μυρίζεις όπως τότε". 

Ώσπου ήρθε εκείνη η μέρα. Δεν μπορούσα πια να ανέβω στον καναπέ. Η καρδιά μου, αν και γεμάτη, έδειχνε να βαραίνει. Εκείνος ήρθε κοντά μου. Με πήρε αγκαλιά, με τύλιξε στην παλιά μας κουβέρτα. Εκείνη που κουβαλούσε βροχές, φόβους, και τρυφερές Κυριακές. Ακούμπησα τη μουσούδα μου στο στήθος του. Ήρεμα. Ένιωσα την καρδιά του. Ήταν γεμάτη. Κι ας πονούσε. Τον μύρισα για τελευταία φορά. Εκείνη την απέραντη μυρωδιά της αγάπης που δεν ζητά τίποτα. 

Και όταν έκλεισα τα μάτια μου, η μουσούδα μου έμεινε εκεί, σαν ένα μικρό αόρατο σχοινί. Ένας όρκος χωρίς λέξεις. Γιατί, να το θυμάσαι: Όταν όλα τα λόγια σωπάσουν, όταν φύγουν οι άνθρωποι και μείνουν οι σκιές, όταν νομίσεις πως είσαι μόνος, βάλε την παλάμη στο πρόσωπό σου και φαντάσου ένα μικρό, υγρό ρύγχος να σε αγγίζει απαλά. Είμαι εκεί. Η μουσούδα σου. Δεν σε ξέχασα ποτέ.

Πέτρος Κατσάκος, 22/01/26

Στη φωτογραφία εγώ κι' ο "Μπεμπές" μου (κατά κόσμον Ben, 1995 - 2006) 

Αυτό το κακό πρέπει να τελειώσει!

 

https://youtu.be/LAGYbSgajE4?si=RvDw6a1YiPk_wC6a

Κώστας Θεοφίλου, κτηνοτρόφος, από το κανάλι Theofilou Farm: "Ο Θεός με παρηγοράει. Στις εφτά μέρες, τις τέσσερεις τουλάχιστον είμαι με τα πρόβατα μέσα στο όνειρο. Κοιμάμαι και τα βλέπω... Αυτό το κακό πρέπει να τελειώσει. Να το δώσουν ένα τέλος πλέον. Ό,τι και να πούμε, έχουμε αποδείξει τα πάντα. Αυτά τα παιδιάστικα τώρα να σταματήσουν, τα παιχνίδια. Αυτοί οι εγκέφαλοι που κανονίζουν τις τύχες μας να αφήσουν τον κόσμο να ζήσει και να πεθάνει χωρίς τέτοια μεγάλα βάσανα". 

https://youtu.be/YOfwgmskico?si=GjjDK5ODDMl_n57D

Χρήστος Μόσχος, κτηνίατρος, στον starFM, στην εκπομπή "Ήρθε η Ώρα" και την Όλγα Λαθύρη: "Δυστυχώς χάθηκε η μάχη. Η ευλογιά συνεχίζει να αποδεκατίζει κοπάδια. Κάθε μέρα θανατώνονται πάνω από χίλια ζώα σε όλη τη χώρα. Και τον Αύγουστο, που θα κλείσουμε δυο χρόνια με τη νόσο, θα χαρακτηριστούμε ενδημική χώρα και αυτό θα είναι το τελειωτικό χτύπημα για την ελληνική κτηνοτροφία". 

"Η μαζική θανάτωση κοπαδιών λόγω ζωονόσων παρουσιάζεται ως τεχνική, υγειονομική 'αναγκαιότητα'. Στην πράξη, όμως, λειτουργεί ως κάτι πολύ περισσότερο: ως μηχανισμός επιτάχυνσης της εξαφάνισης της μικρής, εκτατικής κτηνοτροφίας στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται απλώς για απώλεια παραγωγής. Πρόκειται για απώλεια ανθρώπων από την ύπαιθρο, για εγκατάλειψη γης, για διάρρηξη τοπικών οικονομιών. Και αυτό δεν είναι 'παράπλευρη απώλεια'. Είναι προβλέψιμο αποτέλεσμα... Η μικρή εκτατική κτηνοτροφία δεν είναι αναχρονισμός. Είναι δομή κοινωνικής συνοχής, είναι τρόπος χρήσης της γης, είναι πολιτισμικό και περιβαλλοντικό κεφάλαιο". -Φρόσω Παύλου, δημοσιογράφος 

https://youtu.be/I2uMvsD-4GM?si=Tr8N4sJ0v-YpKVQg

Αλέξανδρος Τσίγγος, δημοσιογράφος: "Οι διαδικασίες πρόσληψης των ατόμων που εκτελούν τη σφαγή είναι αδιαφανείς και άγνωστες. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για τη θανάτωση των ζώων είναι βάναυσες και απάνθρωπες". 

Που είναι οι φιλόζωοι; Που πήγαν όλοι; "Δαιμονοποιούν, ανάμεσα σε άλλα, και την κτηνοτροφία. Κι όχι μόνο τη βιομηχανική, που παράγει κακής ποιότητας τροφή και επιβάλλει φρικτές συνθήκες διαβίωσης στα ζώα, αλλά και την παραδοσιακή, τα προϊόντα της, και μαζί ένα κομμάτι της χώρας. Κι όταν χαθεί κι αυτή, θα βρεθούμε μοιραία μπροστά σε επισιτιστική κρίση, για την οποία θα ευθύνεται φυσικά η "κλιματική αλλαγή" και όχι οι κακοί χειρισμοί που οδήγησαν στην εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα. Σε έναν κόσμο όπου πλέον όλα συνδέονται ξεδιάντροπα με το οικονομικό όφελος ορισμένων, όπου νησιά καταστρέφονται στο όνομα της "ανάπτυξης" και περιοχές Natura ή βουνά θυσιάζονται στο όνομα της "πράσινης ενέργειας", δεν θα μου προκαλέσει καμία έκπληξη αν, όταν ερημώσει η επαρχία, φτηνύνει η γη και απελπιστούν οι παραγωγοί, δούμε να ξεφυτρώνουν "επενδύσεις" μεγάλων βιομηχανικών μονάδων παραγωγής ως δήθεν αναγκαίες και την εκμετάλλευση της γης από πολυεθνικές". -Mania Rapti

Δείτε επίσης: Το τελευταίο πρόβατο

Κοινοποιήθηκε ως σχόλιο 

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων ως ευκαιρία για την εξαφάνιση της παραδοσιακής κτηνοτροφίας

 

Στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε δεκάδες χιλιάδες, μικρές κυρίως, ατομικές επιχειρήσεις στην εστίαση και το λιανικό εμπόριο, κατά την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού, δείχνει, με τις επιλογές της, πως καταφεύγει η κυβέρνηση και στην περίπτωση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων: αντιμετωπίζει την επιζωοτία ως εργαλείο για το γρήγορο ξεκαθάρισμα της ελληνικής κτηνοτροφίας από τους μικρούς κτηνοτρόφους. 

Η επιλογή της μη εφαρμογής κανενός απολύτως προγράμματος εμβολιασμού, παρά τις μεγάλες απώλειες "ζωικού κεφαλαίου", ταυτίζεται απόλυτα με τις απαιτήσεις των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών της χώρας. Γι’ αυτό και κραδαίνει ως επιχείρημα τον κίνδυνο απώλειας των εξαγωγών φέτας και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων σε περίπτωση εμβολιασμού των κοπαδιών. 

Με λίγα λόγια, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και η κυβέρνηση συνολικά μετατρέπουν την κρίση της επιζωοτίας σε ευκαιρία. Στόχος του κυβερνητικού σχεδιασμού είναι να βγάλει εκτός κτηνοτροφικής παραγωγής όλους τους μικρούς κτηνοτρόφους, να δώσει ένα πολύ ισχυρό χτύπημα στην ποιμενική κτηνοτροφία και να ενισχύσει την σταβλισμένη κτηνοτροφία. Το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών των επιλογών θα είναι το πέρασμα  της κτηνοτροφίας στα χέρια ενός σχετικά μικρού αριθμού μεγάλων επιχειρήσεων που θα αποτελούν παραρτήματα των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών. 

Είναι γεγονός ότι, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, οι πολιτικές και τα μέτρα που εφαρμόζονται έχουν επιταχύνει κατά πολύ τον ρυθμό ξεκληρίσματος των αγροτών. Η σημερινή κυβέρνηση κάνει κάτι ακόμη χειρότερο: αξιοποιεί τις επιπτώσεις της επιζωοτίας, για να επιταχύνει τον αφανισμό  των πιο αδύναμων παραγωγών καθώς, για το ΥΠΑΑΤ, η μεγάλη πλειοψηφία των κτηνοτρόφων είναι "αντιπαραγωγικοί" και δεν συμβάλουν στην "ανάπτυξη". 

Η ευλογιά εμφανίστηκε στην χώρα τον Αύγουστο του 2024 με τις κτηνιατρικές υπηρεσίες να αριθμούν μόλις 300 κτηνιάτρους. Σημειωτέον ότι, το 2010, στον δημόσιο τομέα υπηρετούσαν 600 κτηνίατροι, και τα συνδικαλιστικά όργανα των γεωτεχνικών τόνιζαν τότε πως αυτός ο αριθμός ήταν εξαιρετικά μικρός για το εύρος των αντικειμένων που έπρεπε να καλύψουν. Οι κτηνιατρικές υπηρεσίες των περιφερειών δεν έχουν διοικητικούς υπαλλήλους για να διεκπεραιώνουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, με συνέπεια και αυτές οι εργασίες να πραγματοποιούνται από κτηνιάτρους. 

Αν η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο ήθελαν να αντιμετωπίσουν την ευλογιά, ένα από τα βασικά μέτρα που θα έπρεπε να εφαρμόσουν είναι η στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών, έστω εκ των υστέρων, αυξάνοντας παράλληλα και τον μισθό των κτηνιάτρων και λοιπών γεωτεχνικών. Αντ' αυτού, αφήνουν ολόκληρες περιοχές της χώρας χωρίς κτηνιάτρους εν μέσω επιζωοτίας. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Λήμνος, όπου εκτρέφονται περί τα 100.000 αιγοπρόβατα, και είναι χωρίς κτηνίατρο από τις αρχές του 2025. Η τοπική υπηρεσία του νησιού λειτουργεί με "ιπτάμενους" κτηνιάτρους από Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία. Χρειάστηκε να φθάσουμε στα τέλη του 2025 για να "αξιοποιηθούν" στρατιωτικοί κτηνίατροι, στους οποίους όμως δεν έχει δοθεί δικαίωμα υπογραφής, δηλαδή πρακτικά δεν μπορούν να ολοκληρώσουν καμία εργασία. 

Για την κυβέρνηση, η λήψη μέτρων βιοασφάλειας (ψεκασμοί, απολυμάνσεις κλπ) για την κυβέρνηση αποτελεί ατομική ευθύνη του κάθε κτηνοτρόφου, ο οποίος θα πρέπει μόνος του να μάθει να τα εφαρμόζει σωστά, καταβάλλοντας παράλληλα ένα πρόσθετο και δυσβάσταχτο κόστος. Από τον Αύγουστο του 2024, το υπουργείο και η πλειοψηφία των περιφερειών της χώρας προχώρησαν στην εφαρμογή μέτρων βιοασφάλειας μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (παρότι ήταν γνωστό πως φορτηγά μεταφοράς γάλακτος, ζώντων ζώων, ζωοτροφών και αγροτικά οχήματα μπορούσαν εύκολα να μεταφέρουν από περιοχή σε περιοχή την ζωονόσο). Στα μέτρα βιοασφάλειας περιλαμβάνεται και ο υποχρεωτικός εγκλεισμός των κοπαδιών στις στάνες, αν στην περιοχή εντοπισθεί κρούσμα. Εξοντωτικά πρόστιμα έχουν ήδη επιβληθεί σε κτηνοτρόφους, μόνο και μόνο γιατί έβγαλαν τα ζώα τους για βοσκή (βλέπε περιπτώσεις σε Καστοριά και Φλώρινα). 

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κυβέρνηση καθυστερεί επί μήνες να δώσεις τις αποζημιώσεις για τα ζώα που έχουν θανατωθεί. Στα τέλη του Οκτωβρίου, δεν είχαν ακόμη πληρωθεί αποζημιώσεις για ζώα που θανατώθηκαν τον Απρίλιο. Και, παρότι με διοικητικές αποφάσεις, επιβάλλεται ο εγκλεισμός των ζώων στις στάνες, μέχρι σήμερα δεν έχουν πληρωθεί ενισχύσεις για το πρόσθετο κόστος ζωοτροφών, ενώ το υπουργείο επικαλείται το αστείο επιχείρημα που λέει ότι "ο ΟΠΕΚΕΠΕ αντιμετωπίζει προβλήματα". 

Δεν είναι η Ελλάδα η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντιμετωπίζει προβλήματα με επιζωοτίες, ευλογιά των προβάτων, καταρροϊκό πυρετό και πανώλη των μικρών μηρυκαστικών. Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζουν κι' άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, το τελευταίο διάστημα, η Ισπανία κατέγραψε μεγάλο αριθμό κρουσμάτων οζώδους δερματίτιδας στα βοοειδή, καταρροϊκού πυρετού στα αιγοπρόβατα, και γρίπης των πτηνών σε πουλερικά. Η Αλβανία αντιμετωπίζει κρούσματα πανώλης των μικρών μηρυκαστικών. Πρόσφατα, στις δυτικές ακτές της Τουρκίας, έχουν καταγραφεί κρούσματα αφθώδους πυρετού. Μεγάλο αριθμό κρουσμάτων αφθώδους πυρετού αντιμετώπισαν επίσης, την περασμένη άνοιξη, η Σλοβακία και η Ουγγαρία. Αντιμέτωπες με επιζωοτίες έχουν έλθει η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Πολλά προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι χώρες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης. 

Είναι φανερό λοιπόν πως για να αντιμετωπισθούν τέτοιες επιζωοτίες χρειάζεται ένα επιστημονικό όργανο που θα καθοδηγεί την λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών. Η κυβέρνηση επέλεξε να δημιουργήσει ένα τέτοιο όργανο μόλις στις 22 Οκτωβρίου ενώ, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει στην Ελλάδα αξιόπιστο σύστημα καταγραφής του πληθυσμού των αιγοπροβάτων και των μετακινήσεων τους. 

Όλα τα παραπάνω δεν μαρτυρούν απλώς ολιγωρία, ανικανότητα ή υποτίμηση των κινδύνων. Πρόκειται για αξιοποίηση της συγκυρίας, προκειμένου να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος στόχος, που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων των γαλακτοβιομηχάνων και των χονδρεμπόρων κρέατος. 

Η Αυτόνομη Ριζοσπαστική Παρέμβαση Κτηνιάτρων, σε πρόσφατη ανακοίνωση της, υπογραμμίζει ότι "αυτό που χρειάζεται είναι μια άλλη οργάνωση που θα βάλει στο επίκεντρο την ίδια την αιγοπροβατοτροφία, ειδικά στις ορεινές και μειονεκτικές περιοχές, την εξασφάλιση της επιβίωσής της και της παραγωγής ποιοτικών προϊόντων για την κάλυψη των αναγκών της χώρας. Μια οργάνωση που αναγκαστικά θα περνάει μέσα από την στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών και εργαστηρίων με επαρκές κτηνιατρικό και βοηθητικό προσωπικό, το οποίο θα αμείβεται όσο πραγματικά αντιστοιχεί στην προσφορά του. Χρειάζεται μια οργάνωση που θα περνάει μέσα από κρατικές δομές, οι οποίες θα παράγουν πρωτότυπη έρευνα για τις ανάγκες της εγχώριας παραγωγής, και όχι για την αύξηση των κερδών των μεγάλων βιομηχανιών -και σίγουρα μέσα από τον προσανατολισμό της εθνικής αγροτικής πολιτικής στη στήριξη της εγχώριας ζωικής παραγωγής, και όχι απλά στην απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων".  

Πηγή: https://prin.gr/2025/10/evlogia-provaton-ktinotrofoi/ 

Τα hyperlinks σχετικά με τις επιλογές και τον ΜΗ εμβολιασμό προστέθηκαν μετά την αντιγραφή. 

 

 

Ανοικτή επιστολή προς του κτηνιάτρους του Δημοσίου

 

Συνάδελφοι,

Με περισσότερες από 400.000 θανατώσεις σε χιλιάδες εκτροφές, και με διασπορά στη μισή Ελλάδα, σε διάστημα μόλις 15 μηνών, η αντιμετώπιση της ευλογιάς των προβάτων με μέτρα βιοασφάλειας και ΜΟΝΟ, αποδεικνύεται όχι απλά αποτυχημένη αλλά και επικίνδυνη.

Πολύ περισσότερο όταν πραγματικά μέτρα βιοασφάλειας δεν εφαρμόζονται, με κύριο υπαίτιο το κράτος, εξαιτίας των γνωστών χρόνιων και σκόπιμων καταστρεπτικών πολιτικών του (προσωπικό, εργαστήρια, υλικά κλπ).

Επιπρόσθετα, γνωρίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν εξαιρετικά δύσκολο ιό, με εξάμηνη αντοχή σε ξηρό περιβάλλον, και μεταδιδόμενο με όλους τους τρόπους, με ό,τι περπατάει, κυλάει και πετάει, των εντόμων συμπεριλαμβανομένων.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, βλέπετε πιθανό να αναχαιτιστεί η ευλογιά με τα επιβαλλόμενα από το ΥπΑΑΤ μέτρα δήθεν βιοασφάλειας; Ούτε στο "δικό του" Ινστιτούτο Γιαννιτσών δεν αναχαιτίστηκε. Ξεφεύγει του παρόντος να διατυπώσουμε τις δεκάδες περιπτώσεις όπου τα μέτρα της λεγόμενης βιοασφάλειας δεν τηρούνται από τους ίδιους τους εξαγγέλλοντες.

Πόσος ακόμα χρόνος και πόσες ακόμα θανατώσεις υγιών ζώων θα χρειαστούν;

Χωρίς τη δημιουργία τείχους προστασίας γύρω από τις εστίες, που παραμένουν εστίες επί μήνες μετά τη θανάτωση, είναι αδύνατο να σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης της ευλογιάς. Και χωρίς τη χρήση ΕΜΒΟΛΙΩΝ είναι αδύνατον να πετύχουμε "νεκρές ζώνες" γύρω από τις εστίες. Φυσικά δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό με αυτό. Είναι η εμπειρία που μας κληροδότησαν οι συνάδελφοί μας αντιμετωπίζοντας προγενέστερες επιζωοτίες, με τις πλέον ελάχιστες απώλειες ζωικού κεφαλαίου και με τεχνολογία του προηγούμενου αιώνα. Για παράδειγμα, σε 12 επιζωοτίες, κατά την τριακονταετία 1956-1976, είχαμε μόλις 14.198 θανάτους.

Η σημερινή πολιτική του ΥπΑΑΤ οδήγησε τους κτηνοτρόφους στη λογική: "ο σώζων εαυτόν σωθήτω". Γνωρίζουμε όλοι ότι είναι "με την σύριγγα στο χέρι", ενώ οι κερδοσκόποι τρίβουν τα χέρια τους. Τι πιο λογικό, όταν η απειλή ολικής καταστροφής τους είναι στην αυλόπορτά τους; Η πραγματικότητα είναι ότι, "ο κόσμος τόχει τούμπανο", και το διεφθαρμένο και κουτοπόνηρο υπουργείο "κρυφό καμάρι". Αν η ευλογιά με τους παράνομους εμβολισμούς αναχαιτιστεί, θα μας πει ότι πέτυχε η πολιτική του. Αν όχι, θα πει ότι τα εμβόλια διασπείρουν την ασθένεια.

Η διορισθείσα από τον Τσιάρα Επιστημονική Επιτροπή αντιτάσσεται στον εμβολιασμό με κύριο επιχείρημα τη "φέτα", δηλαδή ένα έωλο εμπορικό, και όχι επιστημονικό επιχείρημα. Αυτό, στην ουσία, είναι ομολογία ότι αποτελεί το μακρύ χέρι του ΥπΑΑΤ. Αλήθεια, ας μας πούν, από το "μολυσμένο" από ευλογιά γάλα 400.000 προβάτων πόσοι τόνοι φέτας παρήχθησαν και που πήγαν; Η χώρα, μετά από ενάμιση χρόνο ευλογιάς, είναι ή δεν είναι ενδημική;

Συνάδελφοι κτηνίατροι του Δημοσίου,

Μη γίνεστε συναυτουργοί σε ένα ακόμα εν εξελίξει έγκλημα του κράτους κατά της κτηνοτροφίας, με τις μαζικές θανατώσεις υγιών ζώων. Απαιτήστε εδώ και τώρα τον εμβολιασμό περιμετρικά των εστιών, συντεταγμένα, και με δωρεάν και ασφαλή εμβόλια, για να σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης.

Είναι η ώρα των αποφάσεων. Η λογική του "εκτελώ εντολές" και τα "ήξεις αφήξεις" δεν συνάδουν με την επιστημονική σας υπόσταση. Ή τάσσεστε τεκμηριωμένα υπέρ των εμβολιασμών, ή γίνεστε εκτελεστικά όργανα των ολετήρων της κτηνοτροφίας.

Ανδρέας Κλαυδιανός*

Ιδιώτης κτηνίατρος

18/11/2025

Photo 

* Η παραδοσιακή κτηνοτροφία δεν είναι μόνο βιοπορισμός. Είναι πάνω απ' όλα τρόπος ζωής. Είναι βαθιές προγονικές ρίζες. Δεν σκοτώνετε μόνο τα πρόβατα αλλά και τις ψυχές αυτών των ανθρώπων. Κτηνίατροι, ακούτε; 

Δεν δολοφονούν μόνο τα ζώα αλλά και την ελεύθερη έκφραση: Η ΕΛ.ΑΣ και υπηρεσιακοί παράγοντες της Περιφερικής Ενότητας Ηλείας έκαναν έφοδο σε γραφείο κτηνιάτρου που εκφράζει δημόσια την άποψη υπέρ του εμβολιασμού [documentonews -- Απίστευτο περιστατικό στη Γαστούνη: YouTube]