Ο Δράκος και η Λέξη

(Iceberg Theory)

Ο δράκος

Ένας δράκος με μαύρα φτερά
και μεγάλη φιδίσια ουρά 

με παιδεύει.

Απ' το στόμα του βγάζει φωτιές 

και ατέλειωτες νύχτες βαθειές 

με ξοδεύει. 

Κι' ένας κλόουν με κόκκινη μύτη φλασκί 

και πονπόν σε πολύχρωμη σκούφια ζεστή 

με γιορτάζει καθώς 

κοροϊδεύει. 

(Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Λόγου και Τέχνης "ΚΙΝΣΤΕΡΝΑ", τεύχος δέκατο τέταρτο)

Η λέξη 

Στο τέλος κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα κείνη τη λέξη. Κείνη τη λέξη που μου έλεγε η μάνα μου οπότε μ' αγαπούσε, τότε που ήμουν ακόμα  μικρή αλλά, από τότε που σταμάτησα να είμαι μικρή, σταμάτησε και να μου τη λέει. 

Δεν μου ξανάπε κείνη τη λέξη η μάνα μου από τότε που σταμάτησα να είμαι μικρή, ίσως έτσι μπορεί να εξηγηθεί και το γεγονός ότι τη θυμάμαι μονάχα στον ύπνο μου αλλά, μόλις ξυπνήσω, την έχω πάλι ξεχάσει, γι' αυτό δεν μπορώ και να σας την πω. Δεν είναι αγάπη μου, δεν είναι φως μου, δεν είναι μάτια μου, ούτε μωρό μου. Είναι κάτι που μοιάζει, κάτι που κάπως τα θυμίζει όλα αυτά αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο. 

Η πρώτη φορά που προσπάθησα να τη θυμηθώ ήταν μόλις έφυγε, όχι την ώρα που πηγαίναμε μαζί αλλά την ώρα που επέστρεφα μόνη μου, όταν είχε γίνει πλέον απολύτως βέβαιο ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την ξαναδώ. Τότε άρχισα να κάνω τα συρτάρια της μνήμης μου άνω κάτω -εκείνη η λέξη, που 'ναι κείνη η λέξη- αλλά πάλι απέτυχα, δεν μπόρεσα να τη θυμηθώ. Ούτε και τώρα μπορώ, όσες φορές κι' αν προσπαθώ, πάντοτε αποτυγχάνω -τώρα πια σχεδόν δεν αντέχω ούτε και να προσπαθήσω. 

Φαίνεται όμως ότι χτες ήταν απολύτως απαραίτητη η επιστράτευση αποθεμάτων εκτάκτου ανάγκης, γι' αυτό και η λέξη, εκείνη η χαμένη μέσα στη μνήμη λέξη, ήρθε στον ύπνο μου και με βρήκε μόνη της. Έμεινε μάλιστα -έτσι νομίζω τουλάχιστον- μαζί μου πάρα πολύ, σχεδόν όλη νύχτα. Για μια ακόμη φορά απολύτως διαθέσιμη και οικειοθελώς. 

(Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Λόγου και Τέχνης "ΚΙΝΣΤΕΡΝΑ*", τεύχος δέκατο έκτο, Δεκέμβριος 2009)

copyright Κάκη Πριμηκύρη 

* Εταιρεία Μελέτης της καθ' ημάς Ανατολής [katiousa, kathimerini, facebook.com/story ]

Στο βυθό της λίμνης

(Ο Αντωνάκης ή αλλιώς Freeze Response Mode*)

  

Αυτοπροσωπογραφία (i)

Ο πατέρας μου, από όσο θυμάμαι, δεν με είχε πονέσει ποτέ, εκτός από κείνο το πρωινό με τα κουνέλια, κάτι που κάποτε χρέωνα στην μητέρα μου, αλλά μάλλον είχα άδικο γιατί, κατά πώς φαίνεται, η απουσία της ήταν τυχαία και καμιά  προσυνεννόηση δεν υπήρχε. 

Εγώ νηπιαγωγείο δεν πήγαινα, οπότε τα πρωινά έπαιζα συνήθως στον κήπο. Τα κουνέλια προφανώς αποτελούσαν για τη ζωή μας ένα αδιέξοδο, γιατί ο πολλαπλασιασμός τους είχε ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο. Εκείνο το πρωί ο πατέρας μου έμεινε μόνος και έτσι βρήκε την ευκαιρία να φωνάξει στο σπίτι έναν θηριώδη τύπο, τον Λεωνίδα, που δούλευε θελήματα και βαριές δουλειές. 

Όταν η επιχείρηση έλαβε τέλος, εμείς δεν φάγαμε απολύτως τίποτα. Το κρέας αποδείχτηκε χρήσιμο μόνο για να βγάλει "κοινωνικές υποχρεώσεις".

Φωνή πόνου ή άλλον ήχο δεν θυμάμαι να είχα ακούσει κανέναν. Θυμάμαι μόνον πως, έτσι όπως καθόμουν μαρμαρωμένη πάνω σε μια πέτρα επίπεδη που άλλοτε χρησιμοποιούσα για "κρεββατοκάμαρα" του γάτου μου κι άλλοτε για "τραπεζαρία" δικιά μου, είχα κλείσει τα μάτια μου πάρα πολύ σφιχτά και δεν έβλεπα τίποτα, μονάχα προσπαθούσα απεγνωσμένα να ακούσω τα πάντα, όταν αντιλήφτηκα, χωρίς να βλέπω, με την καταπληκτική αίσθηση του χώρου που αναπτύσσουν οι τυφλοί, ότι μπήκε μέσα στον κήπο κείνο το αγοράκι που παίζαμε κάπου - κάπου μαζί, ο Αντωνάκης.

Κάθισε δίπλα μου και μάλλον με ρώτησε "έχεις τίποτα"; ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο ότι άρπαξα το χέρι του τόσο δυνατά, όσο αν κινδύνευα να γκρεμιστώ από τον πιο ψηλό γκρεμό χωρίς αυτό.

Για κείνο το αγοράκι που μ' έσωσε από τη συναισθηματική ισοπέδωση που μπορεί να προκληθεί όταν οι περιστάσεις παραβιάζουν τα ανώτατα όρια των ατομικών αντοχών, δεν θυμάμαι τίποτ’ άλλο να σας πώ. Ίσως ήταν κάποιο γειτονόπουλο που σύντομα άλλαξε γειτονιά, κι’ έτσι χαθήκαμε. Με τις παρουσίες και την απουσίες του Αντωνάκη υπάρχει στη μνήμη μου μεγάλο κενό και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να με βοηθήσει καθόλου, και κανένας δεν ξέρει να πεί αν εγώ τελικά τα κατάφερα μόνη μου, κι' αν υπήρξε στ' αλήθεια ένα τέτοιο παιδάκι ποτέ.

Το συναίσθημα εκείνου του πρωινού είναι ένας τόπος που τον επισκέπτομαι από τότε κάθε τόσο ξανά, για να υπερασπιστώ αυτό το "κάτι" που, εξαιτίας του μικρού μου μεγέθους, παραδόθηκε στον τεράστιο Λεωνίδα αμαχητί.


Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Λόγου και Τέχνης "ΚΙΝΣΤΕΡΝΑ", τεύχος δέκατο έκτο, ISSN  1109-6756 (facebook.com/story) και αργότερα εδώ: https://bit.ly/3VlSfpg -- https://www.facebook.com/notes/3540570269335948/

 

copyright Κάκη Πριμηκύρη 

*https://www.webmd.com/mental-health/what-does-fight-flight-freeze-fawn-mean