Η προσφυγή του Αττικού Ζωολογικού για την μη καταβολή προστίμου απορρίφθηκε

Η προσφυγή του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου Α.Ε (ΑΖΠ) για το πρόστιμο ύψους 44.350 ευρώ, το οποίο του είχε επιβληθεί (μετά από έλεγχο των επιθεωρητών περιβάλλοντος που έγινε στις 3/11/2016) για παράβαση του Ν.4039/12 και τις παραστάσεις των δελφινιών, απορρίφθηκε με απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών που δημοσιεύτηκε στις 11/03/24. Η απόφαση αυτή έρχεται να συμπληρώσει την από τις 27/10/23 καταδίκη των εκπροσώπων του ΑΖΠ σε οκτάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή. Στις ποινικές και διοικητικές δίκες, συμμετείχε η οργάνωση My Dolphin Club και η περιφερική παράταξη Οικολογική Συμμαχία, με τον δικηγόρο Δημήτρη Μπελαντή. "Dura Lex, Sed Lex" σχολιάζει η Οικολογική Συμμαχία.  

Photo

Καταχωρήθηκε 

Justice served and Attica Zoological Park owners convicted for Dolphin Show Animal Action Greece

 

In a landmark ruling, the owners of Attica Zoological Park, based in the suburb of Spata outside Athens, have been found guilty of conducting illegal shows involving dolphins. The verdict, handed down by the 6th Single-Member Misdemeanor Court of Athens, was given as the owners of “Attiko Theme Park SA” were sentenced to 8 months with a three-year suspension for the illegal use of animals, despite the fact that it had been banned since 2012.

During the trial, the court had the testimony of an environmental inspector who confirmed that the dolphins at Attica Zoological Park were used as performers in a dolphinarium, akin to “clowns in a circus”. This revelation exposed the true nature of these shows and demonstrated the extent to which they flouted the law. 

“ We are pleased to see the law that prohibits the use of animals as entertainment used in this way,” said Joseph Nhan-O’Reilly, the Chief Executive of Animal Action Greece. “We proudly ran a six-year campaign to fight the use of animals within circuses, supported by “Animal Defenders International. Therefore, we welcome this recent news and we are delighted to hear that the law is being upheld in this way.”

Enforcing these laws and ensuring that they apply to all animals, not just those in zoos and dolphinariums, is an ongoing challenge. Public awareness and engagement are crucial in driving change and ensuring that the rights and welfare of animals are upheld, as well as proper training and resources within law enforcement agencies, all of which can play a pivotal role in ensuring that animal welfare laws are upheld consistently and comprehensively.

This case serves as a reminder that the world of animal welfare is an evolving one. With continued vigilance, commitment, and a clear understanding of the law, we can work for a brighter future where animals are treated with the respect and dignity they deserve, with the support of well-trained authorities who uphold these principles, which are underpinned by strong laws. 

Source: https://www.animalactiongreece.org/zoo-owners-convicted-for-dolphin-show/  

Related links: 

- http://dfe.ngo/attica-park-owner-found-guilty-of-breaking-the-law/

- https://hellas.postsen.com/local/566090/Attica-Zoological-Park-Condemnation-for-the-dolphin-shows.html -- https://hellas.postsen.com/local/567053/The-Attica-Zoological-Park-was-condemned-for-the-dolphin-shows.html 

Greek in detail here:  https://gatouiti-blog.blogspot.com/2023/10/blog-post_30.html 

Τι είναι ένα αληθινό καταφύγιο για πρώην αιχμάλωτα δελφίνια και ποιες οι προδιαγραφές που πρέπει να πληροί;

 

Από την χρησιμοποίησή τους ως διασκεδαστές για το κοινό, κατά τις δεκαετίες του 50 και του 60, μέχρι την αντιμετώπιση ως "πρεσβευτές" για τη σωτηρία των θαλασσών, κατά τις δεκαετίες του 80 και του 90, η στάση του κόσμου απέναντι στα αιχμάλωτα δελφίνια έχει αλλάξει. Ήδη, από την δεκαετία του 2010 μέχρι και σήμερα, τα ζώα αυτά αντιμετωπίζονται ως χαρισματικά και ευφυή πλάσματα, που έχουν άδικα καταδικαστεί να βιώνουν μια βασανισμένη ζωή. Οι πρώτες διαμαρτυρίες εναντίον της εκμετάλλευσής τους είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται από το 1937, στην Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, κορυφώθηκαν όμως το 1993, μετά την προβολή της ταινίας Free Willy. Ακολούθησαν τα ντοκιμαντέρ The Cove, το 2009 και Blackfish, το 2013, τα οποία ενίσχυσαν κατά πολύ την αρνητική στάση του κοινού απέναντι στην πρακτική της διατήρησης δελφινιών και άλλων κητωδών σε κατάσταση αιχμαλωσίας και στην ρητορική των δελφιναρίων*. 

Στις μέρες μας, υπάρχουν καταφύγια για διάφορα είδη άγριων ζώων. Για άτομα που ΔΕΝ είναι απελευθερώσιμα (είτε για λόγους υγείας, είτε γιατί έχουν γεννηθεί στην αιχμαλωσία, είτε γιατί έχουν παραμείνει αιχμάλωτα για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν μπορούν να ανακτήσουν τις απαραίτητες δεξιότητες για επιβίωση στην φύση), η έννοια "καταφύγιο" σηματοδοτεί μια τοποθεσία όπου πρώην αιχμάλωτα άτομα θα μπορούν να ζήσουν σε συνθήκες που προσομοιάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο το φυσικό τους περιβάλλον. Αυτού του είδους το καταφύγιο δεν θα πρέπει να συγχέεται με τις περιοχές που βρίσκονται υπό καθεστώς προστασίας για να εξασφαλίσουν την διατήρηση των ελεύθερων πληθυσμών. Προτεραιότητα ενός αληθινού καταφυγίου είναι η ευζωία και η σχετική αυτονομία των ατόμων που διαβιούν σε αυτό, έχοντας μετεγκατασταθεί από ζωολογικούς κήπους, ή διασωθεί από διάφορες άλλες καταστάσεις εκμετάλλευσης, όπως τσίρκο, εργαστήρια, εμπόριο εξωτικών ειδών και λοιπά. Οι εγκαταστάσεις ενός τέτοιου καταφυγίου έχουν σχεδιαστεί ώστε να παρέχουν μια καλή ποιότητα ζωής στα φιλοξενούμενα ζώα, τα οποία, κατά μια έννοια, "αποζημιώνονται" ή "συνταξιοδοτούνται". Ένα αληθινό καταφύγιο δεν αναπαράγει ποτέ τα ζώα που στεγάζει στις εγκαταστάσεις του, ούτε τα χρησιμοποιεί για κερδοσκοπικούς σκοπούς.

Όλα τα κητώδη, όπως τα δελφίνια και ακόμη περισσότερο οι όρκες (Marino, 2020), υποφέρουν πάρα πολύ στα δελφινάρια, και αυτό έχει γίνει τώρα πια ευρέως κατανοητό. Η εναλλακτική λύση της μετεγκατάστασης των αιχμαλώτων κητωδών σε ελεγχόμενες θαλάσσιες περιοχές κοντά σε ακτές (που από τούδε και στο εξής θα ονομάζονται θαλάσσια καταφύγια) έχει πλέον αρχίσει όχι μόνον να συζητείται ως προοπτική, αλλά και να εφαρμόζεται στην πράξη, ως ένας τρόπος "συνταξιοδότησης" των πρώην διασκεδαστών. 

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν καταφύγια για διάφορα χερσαία είδη άγριων ζώων, όπως ελέφαντες, μεγάλα αιλουροειδή, αρκούδες και πρωτεύοντα, συνεπώς οι προδιαγραφές για τα χερσαία είδη είναι γνωστές εδώ και αρκετές δεκαετίες. Για τα θαλάσσια είδη όμως, αντίστοιχη εμπειρία δεν υπάρχει, γι' αυτό και για τον σχεδιασμό των αντίστοιχων εγκαταστάσεων θα πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν ένα σύνολο προϋποθέσεων που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, νομικές και οικονομικές παραμέτρους. Η αδειοδότηση για την λειτουργία ενός θαλάσσιου καταφυγίου είναι το πρώτο που πρέπει να εξασφαλιστεί, κι' αυτό πολλές φορές είναι περίπλοκο και χρονοβόρο, δεδομένου ότι, στις περισσότερες χώρες, η νομοθεσία δεν προβλέπει καθεστώς ιδιοκτησίας ή ιδιοχρησίας για εκτάσεις μέσα στην θάλασσα. 

Αν εξαιρέσουμε τις επιμέρους ιδιαιτερότητες, τα θαλάσσια καταφύγια μπορούν να δημιουργηθούν με προδιαγραφές ανάλογες εκείνων που φιλοξενούν χερσαία άγρια είδη. Για τον σκοπό αυτόν, θαλάσσιες περιοχές όπως όρμοι και κολπίσκοι μπορούν να περιφραχθούν με δίχτυα και να αποτελέσουν χώρους ελεγχόμενης απελευθέρωσης πρώην αιχμαλώτων κητωδών, τα οποία δεν μπορούν ή δεν πρέπει να επιστρέψουν στην φύση, και τα οποία θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν μια ζωή ανάλογη με την φυσιολογική και να εκδηλώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τις φυσιολογικές συμπεριφορές που ορίζει το είδος τους. Το κείμενο αυτό αποτελεί μια περίληψη για τα καταφύγια πρώην αιχμαλώτων θαλασσίων ειδών όπως τα κητώδη, και έχει σκοπό να προσφέρει στους κυβερνητικούς αρμόδιους, στους ακαδημαϊκούς, στο κοινό και σε οποιονδήποτε άλλον ενδιαφερόμενο, την βασική πληροφόρηση σχετικά με τα θαλάσσια καταφύγια. Το πλήρες κείμενο μπορείτε να διαβάσετε, εδώ.

Πηγή: Seaside Sanctuaries: General Criteria for Sites and Operations (via Dolphinaria-Free Europe, Marine Connection and Advocates Against Cetacean Cruelty)

Photo1 via google.gr/search

Photo2 at greekreporter.com

Απόδοση στα Ελληνικά, Filikaki

Tweeted here

 

                                          

*Παραπομπή: Δύο περίπου χρόνια μετά από τον πασίγνωστο "Όρμο" (The Cove) που εστιάζει στην σφαγή των δελφινιών της Ιαπωνίας και την σχέση της με την βιομηχανία των δελφιναρίων, και πριν από το "Blackfish" που παρουσιάζει την μαρτυρική ζωή του Tilikum, της όρκας που προκάλεσε τον θάνατο τριών ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και είχε μεγάλη επιρροή κυρίως στο αμερικανικό κοινό, βγήκε στον αέρα, το καλοκαίρι του 2011, ένα ακόμη ντοκιμαντέρ, το "A Fall From Freedom" (image), το οποίο δεν προβλήθηκε όσο του άξιζε. Το ντοκιμαντέρ αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι τουλάχιστον ισάξιο των άλλων δύο, αν όχι αξιολογότερο, δεδομένου ότι παρέχει όλην την άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο πληροφόρηση σχετικά με την ιστορία της αιχμαλωσίας των κητωδών και τον σκοτεινό ρόλο που έπαιξαν τα δελφινάρια, όχι μόνον στην κακοποίηση των ζώων αλλά και στην κακοποίηση του περιβάλλοντος  και του κοινού. Αυτό ακριβώς το κενό της πληροφόρησης έρχονται να εκμεταλλευτούν οι επιχειρηματίες των δελφιναρίων... 

Στο ντοκιμαντέρ αυτό, που μεταφράστηκε στα Ελληνικά "Χάνοντας την Ελευθερία της Θάλασσας" ή "Χάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας", καταρρίπτεται με επιστημονικά επιχειρήματα ο μύθος της προστασίας των ειδών στα δελφινάρια, αλλά και ο μύθος της εκπαιδευτικής τους αξίας η οποία, ακόμη και αν κάποτε υπήρξε, ανάγεται σε μια περασμένη εποχή. Είναι αλήθεια ότι ανακαλύψαμε πολλά πράγματα από τη μελέτη των κητωδών στα δελφινάρια, το σπουδαιότερο όμως που μάθαμε είναι ότι η αιχμαλωσία τα σκοτώνει. Μάθαμε ακόμα ότι ο εγκλεισμός κάνει αυτά τα ζώα επιθετικά, μετρήσαμε στα προγράμματα κολύμβησης τραυματίες, και στις πίστες του θεάματος ανθρώπους νεκρούς, και είδαμε ολόκληρους πληθυσμούς από τα ζώα αυτά να ξεκληρίζονται στο όνομα του κέρδους. Η έκθεση των δελφινιών στα δελφινάρια, ακόμη και αν κάποτε μπορούσε να προάγει ευαισθητοποίηση, σήμερα δεν αποτελεί τίποτα άλλο από ένα πρότυπο κακής εκπαίδευσης και εφησυχασμού για την ψευδεπίγραφη "διατήρηση" (conservation) της άγριας ζωής και του φυσικού κόσμου που καταστρέφεται γύρω μας. 

Είχα την χαρά να συμμετέχω στον υποτιτλισμό αυτού του ντοκιμαντέρ, που ανέβηκε στο διαδίκτυο με ελληνικούς υπότιτλους πριν από ακριβώς 9 χρόνια, τον Ιούλιο του 2012. Το εγχείρημα του υποτιτλισμού μας πήρε χρόνο, ήμασταν ερασιτέχνες και κάναμε λάθη [αποδώσαμε τον όρο "whale" ως "φάλαινα" - ένα λάθος που οι περισσότεροι ασχολούμενοι με τα κητώδη (ειδικοί και μη) εξακολουθούν να κάνουν ακόμα], μετά από 9 χρόνια όμως αισθάνομαι ακόμα ότι αυτή η μετάφραση είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έχω κάνει. Μπορείτε (και το συνιστώ γιατί αξίζει) να παρακολουθήσετε το υποτιτλισμένο ντοκιμαντέρ εδώ: http://youtu.be/JvpoeFELWLY  

Ο ΣΚΑΪ, το Survivor 4, οι άνθρωποι και τα δελφίνια

Στον Άγιο Δομίνικο της Καραϊβικής, αιχμάλωτα δελφίνια κάνουν "σούζα", κουνούν τα πτερύγια και την ουρά σα να χαιρετούν, ξαπλώνουν ανάσκελα, βγάζουν φωνούλες κατά παραγγελία, δίνουν "φιλιά", κολυμπούν με τους ανθρώπους και τους ρυμουλκούν στο νερό...

Κι' όλα αυτά όχι επειδή το θέλουν, αλλά επειδή είναι υποχρεωμένα να το κάνουν. Καμία τέτοια συμπεριφορά δεν είναι φυσική και το κάθε δελφίνι που αναγκάζεται να ζήσει στην αιχμαλωσία είναι εκπαιδευμένο να εκτελεί σωστά συγκεκριμένες εντολές, γιατί ξέρει ότι, αν δεν υπακούσει, θα μείνει νηστικό. Εκτελεί τις εντολές για να του δώσουν κάτι να φάει, γιατί έτσι μαθαίνουν να τρέφονται τα δελφίνια στην αιχμαλωσία. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που κρύβεται κάτω από την "διασκεδαστική" εμπειρία της κολύμβησης μαζί τους.

Τα δελφίνια δεν χωράνε σε καμία ανθρώπινη κατασκευή, είτε αυτή είναι μια δεξαμενή στη στεριά είτε ένα κλουβί μέσα στη θάλασσα, και καμία εγκατάσταση αιχμαλωσίας, όσο πολυτελής και αν είναι, δεν μπορεί να τους προσφέρει κάτι που να θυμίζει αυτό που στ' αλήθεια χρειάζονται για να ζήσουν. Ελεύθερα στην ανοιχτή θάλασσα, περνούν τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους σε κατάδυση, στην αιχμαλωσία όμως συνωστίζονται στην επιφάνεια χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής. Το νερό που τα περιβάλλει είναι συχνά γεμάτο με διαφόρων λογιών ρύπους και σκουπίδια, ο θόρυβος τα εξουθενώνει, ενώ το στρες, η αρρώστεια και η επιθετικότητα αποτελούν τον κανόνα που συνοδεύει την ύπαρξή τους. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο που ένας επισκέπτης μπορεί να κρατήσει σαν ευχάριστη ανάμνηση, για ένα δελφίνι δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αδιάκοπη και μονότονη συνέχεια μιας αλληλουχίας στιγμών που απαρτίζουν τη ζωή της δυστυχίας του.

Είναι αλήθεια ότι πολλά δελφίνια που συμμετέχουν σε προγράμματα κολύμβησης έχουν γεννηθεί στην αιχμαλωσία, πάντοτε όμως είτε ο ένας είτε και οι δύο γονείς τους έχουν συλληφθεί από τη θάλασσα. Από τα 28 δελφίνια που μεταφέρθηκαν στο Πάρκο Nizuc Atlantida στο Μεξικό, τον Ιούλιο του 2003, τα 12 πέθαναν μέσα σε πέντε χρόνια, ενώ μερικά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν ούτε μια βδομάδα. Όλα τους είχαν αιχμαλωτιστεί κατά τη διάρκεια μιας αιματηρής καταδιωκτικής επιχείρησης από αυτές που εξακολουθούν να πραγματοποιούνται μαζικά, ακόμα και σήμερα, στα νησιά του Σολομώντα (Dolphin Trafficking). Η πασίγνωστη πλέον σφαγή που διαδραματίζεται κάθε χρόνο στο Ταϊτζί της Ιαπωνίας, διατηρείται χάρη στα κέρδη που αποφέρουν οι πωλήσεις ζωντανών δελφινιών σε δελφινάρια και "πάρκα" διάφορων "εξωτικών" τουριστικών προορισμών. Η βιομηχανία της αιχμαλωσίας των δελφινιών είναι η κινητήρια δύναμη που τροφοδοτεί τις επιχειρήσεις σφαγής των άγριων πληθυσμών.

Η αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία είναι μια κάθε άλλο παρά ανώδυνη διαδικασία, με μεγάλο κόστος τόσο για τις μητέρες-δελφίνια όσο και για τα μικρά τους. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Ceta-Base, το 2017 γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία συνολικά 46 κητώδη. Από αυτά, 6 γεννήθηκαν νεκρά και 8 πέθαναν λίγο μετά τη γέννα, γεγονός που ανεβάζει το ποσοστό θνησιμότητας στο 30%[1*].

Πολύ συχνά, οι μητέρες αναγκάζονται να αποχωριστούν πρόωρα τα μικρά τους, προκειμένου αφ' ενός να επιστρέψουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και πάλι στη "δουλειά", αφ' ετέρου να γονιμοποιηθούν για να γεννήσουν ξανά. Και τα μικρά που αποχωρίζονται τις μητέρες τους, πολύ συχνά γίνονται θύματα της επιθετικότητας των άλλων δελφινιών-συγκατοίκων τους, ενώ κάποια νεογνά απορρίπτονται ή και κακοποιούνται από τις ίδιες τις δικές τους μητέρες, εξ αιτίας του στρες της αιχμαλωσίας που οδηγεί τα ζώα σε αφύσικες συμπεριφορές. Η στέρηση τροφής είναι η μέθοδος που εφαρμόζεται για όλα τα δελφίνια, όπου κι' αν έχουν γεννηθεί, είτε στους ωκεανούς, είτε στις πισίνες. Και όλα ανεξαιρέτως τα αιχμάλωτα δελφίνια, είτε έχουν συλληφθεί από την θάλασσα είτε έχουν γεννηθεί στην αιχμαλωσία, υποφέρουν εξ ίσου.

Όλα τα προγράμματα κολύμβησης με δελφίνια (Swim-With-Dolphins - SWD) είναι πρόξενοι τεράστιας καταπόνησης για τα ζώα, τα οποία καλούνται να αλληλεπιδράσουν με περισσότερους από 50 διαφορετικούς (και περαστικούς) τουρίστες την ημέρα. Μέσα από εκπαιδευτικές πρακτικές που βασίζονται στην στέρηση τροφής, αναγκάζονται σε υποταγή και καθίστανται "συνεργάσιμα", την ώρα που είναι πεινασμένα και υπακούουν στις εντολές προκειμένου να κερδίσουν την τροφή τους. Όλα τα δελφίνια πρέπει να λαμβάνουν, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, φαρμακευτική αγωγή, προκειμένου να καταπολεμήσουν τις συνέπειες που προκύπτουν από την σωματική και την ψυχοδιανοητική καταπόνηση που τους ασκείται και, παρ' όλα αυτά, πολλά δελφίνια πεθαίνουν πρόωρα εξ αιτίας διαφόρων ασθενειών που σχετίζονται με το στρες.  

Ο περιορισμός σε μικροσκοπικές για τα μέτρα τους και χλωριωμένες δεξαμενές, όπου είναι διαρκώς εκτεθειμένα στον ήλιο, η ηχορύπανση, η συνεχής και μονότονη "εργασία" και οι διάφορες τοξικές ουσίες που εμπεριέχονται στο νερό, είναι κανόνας για τα αιχμάλωτα δελφίνια. Κάποια από αυτά μπορεί να μη ζουν σε πισίνες αλλά σε μολυσμένα νερά λιμανιών, πρόχειρες κατασκευές περιορισμού μέσα στην θάλασσα που τοποθετούνται σε σημεία "βολικά" επιλεγμένα, για να βρίσκονται κοντά στο σημείο όπου δένουν τα κρουαζιερόπλοια, έτσι ώστε να τα επισκέπτονται πιο εύκολα οι τουρίστες. Και, ενώ για τους ανθρώπους αυτή η συνάντηση μπορεί να σηματοδοτεί την αυταπάτη μιας ξεχωριστής εμπειρίας, για τα δελφίνια που συμμετέχουν σε προγράμματα κολύμβησης η κακουχία είναι η καθημερινή τους ρουτίνα. Τα σημάδια της καταπόνησης είναι αποτυπωμένα πάνω στο σώμα τους, στις επίμονα ανοιχτές πληγές τους και στις εκδορές που είναι το αποτέλεσμα της αδιάκοπης αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους.

Την τελευταία δεκαετία, η ενημέρωση του κόσμου σχετικά με καλή μεταχείριση των ζώων έχει μειώσει αισθητά την επισκεψιμότητα και τα έσοδα πολλών δελφιναρίων, όπως για παράδειγμα της αμερικανικής SeaWorld, ενώ ευαισθητοποιημένοι πολίτες της Δύσης απαιτούν ή και επιτυγχάνουν το κλείσιμο ανάλογων επιχειρήσεων που υπάρχουν στις χώρες τους. Έτσι, η βιομηχανία της αιχμαλωσίας έχει στρέψει τώρα τα ενδιαφέροντα της αλλού: τουριστικά κρουαζιερόπλοια μεταφέρουν χιλιάδες τουρίστες που συρρέουν σε περιοχές περισσότερο εξωτικές όπως, για παράδειγμα, στην Καραϊβική και το Μεξικό.

Εκεί, τα προγράμματα κολύμβησης με δελφίνια αποτελούν σήμα κατατεθέν και λανσάρονται ως "εμπειρία ζωής", ενώ το αντίτιμο της συμμετοχής σε αυτά είτε συμπεριλαμβάνεται στο αρχικό πακέτο που προσφέρεται από την τουριστική εταιρεία, είτε καταβάλλεται μέσα στο πλοίο, λίγο πριν από την άφιξη στο λιμάνι. Οι προσφορές είναι συνήθως ιδιαίτερα δελεαστικές, έντεχνα διαφημισμένες και ακαταμάχητες. Σήμερα υπάρχουν ήδη 33 επιχειρήσεις κολύμβησης με δελφίνια στο Μεξικό, και περισσότερες από 30 στην Καραϊβική, με προοπτική να γίνουν ακόμη περισσότερες. 

Εκτός από την ζημιά που υφίστανται τα ίδια τα δελφίνια, οι άνθρωποι που επισκέπτονται τέτοιου είδους επιχειρήσεις εκθέτουν επίσης τον εαυτό τους σε κίνδυνο. Στις εγκαταστάσεις της Sea World που προσφέρουν προγράμματα κολύμβησης με δελφίνια (SWD), καθώς επίσης και στις δεξαμενές που παρέχουν στους επισκέπτες την δυνατότητα να τα δουν από κοντά και να τα χαϊδέψουν (petting pools), έχει καταγραφεί μεγάλος αριθμός ατυχημάτων, τα οποία μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ. Οι αδέξιοι χειρισμοί και η απειρία των επισκεπτών εύκολα μπορεί να οδηγήσουν όλα τα ζώα σε ανεπιθύμητες αντιδράσεις, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ζώα τα οποία δεν είναι "pets", όπως τα αιχμάλωτα δελφίνια που δεν έχουν να βιώσουν τίποτα καλύτερο εκτός από ματαίωση και απελπισία[2**]. 

Διαβάστε περισσότερα για την αιχμαλωσία των δελφινιών, εδώ: Facts About Captivity  

 

Πηγή: Swimming With Captive Dolphins, The facts about swim with dolphin encounters -- Dolphin Project

Απόδοση στα ελληνικά, Κάκη Πριμηκύρη 

 

Οι φωτογραφίες είναι από την δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ "Survivor 4" (facebook/SurvivorGreece) και το επεισόδιο της Κυριακής, 9 Μαΐου, όπου ανταμοιβή των νικητών ήταν η επίσκεψη στο θεματικό πάρκο Punta Cana για να κολυμπήσουν με τα δελφίνια, και το "έπαθλο" παρουσιάστηκε στο κοινό. Το σχετικό βίντεο μπορείτε να δείτε εδώ: https://youtu.be/GzTlGUxI9WQ ... και να κλάψετε... να κλάψετε για το επίπεδο της τηλεόρασης που υπάρχει στη χώρα μας, για την κατάντια πολλών τηλεθεατών, για την αμορφωσιά και την ανευαισθησία πολλών δημοσιογράφων, για τους ανθρώπους και για τα δελφίνια. 

Τα λανθασμένα μηνύματα που αναπαράγει η τηλεόραση έχουν μεγάλη απήχηση στο κοινό, αν και αυτήν την φορά, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τουλάχιστον, υπήρξαν αντιδράσεις. Παραθέτω ενδεικτικά μερικές από αυτές: petpet, Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία - Hellenic Animal Welfare Federation, ethnos, diaforetiko, news247, sports365, like.philenews, Ζώα, Άνθρωποι και Φύση - Κόμμα για τα Ζώα -- Κάποιος να ειδοποιήσει τον Σκάι πως η εποχή των δελφιναρίων τελείωσε [amna, flash], 3pointmagazine

Παραπομπές 

1*Aντίστοιχα δεδομένα για το δελφινάριο του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου μπορείτε να δείτε εδώ: https://filikaki-blog.blogspot.com/2020/02/blog-post_10.html 

[2**Αυτό το μικρό ντοκιμαντέρ επιχειρεί να αναδείξει τα προβλήματα που προκύπτουν από την διασκέδαση και την υποτιθέμενη εκπαίδευση που προσφέρουν στο κοινό τα προγράμματα κολύμβησης με δελφίνια: The Truth Behind Swimming with Dolphins: https://youtu.be/h46hPCTCzns 

Μια σύντομη παρουσίαση του θέματος από την ομάδα μας (ΠΚΑΚ), μπορείτε να βρείτε και εδώ: Κολύμπι με δελφίνια - Δελφινοθεραπεία (DAT): photo album / Στο album που έχει τίτλο "CAN WE "PET" DOLPHINS?", μπορείτε επίσης να βρείτε μερικές, σχετικές με το ίδιο ζήτημα, πληροφορίες. 

Περισσότερες πηγές για αναλυτική ενημέρωση, εδώ: http://filikaki-blog.blogspot.com/2021/01/blog-post_18.html

Τέλος, εδώ μπορείτε να δείτε 10 ολιγόλεπτα μικρά βιντεάκια κατατοπιστικά για την αιχμαλωσία των δελφινιών, από τα οποία το τελευταίο καταγράφει την διαδικασία της εκπαίδευσης ενός μωρού δελφινιού, που ξεκινάει αμέσως μετά την αρπαγή του στις ακτές της Γουατεμάλας. 

 

Κοινοποιήσεις: ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ-ΤΣΙΡΚΟ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ, Stop Attica Zoological Park Dolphinarium (Athens - Greece), Διαστήματα Ηλιοφάνειας

Νέα μήνυση κατά του Αττικού πάρκου για το δελφινάριο

 

Την περασμένη Τετάρτη, 14 Απριλίου, πέντε Φιλοζωικές Οργανώσεις* και η Οικολογική Συμμαχία για την Περιφέρεια Αττικής κατέθεσαν μήνυση κατά της επιχείρησης "Αττικό Ζωολογικό Πάρκο Α.Ε." (ΑΖΠ) για παράβαση του νόμου 4039/12 με τις παραστάσεις των δελφινιών και, σε ανακοίνωσή τους, επισημαίνουν ορισμένα σημεία από το ιστορικό του δελφιναρίου, ως εξής: 

Οι  παραστάσεις των δελφινιών ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2010, όταν εισήχθησαν τα πρώτα δελφίνια από την Λιθουανία, και από την πρώτη στιγμή οι αντιδράσεις επιστημόνων, οργανώσεων, ομάδων και ατόμων ήταν έντονες αλλά ατελέσφορες, καθώς δεν υπήρχε νομικό πλαίσιο αλλά ούτε και πολιτική βούληση για την απαγόρευσή τους. Μετά την ψήφιση του Ν.4039/12 του Υπ.Α.Α.Τ. (στα άρθρα 12 και 13 του οποίου αναφέρεται ρητά ότι απαγορεύεται η χρησιμοποίηση ζώων για παραστάσεις ενώπιον του κοινού), πρώην μέλη του κόμματος Οικολόγοι Πράσινοι κατέθεσαν καταγγελία στο Υπ. Περιβάλλοντος. 

Τον Νοέμβριο του 2016, το σώμα των επιθεωρητών του Υπουργείου προέβη σε επί τόπου αυτοψία, από την οποία προέκυψε απόφαση βεβαίωσης της παράβασης, βάσει της οποίας επιβλήθηκε στο ΑΖΠ πρόστιμο 44.300 Ευρώ και σχηματίστηκε αυτεπάγγελτα ποινική δικογραφία από την εισαγγελία πρωτοδικών Αθηνών. Παρά την εκτενή αναφορά των επιθεωρητών στις παραστάσεις και πειστήρια όπως βίντεο και φωτογραφίες, ο κατηγορούμενος εκπρόσωπος του ΑΖΠ, Ζαν-Ζακ Λεσουέρ, τον Σεπτέμβριο του 2020 απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες από το Δ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, λόγω μη νόμιμης ποινικής δίωξης, καθώς στο κατηγορητήριο δεν συμπεριλήφθηκε το άρθρο 20 του Ν. 4039/2012 που προβλέπει την ποινική κύρωση για την παραβίαση των άρθρων 12 και 13 του ίδιου νόμου. Πρακτικά, το δικαστήριο δεν εξέτασε την ουσία της υπόθεσης. 

Τον Ιούλιο του 2019 και τον Φεβρουάριο του 2020, η Περιφέρεια Αττικής (αρμόδια για την έκδοση της άδειας της επιχείρησης) προέβη σε δύο επιπλέον αυτοψίες, μετά από επιστολή της Dolphinaria Free Europe (DFE) και του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος και συναντήσεις με μέλη των DFE, Sea Shepherd Greece και My Dolphin Club, και τον Μάρτιο του 2020 προχώρησε στην ανάκληση της άδειας του δελφιναρίου, κατόπιν εισήγησης της Περιφερειακής Παράταξης "Οικολογική Συμμαχία για την Περιφέρεια Αττικής", οπότε σταμάτησαν οι παραστάσεις. 

Τον Δεκέμβριο του 2020, οι εκπρόσωποι των πέντε οργανώσεων και της περιφερειακής παράταξης αποφάσισαν να προχωρήσουν σε κατάθεση μήνυσης, προκειμένου να κληθεί εκ νέου σε απολογία ο εκπρόσωπος του ΑΖΠ για την κατ’ εξακολούθηση καταπάτηση του νόμου. Σημειωτέον ότι, ακόμα και μετά την ανάκληση της άδειας λειτουργίας, το ΑΖΠ συνέχιζε (κατά τα διαστήματα που δεν ήταν κλειστό λόγω των μέτρων) να ταΐζει τα δελφίνια παρουσία κοινού, παρά τις οδηγίες της περιφέρειας Αττικής.

Την ανακοίνωση υπογράφουν οι: Γιώργος Δημητρίου, για την "ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ για την ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ", Μαριάννα Καραμανλή για την ομάδα "My Dolphin Club", Όλγα Κήκου για την οργάνωση "Dolphinaria-free Europe", Βασιλική Στεφανουδάκη για την οργάνωση "Sea Shepherd Greece", το Φιλοζωικό Σωματείο Argos και η Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία για την Προστασία των Υδάτινων Οικοσυστημάτων "iSea"

Παραπομπή*Εκπρόσωποι της ομάδας My Dolphin Club, της οικολογικής περιφερειακής παράταξης Οικολογική Συμμαχία για την Περιφέρεια Αττικής, της ομοσπονδίας Dolphinaria-free Europe (DFE), των οργανώσεων Sea Shepherd Greece και iSea και του φιλοζωικού σωματείου Argos [1]

Πηγή: https://oikosymmaxia.blogspot.com/2021/04/5-1.html

Photo at google.gr/search (img)

Αναδημοσιεύσεις: /parallaximag.gr, irafina.gr -- facebook.com/groups, grtimes.gr, zoosos.gr -- Άγρια Φύση στην Ελλάδα, -- My Dolphin Club -- ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ-ΤΣΙΡΚΟ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ, thepressproject.gr, Διάλογος φυτοφαγίας - ζωοφαγίας, Οικολόγοι - Ανοιχτή Κοινωνική Λίστα, efsyn.gr, eretikos.gr

 

Extension 

Όπως επισημαίνει και η isea [fb/story], "σε σχετικά πρόσφατη επίσκεψη στο ΑΖΠ (25-10-2020) διαπιστώθηκε για ακόμη μία φορά η ύπαρξη εγκαταστάσεων παρακολούθησης των δελφινιών από το κοινό (κερκίδες) καθώς και (παράνομο) τάισμα των δελφινιών, ενώ η Περιφέρεια Αττικής έχει επιτρέψει στην επιχείρηση τη μερική επαναλειτουργία του τμήματος των δελφινιών υπό τον σαφή όρο ότι δε θα εκτελείται κανενός είδους διαδραστικό πρόγραμμα ή/και εκπαιδευτική παρουσίαση με τη συμμετοχή δελφινιών παρουσία κοινού και δε θα υπάρχει καμία ανακοίνωση προγράμματος δραστηριοτήτων των δελφινιών συμπεριλαμβανομένου και του ταΐσματος αυτών, είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική, που να παραπέμπει σε προσέλευση κοινού". 

Το ιστορικό  του επίμαχου δελφιναρίου μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ: https://bit.ly/3gpuE4P και (από το τέλος προς την αρχή) στους παρακάτω συνδέσμους: 1, 2, 3, 4. Αν έχετε χρόνο, υπομονή και διάθεση για περιήγηση, μπορείτε να επισκεφτείτε δύο φωτογραφικά άλμπουμ της ενημερωτικής σελίδας Stop Attica Zoological Park Dolphinarium (Athens - Greece) στο Fb, όπου θα δείτε ένα προς ένα τα βήματα ατόμων και οργανώσεων που ασχολήθηκαν με την αιχμαλωσία των δελφινιών στην χώρα μας, από το 2011 μέχρι σήμερα: (από το τέλος προς την αρχή επίσης), εδώ και εδώ.   

 

Ο Ν.4039/2012 ΔΕΝ μπορεί να προστατέψει τα δελφίνια!

Η ατομική ευθύνη, η πολιτική βούληση, οι "ναι μεν αλλά" και τα δελφίνια

Update: Η Veera το δελφίνι δεν μένει πια εδώ... 

 

Ο Ν.4039/2012 ΔΕΝ μπορεί να προστατέψει τα δελφίνια

Εξαγωγές και εισαγωγές δελφινιών, καινούργια επιχειρηματικά πλάνα και πεπαλαιωμένες "made in USA" πρακτικές συνεχίζονται, παρά την πανευρωπαϊκή και παγκόσμια κατακραυγή. Τα δελφίνια αντιμετωπίζονται σαν άψυχα περιουσιακά στοιχεία της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων, που κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, ενώ καμία πολιτική βούληση για τον τερματισμό της αιχμαλωσίας των κητωδών δεν φαίνεται να υπάρχει στην Ελλάδα. 




Πριν από μερικές ημέρες, κάθισα και έφτειαξα, με μεγάλη χαρά, μια συνοπτική παρουσίαση για μια πολύ ενδιαφέρουσα καινοτομία που δειλά δειλά κάνει στον κόσμο την εμφάνισή της, σχετικά με την αποκατάσταση και την ελεγχόμενη απελευθέρωση των πρώην αιχμαλώτων δελφινιών από τα δελφινάρια που κλείνουν. Είναι γεγονός ότι, τώρα τελευταία, καθώς όλο και περισσότερα δελφινάρια σε διάφορες χώρες του κόσμου αναγκάζονται λόγω διαφόρων αντιξοοτήτων (στις οποίες πρόσφατα προστέθηκε και ο νέος κορωνοϊός) να "κατεβάσουν ρολά", στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης επανέρχεται τόσο το θέμα της τύχης που περιμένει τους πρώην διασκεδαστές, όσο και το ζήτημα της αιχμαλωσίας των δελφινιών στο σύνολό του. Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί, για την ευζωία, τις παραστάσεις, τους εναλλακτικούς (πλην των παραστάσεων) τρόπους εκμετάλλευσης, και πολλές απόψεις διακινούνται για την δυνατότητα και την σκοπιμότητα της αναπαραγωγής τους ή ακόμα και την ευθανασία τους - σαν έσχατη λύση ανάγκης. 

Πολλοί ελπίζουν και εύχονται την απελευθέρωση - επανένταξη, αυτό όμως δεν είναι πάντοτε εφικτό, κυρίως διότι οι διαφορές ενός άγριου δελφινιού με ένα δελφίνι προσαρμοσμένο στην αιχμαλωσία είναι τόσο μεγάλες που θα μπορούσε να πει κανείς χωρίς υπερβολή ότι η ομοιότητα ανάμεσα στα δύο περιορίζεται στην εξωτερική μορφολογία: ο θεατής μπορεί να διακρίνει και στις δύο περιπτώσεις ένα δελφίνι που κάνει άλματα και έχει το χαρακτηριστικό υδροδυναμικό σχήμα, πτερύγια και ουρά. Η διαφοροποίηση όμως που υφίστανται τα δελφίνια για να προσαρμοστούν και να επιζήσουν σε συνθήκες αιχμαλωσίας είναι τεράστια και όχι πάντοτε αναστρέψιμη, γι' αυτό και η αποκατάστασή τους (είτε για επανένταξη στο φυσικό τους περιβάλλον είτε για μερική απελευθέρωση σε ελεγχόμενο καταφύγιο) είναι μια διαδικασία επίπονη, χρονοβόρα και κοστοβόρα. Σε γενικές γραμμές περιλαμβάνει τρία στάδια: θεραπεία των νοσηρών καταστάσεων που έχουν προκύψει από την αιχμαλωσία και αποκατάσταση της υγείας τους, αποκατάσταση της λειτουργίας του ηχοεντοπιστικού τους συστήματος (σόναρ), και επαναφορά του φυσιολογικού τρόπου πρόσληψης τροφής (ζωντανά κινούμενα ψάρια και όχι κατεψυγμένα σαν επιβράβευση των καλών τους επιδόσεων κατά την εκτέλεση εντολών). Ο Ρικ Ο'Μπάρι που, τον τελευταίο καιρό, προσπαθεί να επανεντάξει πρώην αιχμάλωτα δελφίνια στο Μπαλί, ασχολείται με την αποκατάσταση δελφινιών περισσότερα από 50 χρόνια. "Καταλαβαίνω πότε υποφέρουν και πότε είναι διανοητικά διαταρραγμένα. Μπορώ να διαβάσω την γλώσσα του σώματός τους", λέει. Ακούστε τον σε πρόσφατη συνέντευξη, εδώ, να μιλάει για την ιστορία του με τα δελφίνια, για το χαμόγελό τους που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια οπτική απάτη, για τα θεραπευτικά οφέλη της θάλασσας πάνω στα ταλαιπωρημένα τους σώματα και πνεύματα, καθώς επίσης και για ένα καταφύγιο αποκατάστασης που θα ήθελε να τού επιτρεπόταν να φτειάξει στην Κρήτη.   

Μια επιτυχή διάσωση και επανένταξη αιχμαλώτων δελφινιών είχε παρακολουθήσει με συγκίνηση η παγκόσμια κοινότητα το 2012, όταν ο Τομ και ο Μίσα (δύο ρινοδέλφινα του Αιγαίου) είχαν απελευθερωθεί μετά από 7 χρόνια παραμονής σε παραθαλάσσιο θέρετρο της Τουρκίας. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν μπορούν όλα τα δελφίνια να απελευθερωθούν, γι' αυτό και η μοίρα τους είναι να φορτώνονται σε αεροπλάνα και να μετακομίζουν από το ένα δελφινάριο στο άλλο, συνεχίζοντας να ζουν αυτήν την άχαρη και στερημένη από τα πάντα ζωή, μέχρι να βγει η ψυχή τους.  

elpais.com/espana/catalunya

Στην Ελλάδα, εδώ και εννέα σχεδόν χρόνια, ο Ν.4039/2012 απαγορεύει τις παραστάσεις με κάθε είδους ζώα (και με δελφίνια), δυστυχώς όμως η αιχμαλωσία των κητωδών δεν έχει ακόμα συνολικότερα απαγορευτεί, παρά τις αλλεπάλληλες υποσχέσεις, διαβεβαιώσεις και βεβαίως διαψεύσεις που έχουμε εισπράξει από το 2014, όταν η ανεξάρτητη πρωτοβουλία πολιτών "ΠΚΑΚ" υπέβαλε τεκμηριωμένη πρόταση στο υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Πάρα πολλές οργανώσεις, επιστήμονες, μεμονωμένα άτομα και φορείς, αγωνίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια να κρατήσουν κλειστά τα "παραθυράκια" του νόμου, αυτά τα παραθυράκια που όλο έβρισκαν τρόπο και άνοιγαν. Ίσως γιατί δεν είχαν καταλάβει ότι το θέμα με τα αιχμάλωτα δελφίνια δεν περιορίζεται ακριβώς εκεί, ότι ο συγκεκριμένος νόμος δεν είναι αρκετός για να τα προστατεύσει και ότι, εκτός από τις παραστάσεις ("παρουσιάσεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα"), υπάρχουν και άλλοι τρόποι εκμετάλλευσής τους, εξίσου ή και περισσότερο προσοδοφόροι, όπως για παράδειγμα τα διάφορα προγράμματα αλληλεπίδρασης (Dolphin Interaction Programs). Έτσι, παρά το γεγονός ότι η ανανεωμένη, από το τέλος του περασμένου μήνα, άδεια λειτουργίας για το δελφινάριο του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου αναφέρει ρητά ότι εκδίδεται με την προϋπόθεση ότι "δεν θα εκτελείται κανενός είδους διαδραστικό πρόγραμμα ή/και εκπαιδευτική παρουσίαση με την συμμετοχή δελφινιών παρουσία κοινού", την περασμένη Δευτέρα (20-07-20) πληροφορηθήκαμε από τα κοινωνικά δίκτυα και από ξένα μέσα ενημέρωσης (Ceta Base, Basta delfinari, Dolphinaria-Free Europe, Marine Connection, Voices for the Taiji Dolphins-Ideas into Action, Οικολογική Συμμαχία, My Dolphin Club, ΠΦΠΟ -- pfpo.gr -- zoon.gr -- zoonfb) ότι τρία δελφίνια μετακόμισαν, από ισπανικό δελφινάριο που έκλεισε, στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο!  

Οι αντιδράσεις πολλές και διάφορες και η οργή δικαιολογημένη, αν και οι πληροφορίες που αναπαράγονται δεν είναι απόλυτα ακριβείς και η κριτική που ασκείται δεν στοχεύει σωστά, δεδομένου ότι το δελφινάριο του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου έχει ανακτήσει την άδειά του με απόφαση επαναλειτουργίας που εκδόθηκε από την Περιφέρεια Αττικής στις 24 Ιουνίου 2020, "υπό την προϋπόθεση ότι στις εγκαταστάσεις του δεν θα εκτελείται κανενός είδους διαδραστικό πρόγραμμα ή/και εκπαιδευτική παρουσίαση με την συμμετοχή δελφινιών παρουσία κοινού και δεν θα υπάρχει καμία ανακοίνωση προγράμματος δραστηριοτήτων των δελφινιών συμπεριλαμβανομένου του ταϊσματος αυτών, είτε σε έντυπη μορφή είτε σε ηλεκτρονική, που να παραπέμπει σε προσέλευση κοινού". Στην απόφαση αυτή αναφέρεται επίσης ότι: "Το δελφινάριο θα πρέπει να είναι ανοικτό και επισκέψιμο στο κοινό, ώστε αυτό να μπορεί να παρακολουθεί τα δελφίνια σε ελεύθερη κολύμβηση. Οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που αφορά την φροντίδα των δελφινιών, θα πρέπει να γίνεται χωρίς την παρουσία θεατών". Πέρα όμως από τις αντιδράσεις και την δικαιολογημένη αγανάκτηση που τις συνοδεύει, η ουσία είναι ότι οι μετακινήσεις, οι ανταλλαγές και η διατήρηση δελφινιών στην αιχμαλωσία (για κερδοσκοπικούς στην πραγματικότητα σκοπούς) είναι πράξεις νόμιμες, αφού στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένας νόμος που να τις απαγορεύει. 


Θα περίμενε κανείς ότι η εφαρμογή του Ν.4039/2012 (άρθρα 12 και 13), που απαγορεύει το τσίρκο στην Ελλάδα, θα ήταν αρκετή και για την απαγόρευση των δελφιναρίων. Στην πράξη όμως, κάτι τέτοιο κάθε άλλο παρά αποδείχτηκε, καθώς το ένα και μοναδικό δελφινάριο που υπάρχει στην χώρα μας δεν σταμάτησε όλα αυτά τα χρόνια αλλά ούτε και τώρα την λειτουργία του. Αντιθέτως μάλιστα, έκρινε σκόπιμο να αυξήσει και τον αριθμό των δελφινιών του, αμέσως μετά την ανάκτηση της άδειας που είχε ανακληθεί από την Περιφέρεια Αττικής, τον περασμένο Μάρτιο. Πολλές φιλοζωικές οργανώσεις πανηγύρισαν τότε, νομίζοντας ότι η ανάκληση ήταν οριστική, γι' αυτό και τώρα αντιμετωπίζουν τις τελευταίες εξελίξεις με μεγάλη έκπληξη και αμηχανία: η απαγόρευση των παραστάσεων οριστικοποιήθηκε, το δελφινάριο όμως όχι μόνον εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά υποδέχεται και νέα δελφίνια!

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι βελτιώνεται η θέση των δελφινιών σε μια εγκατάσταση όπου δεν πραγματοποιούνται παραστάσεις; Κατά μια άποψη, ίσως και να επιδεινώνεται! Γιατί, αναμφίβολα, ένα λιοντάρι πίσω από τα κάγκελα ενός "καλού" ζωολογικού κήπου είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα από ένα λιοντάρι του τσίρκου, τα πράγματα με τα δελφίνια όμως (όπως και με τα άλλα κητώδη και τα θαλάσσια θηλαστικά γενικότερα) δεν έχουν ακριβώς έτσι. Σε σύγκριση με τα περισσότερα χερσαία άγρια ζώα, τα δελφίνια που διατηρούνται στους ζωολογικούς κήπους ταλαιπωρούνται πολύ περισσότερο από το γεγονός αυτού καθαυτού τού εγκλεισμού, και πολύ λιγότερο από τις λεγόμενες "εκπαιδευτικές παρουσιάσεις". Αυτό συμβαίνει αφενός διότι η προσαρμογή τους από το περιβάλλον της θάλασσας στο περιβάλλον της αιχμαλωσίας (ανεξάρτητα αν γεννήθηκαν ή όχι εκεί, καθώς οι βιολογικές τους απαιτήσεις δεν αλλάζουν σε λίγες γενιές) είναι πολύ πιο δύσκολη, αφετέρου διότι η λεγόμενη  "θετική ενισχυτική εκπαίδευση" (positive reinforcement training) δεν περιλαμβάνει βία που να γίνεται άμεσα ορατή ή αντιληπτή, ασχέτως αν βασίζεται σ' ένα γενικότερο "σπάσιμο" και παραβίαση της οντότητάς τους (broken spirit). 

Αναμφίβολα, οι παραστάσεις με δελφίνια είναι ένα θέαμα αντιεκπαιδευτικό, αναχρονιστικό, απελπιστικά μειωτικό για τα ζώα και αξιοθρήνητο. Όμως αυτό δεν είναι το μόνο ζήτημα που εγείρει αντιρρήσεις για την αιχμαλωσία τους. Οι παραστάσεις είναι για τα δελφίνια η μόνη (έστω και ελεγχόμενη) δραστηριότητα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του εγκλεισμού τους και ο τρόπος με τον οποίον έχουν μάθει να τρέφονται. Ένα δελφίνι που δίνει παραστάσεις δεν βρίσκεται σε χειρότερη θέση από ένα δελφίνι που υποχρεώνεται, παραδείγματος χάριν, να "ποζάρει" για selfies κατόπιν εντολής ή από ένα άλλο που το έχουν αφήσει ήσυχο να επιπλέει σε βαθειά κατάθλιψη στην επιφάνεια του νερού μιας πισίνας. Ανάμεσα στις παραστάσεις (βεβαίως με την τήρηση περιοριστικών όρων για τον όσο το δυνατόν μικρότερο εξευτελισμό των ζώων) και στην απόλυτη αδράνεια την οποία τα δελφίνια είναι καταδικασμένα να βιώνουν μέσα στις τσιμεντένιες δεξαμενές, δύσκολο να πει κανείς τι είναι χειρότερο.  

Οι άνθρωποι δύσκολα παραιτούνται από τα κεκτημένα τους, και οι επιχειρήσεις κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν τα κέρδη που προκύπτουν ακόμα και από πρακτικές που θα έπρεπε να είχαν εγκαταληφθεί από καιρό. Όμως, η εκμετάλλευση των δελφινιών πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει, γιατί οι δικαιολογίες που υπήρχαν μέχρι τώρα έχουν μια προς μια καταρριφθεί και δεν μπορούν πια να σταθούν. Η αιχμαλωσία υποβαθμίζει, κακοποιεί και τσαλακώνει ανεπανόρθωτα τα δελφίνια και τίποτα δεν μπορεί να το αναιρέσει αυτό, ό,τι και αν κάνουν τα δελφινάρια, όσο και αν προσπαθήσουν να βελτιώσουν τις συνθήκες κράτησης των ζώων τους. Γιατί κανένα στεφάνι, καμία μπάλα, κανένα αιωρούμενο ή βυθισμένο αντικείμενο, που μπορεί να εμφανιστεί σαν παιχνίδι και μέσον απασχόλησης των δελφινιών, δεν μπορεί να αναιρέσει την μια και μοναδική αλήθεια, ειπωμένη εδώ και χρόνια από τον μεγάλο ερευνητή των Θαλασσών, Jacques-Yves Cousteau: ότι δηλαδή, καμιά δεξαμενή, όσο "εμπλουτισμένη" και ευρύχωρη κι' αν είναι δεν μπορεί να προσομοιάσει τις συνθήκες τις θάλασσας, και κανένα δελφίνι που αναγκάζεται να ζήσει μέσα σε μια δεξαμενή δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογικό. 

Στην Ελλάδα, αν και η αντίθεση προς τα δελφινάρια είναι πλέον έντονη, θεωρητικά τουλάχιστον (σε ποσοστό 91%, σύμφωνα με πανελλαδική δημοσκόπηση της METRON ANALYSIS τον Δεκέμβριο του 2018), ο περισσότερος κόσμος δεν είναι ενημερωμένος για πολλά θέματα σχετικά με την αιχμαλωσία των δελφινιών, όπως για παράδειγμα τα θέματα της αναπαραγωγής. Δυστυχώς, η αναπαραγωγή δελφινιών στην αιχμαλωσία, με όλες τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει, ΔΕΝ απαγορεύεται, αντιθέτως μάλιστα ενθαρρύνεται από ειδικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων, παρά το γεγονός ότι οδηγεί στην γέννηση ΜΗ απελευθερώσιμων απογόνων, καταδικασμένων να περάσουν όλη την ζωή τους στις δεξαμενές. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι, προκειμένου για αιχμάλωτα δελφίνια, η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΑΥΤΗΝ ΚΑΘΑΥΤΗΝ και ότι, εκτός από τις παραστάσεις, υπάρχουν και άλλοι τρόποι εκμετάλλευσης που είναι εξίσου ή και περισσότερο προσοδοφόροι για τις επιχειρήσεις της αιχμαλωσίας.  

Η Ελλάδα είναι μια χώρα περικυκλωμένη από θάλασσα, όμως οι γνώσεις των ανθρώπων για τα πλάσματα που ζουν εκεί είναι πολύ περιορισμένες, όπως περιορισμένη είναι και η ενσυναίσθηση, γιατί η γνώση είναι αυτό που γεννάει τον σεβασμό και την συμπόνοια. Δεν θα αλλάξει τίποτα όσο τα δελφινάρια επικαλούνται τον τάχα μου δήθεν "εκπαιδευτικό" τους ρόλο, την στιγμή που στερούν τα ζώα από ο,τιδήποτε σχετικό με την φυσική τους υπόσταση και προάγουν την ανοχή του κοινού που παρακολουθεί με φτηνό εισητήριο, ως αξιοθαύμαστο θέαμα, μια καρικατούρα δελφινιών που υποφέρουν. Η Ιαπωνία είναι η χώρα με τα περισσότερα δελφινάρια στον κόσμο και, αν η αιχμαλωσία των δελφινιών είχε έστω και την παραμικρή εκπαιδευτική αξία, όπως οι υποστηρικτές της ισχυρίζονται, οι Γιαπωνέζοι θα είχαν τουλάχιστον σταματήσει να σκοτώνουν τα δελφίνια και να τα τρώνε. Στην Ελλάδα, μπορεί θεωρητικά η αντίθεση προς τα δελφινάρια να είναι έντονη, στην πράξη όμως οι περισσότεροι αποφεύγουν οτιδήποτε τους ξεβολεύει, και επιζητούν το εύκολα διαθέσιμο, καθώς με ένα πολύ μικρό σχετικά έξοδο μπορούν να επισκεφτούν τον ζωολογικό πάρκο και να δουν δελφίνια. Έτσι, σε μια χώρα που δεν υποστηρίζει τον οικοτουρισμό, η ατομική ευθύνη πολύ μικρό ρόλο μπορεί να παίξει, και την αλλαγή για τα ίδια τα ζώα μπορεί να την φέρει μονάχα ένας νόμος ολικής απαγόρευσης της αιχμαλωσίας των δελφινιών. 

Do Zoos and Aquariums Promote Attitude Change in Visitors?

Όσο για την στάση και την συμπεριφορά των επισκεπτών που έχει σχέση με την προστασία των πληθυσμών δελφινιών και άλλων θαλάσσιων θηλαστικών στην φύση, πρόκειται για ένα ακόμη ξεπερασμένο επιχείρημα που έχει και επίσημα καταρριφθεί. Πέρα όμως από την όποια επιστημονική τεκμηρίωση του προφανούς, θα ήταν αστείο να περιμένει κανείς αλλαγή με τέτοιου είδους απλοϊκές μεθόδους που περισσότερο υποβαθμίζουν την νοημοσύνη και την κατανόηση του κοινού παρά την προάγουν. Για την προστασία των άγριων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον, απαιτείται πρωτίστως η προστασία του ίδιου τους του περιβάλλοντος, μέσα από μια ολοκληρωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη περιβαλλοντική πολιτική. Στον αρμαγεδδώνα της περιβαλλοντικής καταστροφής που ζούμε σήμερα, η διατήρηση των εκπροσώπων μερικών ειδών, με ιδιωτικές επιχειρήσεις στον ρόλο ενός σύγχρονου Νώε, μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για ακόμη περισσότερη καταστροφή, και δικαιολογία εφησυχασμού που θα αποκοιμίσει ακόμη περισσότερες συνειδήσεις (πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την αναπαραγωγή εκπροσώπων που ΔΕΝ είναι απελευθερώσιμοι). Η δε επιστημονική αξία των ex-situ πληθυσμών ενός ΜΗ απειλούμενου είδους, όπως το ρινοδέλφινο, για την συλλογή δεδομένων που θα οδηγήσουν στην κατανόηση της φυσιολογίας και της οικολογίας του, με σκοπό την προστασία του στην φύση, είναι πάρα πολύ περιορισμένη στις μέρες μας, και το να επικαλείται κανείς ένα επιχείρημα του περασμένου αιώνα είναι τελείως αναχρονιστικό, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες η επιστήμη και η τεχνολογία παρέχουν πλέον πολλές και απείρως καλύτερες δυνατότητες που μπορούν να οδηγήσουν σε πολύ πιο ουσιαστική γνώση και πολύ περισσότερο ακριβή και χρήσιμα συμπεράσματα. 

Τι ακριβώς θα κάνει με τα δελφίνια του το Αττικό Πάρκο, τώρα που οι κάθε είδους παρουσιάσεις (ακόμη και οι βαπτισμένες ως "εκπαιδευτικές") δεν θα επιτρέπονται, δεν μπορούμε να ξέρουμε. Αυτό όμως που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι, χωρίς θεσμοθετημένη απαγόρευση, είναι αναμενόμενο να βλέπουμε ακόμη εισαγωγές, εξαγωγές, αναπαραγωγή και θανάτους δελφινιών, είτε στο ένα και μοναδικό δελφινάριο που υπάρχει από το 2010 στην χώρα μας, είτε σε άλλα καινούργια που μπορεί να ανοίξουν στο μέλλον.

Αριστερά βλέπουμε τα δελφίνια που θα πρέπει να υπάρχουν σήμερα στο Αττικό Πάρκο (μετά και την τελευταία εισαγωγή), την προέλευση, το φύλο και την ηλικία τους: εννέα αρσενικά και ένα υπέργηρο θηλυκό, η γνωστή μας Veera. Πώς μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά εννέα διαφορετικής προέλευσης ενήλικα αρσενικά; Και η Veera; Άραγε τι να κάνει τώρα η Veera, και ποιος ξέρει να μάς πει αν ζει και παραμένει στα Σπάτα, αν έχει πεθάνει ή αν έχει μεταφερθεί σε κάποιο άλλο δελφινάρια άλλης χώρας; Αργά ή γρήγορα θα μάθουμε, αν και, για την ώρα, το μόνο που ξέρουμε είναι πως αυτό το ηλικιωμένο και ταλαιπωρημένο θηλυκό δελφίνι με τα σοβαρά προβλήματα υγείας ήταν για την επιχείρηση, εδώ και αρκετόν καιρό, ανεπιθύμητο και υπήρχε δεδηλωμένη πρόθεση μετακίνησής του, παρά τις αντιρρήσεις των ελληνικών και ξένων φιλοζωικών οργανώσεων [1, 2, 3]. (Πηγή για τους πίνακες είναι η αμερικανική βάση δεδομένων Ceta Base, πριν την ενημέρωση της μεταφοράς, από την Βαρκελώνη στα Σπάτα)

Στην φύση, τα ρινοδέλφινα διαβιούν σε κοινωνικές ομάδες με πολύπλοκη κοινωνική οργάνωση και συντρόφους της επιλογής τους. Στα δελφινάρια, τα δελφίνια πολλές φορές αναγκάζονται να αποχωριστούν συγκατοίκους με τους οποίους έχουν αναπτύξει δεσμούς, και να μεταφερθούν σε καινούργιο και εντελώς ανοίκειο περιβάλλον, πολύ συχνά με άτομα διαφορετικών ειδών και διαφορετικής καταγωγής, με τα οποία δυσκολεύονται ή και δεν μπορούν καθόλου να επικοινωνήσουν (Unfamiliar Groupings). Οι συγγενικοί και άλλοι δεσμοί μεταξύ των αιχμαλώτων δελφινιών δεν λαμβάνονται υπόψιν κατά τις μεταφορές από το ένα δελφινάριο στο άλλο, καθώς οι ομάδες συγκροτούνται για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της επιχείρησης και όχι των ίδιων των δελφινιών, και αυτό είναι ένας επιπλέον λόγος της αντίθεσης προς την αιχμαλωσία τους. Σημειωτέον ότι κανένα σχετικό ελληνικό δημοσίευμα με τις τελευταίες ειδήσεις δεν έχω βρει προς το παρόν, ούτε και καμία ανακοίνωση βεβαίως από την επιχείρηση υποδοχής των νεοαφιχθέντων δελφινιών. Φαίνεται ότι, στην Ελλάδα, πολλά πράγματα διαδραματίζονται κάτω από συνθήκες απόλυτης αδιαφάνειας.

"Don't buy a ticket" (Μην αγοράζετε εισητήριο), φωνάζουν εδώ και χρόνια οι υπερασπιστές της ελευθερίας των δελφινιών. Και βεβαίως, η ατομική ευθύνη είναι πάντα και παντού σημαντική, χωρίς υποστήριξη όμως από την ανάλογη νομοθεσία δεν μπορεί να φέρει γρήγορα αποτέλεσμα. Κάποιες χώρες, όπως η Κροατία, η Ινδία, η Χιλή, η Κόστα Ρίκα και άλλες, απαγορεύουν ρητά την αιχμαλωσία των κητωδών. Αν οι κυβερνήσεις των χωρών που ΔΕΝ έχουν θεσπίσει την απαγόρευση της αιχμαλωσίας των δελφινιών - της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης - είχαν την ελάχιστη πολιτική βούληση να την σταματήσουν, θα νομοθετούσαν έστω και έμμεσα, απαγορεύοντας την εισαγωγή νέων ατόμων, την εισαγωγή ή/και εξαγωγή γενετικού υλικού από αυτά (σπέρμα) και την αναπαραγωγή τους στην αιχμαλωσία, όπως έκανε η Ελβετία και ο Καναδάς. 

Zoo de Barcelona - Nuik, Tumay, Blue

Η εισαγωγή των τριών δελφινιών στο Αττικό Πάρκο από το δελφινάριο της Βαρκελώνης δεν προέκυψε ξαφνικά. Τον Μάρτιο του 2019, μετά από αίτημα 6 φιλοζωικών οργανώσεων που ζητούσαν την ματαίωσή της, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά ότι "οι σύγχρονες χώρες κλείνουν τις φυλακές, δεν ανοίγουν νέες" και ότι "η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει αποθήκη δελφινιών από χώρες που κλείνουν τα δελφινάριά τους μετά από πιέσεις των Ευρωπαίων πολιτών", η υπόθεση έφτασε στην Βουλή. Στην συνέχεια, μέσω ΥΠΕΝ, γνωστοποιήθηκε ότι το Αττικό Πάρκο δεν ήταν τότε έτοιμο να δεχτεί τα δελφίνια, διότι "η άφιξη τριών αρσενικών ζώων σε μία υπάρχουσα ομάδα έξι αρσενικών και ενός θηλυκού θα επιβάρυνε την υπάρχουσα κοινωνική συνοχή" και έτσι το θέμα πάγωσε. Το πώς και το γιατί τώρα αυτή η εισαγωγή αποφασίστηκε και εγκρίθηκε δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, από την στιγμή που το δελφινάριο του Αττικού Πάρκου έχει ανακτήσει (έστω και υπό όρους) την άδειά του, μετά από την προσωρινή ανάκληση του περασμένου Μαρτίου. Όμως είναι ειρωνία να χρησιμοποιούν το συναισθηματικά εκβιαστικό επιχείρημα μιας ενδεχόμενης ευθανασίας οι "ναι μεν αλλά" αντίθετοι, αυτοί δηλαδή που από την μια δηλώνουν αντίθετοι προς την αιχμαλωσία στον υπόλοιπο κόσμο, και από την άλλη δεν κάνουν τίποτα για να την σταματήσουν στην χώρα τους, απεναντίας μάλιστα την αποδαιμονοποιούν και την επικυρώνουν με συνεργασίες και αμοιβαία οφέλη. Το έχουμε ξανακούσει και άλλες φορές αυτό το ψευδοδίλημμα, "αιχμαλωσία ή ευθανασία", "εξαναγκαστικές παραστάσεις ή απόλυτη έλλειψη άσκησης" και ούτω καθ' εξής. Η απάντηση είναι μία, ότι τα δελφίνια δεν έχουν καμία θέση στα δελφινάρια. Και ασφαλώς ο καθένας έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται την αντίθετη άποψη και να δηλώνει υπέρμαχος της αιχμαλωσίας, όποιος όμως δηλώνει αντίθετος, υποστηρίζει την θέση του εμπράκτως με τα μέσα που διαθέτει, και δεν διακινεί ψευδοδιλήμματα που εμμέσως πλην σαφώς συνηγορούν στην διαιώνιση απαράδεκτων καταστάσεων.  

Ίσως τα ξεκάθαρα ΝΑΙ και τα ξεκάθαρα ΟΧΙ να μην συμπεριλαμβάνονται στον ηθικό κώδικα της εποχής του "ναι μεν αλλά". Ίσως και οι αρμόδιοι (που βεβαίως δεν θέλουν να πληρώσουν κανένα απολύτως πολιτικό κόστος) να μην είναι κατάλληλα ενημερωμένοι. Ίσως πάλι να μην θέλουν να καταλάβουν ότι δεν "κοστίζουν" πάντοτε και απαραιτήτως ακριβά τα καλά πράγματα! Γιατί το ζήτημα εδώ δεν είναι να κλείσει ή να μην κλείσει μια επιχείρηση. Μια επιχείρηση θα μπορούσε κάλλιστα να παραμείνει και να κρατήσει κάποια δελφίνια που είναι ήδη αιχμάλωτα και δεν τα θέλει κανείς. Το ζήτημα είναι να μην τα πολλαπλασιάσει με αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία, και το κυριότερο να μην υπάρξουν διάδοχες καταστάσεις, δηλαδή νέες επιχειρήσεις εκμετάλλευσης. Για να σταματήσει κάποτε αυτό το θλιβερό φαινόμενο και να είναι αυτή η τελευταία γενιά της δυστυχίας. Πολιτική βούληση όμως δεν υπάρχει, ούτε στην παρούσα κυβέρνηση ούτε στις προηγούμενες, γι' αυτό και η συζήτηση, εδώ και 10 ολόκληρα χρόνια, ανακυκλώνεται χωρίς αποτέλεσμα.