Σταμάτης Φασουλής: "Ξέρεις, είναι άνθρωποι που τους κουβαλάς πάντα, ζουν μέσα σου, υπάρχουν δικές τους νότες στη φωνή σου. Ό,τι και να συμβαίνει. Είναι λίγο άγριο όταν το συνειδητοποιείς, αλλά μετά ξαναφυτρώνει μέσα σου αυτός ο άνθρωπος - και το λέει τέλεια ο Καβάφης**".
Σιδερής Πρίντεζης: "Μία από τους ηθοποιούς που, ως μέλος της Ελεύθερης Σκηνής, όπως έχω ξαναπεί, είχαν αλλάξει το βλέμμα μου για την επιθεώρηση από το καλοκαίρι του 1981 στο θέατρο «Σμαρούλα»..."
Γεράσιμος Ευαγγελάτος: "Η Άννα Παναγιωτοπούλου άνηκε σε αυτούς που ενστικτωδώς μπολιάζουν το γέλιο με μια στάλα μελαγχολίας για να επικυρώσουν το υπαρξιακό βάθος της κωμωδίας που, εκτός από διασκέδαση, αποτελεί πεδίο κοινωνικής συνδιαμόρφωσης, απελευθέρωσης και ενδυνάμωσης μέσα στη φαινομενική comme il faut ασφάλεια της οικογενειακής ψυχαγωγίας μας".
Γιώργος Παπαστεφάνου: "Θαύμαζα τα ραδιοφωνικά και θεατρικά της κείμενα, χαιρόμουν την Λιλιπούπολη και τις τηλεοπτικές Τρεις Χάριτες, τη Ντόλτσε Βίτα της, τη μοναδική και ασύγκριτη Σουσού. Κι ούτε βέβαια ξεχνώ τον «Έλληνα» και τις συνεργασίες της με τον Σταμάτη Κραουνάκη".
Γιώργος Ι. Αλλαμανής (συγγραφέας του βιβλίου "Στον καιρό της Λιλιπούπολης, η βιογραφία μιας ραδιοφωνικής εκπομπής"): "Η Άννα Παναγιωτοπούλου άλλαξε ταχύτητες σπινάροντας στη Λεωφόρο της Γαλάζιας Πεταλούδας με όλα τα γκάζια απ' τις επιθεωρήσεις που ανέβαζε κάθε καλοκαίρι το «Ελεύθερο Θεάτρου» στο Άλσος Παγκρατίου. Κι έφερε με πάταγο στο Κάστρο του Μάνου και των συνεργατών του, στον πρώτο όροφο του Ραδιομεγάρου, όπως βγαίνεις απ' τα ασανσέρ αριστερά, τον απόηχο των αυτοδιοικητικών εκλογών του Οκτωβρίου του 1978".
Από την Κυριακή 3-03-24, και κάθε Κυριακή 10-11 το πρωί, στον ραδιοφωνικό σταθμό 9,84, στους 98,3 FM, η Τασούλα Επτακοίλη* παρουσιάζει την φιλοζωική εκπομπή Αθήνα με ουρά.
Στις 14 Απριλίου 2024, Γιώργος Σαρελάκος, πρόεδρος της Aegean Rebreath, για τα πλαστικά στη θάλασσα: https://m.mixcloud.com/ΑΘΗΝΑ984/αθήνα-με-ουρά-14-04-2024
Την Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2023, στις 8 το βράδυ, στο Τρίτο Πρόγραμμα και την εκπομπή "10 Λεπτά Ακόμα"*, η Βάσια Χατζηγιαννάκη διάβασε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Μαριανίνας Κριεζή "Αν ήμουν Αϊ-Βασίλης", που κυκλοφορεί και πάλι* από τις Εκδόσεις Άμμος!
Αν ήμουν Αϊ-Βασίλης θα 'χα πολλές δουλειές το σπίτι ν' αερίσω για να φιλοξενήσω όσα ζωάκια και πουλιά
δεν έχουνε φωλιές. Και να βουρτσίσω με το ζόρι
τον τάρανδο μου το Γρηγόρη.
"Αγαπητέ μου Αϊ-Βασίλη"
θα μου 'γραφαν χιλιάδες φίλοι στα γαλλικά και στ' αγγλικά και στα κογκολέζικα στα ρώσσικα, στα ελληνικά και στα πορτογαλέζικα. Και γω ως τα χαράματα θα διάβαζα τα γράμματα λόγια εικόνες εντυπώσεις. Θα κρατούσα σημειώσεις.
Σε ηλικία δώδεκα ετών αναγκάστηκε να εγκαταλειψει το σχολείο για να εργαστεί σε διάφορες δουλειές, μεταξύ των οποίων οδηγός ποταμοπλοιου, από όπου προέκυψε και το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο, καθώς "Μαρκ Τουαίην" είναι μία έκφραση των βυθομετρητών που συνόδευαν πάντα τα ποταμόπλοια στα ταξίδια τους.
"Mark" παναπει σημαδεύω, ενώ "twain" είναι μια αρχαϊκή απόδοση για τον αριθμό δύο (two). Στα ποταμόπλοια εκείνης της εποχής, η φωνή των βυθομετρητων ακουγόταν κάθε τόσο να λέει: "Μαρκάρισε μισό", "μαρκάρισε ένα", "μαρκαρισε δύο"... Έτσι, "Μαρκ Τουαίην" σημαινει "μαρκάρισε δύο βάθη".
Εκτός όλων των άλλων, ο Μαρκ Τουαιην ήταν υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας, φεμινιστής, πολέμιος του αντισημιτισμού, αντιιμπεριαλιστής και φιλόζωος. Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένα αφιέρωμα για την ημέρα της γενεθλίων του, από την εκπομπή "Μια μέρα σαν σήμερα"του Γιάννη Ανδρουλιδάκη, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ***, και ο τίτλος αυτής της δημοσίευσης ένα αγαπημένο (μου) δικό του quote...
Σύμφωνα με το αφήγημα του Δυτικού Κόσμου, όσοι είναι κατά της ισραηλινής κατοχής στην Παλαιστίνη και κατά των βομβαρδισμών στην Γάζα (με χιλιάδες άμαχους νεκρούς και με χιλιάδες φυλακισμένους χωρίς δίκη Παλαιστίνιους) είναι "αντισημίτες".
Όσοι είναι κατά του πολέμου στο Αφγανιστάν και νοιάζονται για τους φτωχούς και ξυπόλυτους τριάντα εκατομμύρια Αφγανούς (που δεν είχαν καμία σχέση με την επίθεση στους δίδυμους πύργους) είναι "υπέρ της ισλαμικής τρομοκρατίας".
Όσοι είναι αντίθετοι στην ολοκληρωτική ισοπέδωση του Ιράκ, τον αφανισμό των ανθρώπων του, την ισοπέδωση των νοσοκομείων και των πανεπιστημίων του, και την καταστροφή των βαβυλωνιακών θησαυρών του, είναι σίγουρα "οπαδοί του Σαντάμ Χουσεϊν".
Όσοι καταγγέλουν το λιντσάρισμα του Καντάφι και την οριστική διάλυση της Λιβύης, είναι "φίλοι των δικτατόρων".
Και βέβαια, όσοι δεν καταδικάζουν τους Ρώσσους και δεν υπερασπίζονται την καταστροφική ανάμειξη των Αμερικανών στην Ουκρανία (και την κυριαρχία των ολιγαρχών που διαχειρίστηκαν την λεηλασία και διάλυση της χώρας αυτής), είναι "Πουτινικοί".
Σύμφωνα με το αφήγημα της Δύσης, δεν υπάρχει Γκουαντάναμο, όπου άνθρωποι κρατούνται επί δεκαετίες ως πειραματόζωα, χωρίς ποτέ να τους έχει απαγγελθεί η παραμικρή κατηγορία, ούτε χιλιάδες Παλαιστίνιοι που βρίσκονται στην φυλακή με απλές διοικητικές πράξεις κάποιου γραφειοκράτη. Σύμφωνα με το αφήγημα της Δύσης, δεν υπάρχει ούτε ο Ασάνζ, ένας δημοσιογράφος που -με ντοκουμέντα των ίδιων των Αμερικανών- έδειξε στον κόσμο τις δολοφονίες απλών πολιτών που δεν είναι τρομοκράτες ή στρατιώτες του εχθρού. Οι κυρίαρχοι της Δύσης (Αμερικανοί συνεπικουρούμενοι από Ευρωπαίους), από το 1945 μέχρι σήμερα, μεριμνούν για το καλό της ανθρωπότητας, με 250 επεμβάσεις και 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλον τον κόσμο.
Κι' έτσι, όσοι τάσσονται με τη σωστή "σωστή πλευρά της Ιστορίας" είναι μ' αυτούς που εξαφανίζουν κράτη, ισοπεδώνουν πολιτισμούς, κρατάνε στην υπανάπτυξη ένα πελώριο μέρος της ανθρωπότητας, εξαντλούν τους φυσικούς πόρους, αφανίζουν κατά χιλιάδες τα είδη ζωής (τα οποία υπάρχουν επάνω στη γη επί δισεκατομμύρια χρόνια, και τα οποία διατηρούν την απαραίτητη ισορροπία για να συνεχιστεί η ζωή για όλους), τροποποιούν εξαιρετικά απειλητικά το κλίμα, ερημοποιούν την γη, προκαλούν λιμούς σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, δημιουργούν δεκάδες εκατομμύρια πρόσφυγες, υποθάλπουν και υποστηρίζουν όλες τις δικτατορίες και μεγαλώνουν ασταμάτητα τις ανισότητες, τόσο μέσα στις κοινωνίες όσο και μεταξύ των κρατών, εντείνοντας τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις. Οι αντίθετοι είναι "Πουτινικοί", είναι "φίλοι των τρομοκρατών", είναι "κατά των Ευρωπαϊκών αξιών".
Υπάρχει μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων, συστατικά της οποίας είναι ο πόλεμος, η δουλεία (εμφανής και αφανής), η ανισότητα, η εκμετάλλευση και η λεηλασία. Κάθε τοπικός και κάθε εμφύλιος πόλεμος έχει την αιτία του σε αυτήν την τάξη, την World Order, στην οποία αναφέρθηκε προ ημερών ο Μπάιντεν, επισημαίνοντας ότι επικεφαλής και ρυθμιστής ήταν και θα παραμείνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Έμμισθοι υπάλληλοι υπηρετών των μεγάλων αφεντικών που είδαν ξαφνικά το φως της Δύσης, την στιγμή που ο Διαφωτισμός έχει αρχίσει να πέφτει σε συσκότιση, αποφάσισαν να ταχθούν στο πλευρό εκείνων που επιβάλλουν συστηματικά και βίαια την ανθρώπινη δυστυχία ως τρόπο ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο: όλα μόνο για τους λίγους.
Δεν χρειάζεται να πάτε στα βιβλία των αριστερών επαναστατών της Αμερικής για να μελετήσετε την Ιστορία κάποιων χωρών που είναι πλούσιες σε πρώτες ύλες και κατασκευασμένες για να ελέγχονται απολύτως και να λειτουργούν ως προτεκτοράτα (όπως το Σαν Σαλβαδόρ, η Γουατεμάλα, η Ονδούρα, η Παραγουάη, η Αϊτή αλλά και η Βολιβία και το Μεξικό). Αρκεί να μπείτε στην Wikipedia, που είναι μια συντηρητική εγκυκλοπαίδεια στο διαδίκτυο, για να δείτε πώς εκκαθαρίστηκαν οι αντιφρονούντες και τα λαϊκά κινήματα με "ειδικές επιχειρήσεις" των μυστικών υπηρεσιών που ελέγχουν τις χώρες αυτές. Και πώς ειδικές ομάδες του Αμερικανικού στρατού και ντόπιες παραστρατιωτικές συμμορίες των εμπόρων ναρκωτικών έχουν αναλάβει την αποτροπή της απόκτησης της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας, χρησιμοποιώντας τις διεφθαρμένες εντόπιες μαριονέττες που παρέχουν αφειδώς τον πλούτο αυτών των χωρών στις Ηνωμένες Πολιτείες - από τον χρυσό μέχρι το νερό, και από το πετρέλαιο και τον χαλκό, μέχρι τις μπανάνες.
Οι Δυτικοί επικαλούνται συνεχώς τις "αξίες" τους, τους δημοκρατικούς θεσμούς και την ευημερία τους. Αλλά, όταν οι δημοκρατικοί σου θεσμοί είναι όπλα εναντίον των άλλων και όταν η ευμάρειά σου δεν θα υπήρχε χωρίς την λεηλασία που κάνεις στους άλλους, πώς μπορείς να επικαλείσαι αυτές τις αξίες και τους θεσμούς; Σκεφτείτε το Βέλγιο, που είναι το κέντρο της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας: μόνο με τον βασιλιά Λεοπόλδο, θανάτωσαν στο Κονγκό 10 εκατομμύρια Αφρικανούς, και έκοβαν τα χέρια των παιδιών, όταν δεν απέδιδαν τις ποσότητες που όριζαν οι επιστάτες. Χάρη σ' αυτήν την λεηλασία και βαρβαρότητα μπορείς και θαυμάζεις τα ωραία κτίρια στις Βρυξέλλες και τις άλλες καλοστημένες βελγικές πόλεις.
Η ελευθερία, οι αστικοδημοκρατικοί θεσμοί και η ευμάρεια της Δύσης είναι απόλυτα εξαρτημένα παράγωγα και ταυτοχρόνως εργαλεία της παγκόσμιας αποικιοκρατίας, της δουλείας, των παγκόσμιων και τοπικών πολέμων, της υπανάπτυξης και της φτώχειας στον κόσμο, της λεηλασίας του ορυκτού πλούτου των χωρών που δεν ανήκουν στον πυρήνα της Δύσης, της τρομακτικής ανισότητας και των εξωφρενικών γενοκτονιών -από την Κεντρική και Νότια Αμερική μέχρι την Ασία. Ακόμα κι' αν ξεχάσουμε ότι οι Ευρωπαίοι έκαναν δύο παγκόσμιους πολέμους με 100 εκατομμύρια θύματα, ακόμα κι' αν αρχίσουμε να τους εξετάζουμε από το άμεσο παρόν, οι Δυτικο-ευρωπαίοι φέρουν τεράστια ευθύνη που συντάχθησαν με τους Αμερικανούς, τους Λιθουανούς και τους Πολωνούς, και αρνήθηκαν να αποτρέψουν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αρκούσε μια γραπτή δήλωση του Γερμανού πρωθυπουργού και του Γάλλου προέδρου που να λέει ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει μέλος του ΝΑΤΟ. Αυτή και μόνον η δήλωση θα είχε αποτρέψει την καταστροφή. Και δεν την κάνανε...
Το αφήγημα της Δύσης σχετικά με την Ουκρανία, έχει σκοπό να συγκαλύψει τα βαθύτερα κίνητρα της πολιτικής της και να δικαιολογήσει τον ρόλο της στο ξέσπασμα του πολέμου. Πέρα από την προπαγάνδα όμως, κάποιοι βλέπουν αυτήν την ιστορία σαν μια ακόμα προσπάθεια των Αμερικανών να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους, θεωρώντας ότι η κυριαρχία αυτή είναι το καθεστώς κάτω από το οποίο πρέπει να λειτουργεί η ανθρωπότητα. Και επειδή αναδύονται νέες δυνάμεις (μεγάλες αυτή τη φορά, όπως η Κίνα και η Ινδία), οι Αμερικανοί κινητοποιούν όσους περισσότερους συμμάχους μπορούν, σε μια γιγαντιαία προσπάθεια να αποτρέψουν μια αναδιαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών.
*Ο Στέλιος Ελληνιάδης μελετά την Ουκρανία τα τελευταία σαράντα χρόνια, ταξιδεύοντας τακτικά στην χώρα αυτή, γνωρίζοντας σε βάθος την ιστορία και τους ανθρώπους της και διατηρώντας στενές σχέσεις με την ελληνική ομογένεια, ιδίως στην ευρύτερη περιοχή της Μαριούπολης. Αρθρογραφεί στον Δρόμο της Αριστεράς.
.jpeg)
