Μαριανίνα Κριεζή*: "Από όλα τα τραγούδια του κόσμου, αυτό που με συγκλονίζει κάθε φορά που το ακούω είναι ένα τραγούδι της ξενιτιάς από τη Νότια Ιταλία, όπου ελληνικές λέξεις ξεπετάγονται ανάμεσα σε ιταλικές, σαν ένα φεγγάρι που βγαίνει από τα σύννεφα και ξανακρύβεται, σαν μια γλώσσα που χάνεται και ξαναβρίσκεται." [Συνέντευξη στο LIFO, το 2006]
ΙΙ. Ένα απόσπασμα από φιλολογικό αποχαιρετισμό* γραμμένο από φιλόλογο πολύ νεότερης γενιάς -αν αυτό σημαίνει κάτι για νέους ανθρώπους που προσπαθούν να φτιάξουν το δικό τους παραμύθι...
ΙΙΙ. Μια φωτογραφία από μια εποχή που νοσταλγώ (2008)
**"Ταυτισμένη εν πολλοίς με τον αυτόνομο κόσμο που στήθηκε και πλαισίωσε την ραδιοφωνική εκπομπή της «Λιλιπούπολης», εισέρχεται σ’ ένα σύμπαν παραμυθικό, με ξεκάθαρες, ωστόσο, αναφορές στην καθημερινότητα και τον υπαρκτό «κόσμο» των μεγάλων. Μέσα από φαινομενικά αθώα παιδικά τραγούδια, διέρχονται ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης και χρόνιων ελληνικών παθογενειών, ανθρώπινων σχέσεων, ανταγωνισμών ισχύος, χαμένων ονείρων και οραμάτων, πρώτων ερωτικών σκιρτημάτων, και υπαρξιακών αναζητήσεων.
Η Κριεζή δομεί, ήδη από τη «Λιλιπούπολη», ένα ιδιόμορφο λεκτικό, με την κυριαρχία των χρωμάτων, των υποκοριστικών, των καθημερινών αντικειμένων που εξυψώνονται καλλιτεχνικά, με εμφανή πρόθεση να εξοπλίσει τη νεότερη γενιά με κοινωνική ευαισθησία και προσωπική αξιοπρέπεια, όπλα και εφόδια για τα χρόνια που έπονται στη ζωή τους, όταν πια η κυριαρχία του παραμυθικού στοιχείου ολοένα και θα βαίνει φθίνουσα", γράφει ο φιλόλογος και συγγραφέας Θάνος Γιαννούδης.
Και συνεχίζει: "Η Μαριανίνα Κριεζή, δόμησε έναν κόσμο ξεκάθαρα μεταμοντέρνο, όχι όμως στενά ατομοκεντρικό, μια πραγματικότητα που πάλλεται ανάμεσα σ’ έναν ιδιότυπα φωτισμένο μαγικό ρεαλισμό και στη φυγή προς το παραμύθι ως το μοναδικό χρονότοπο που καθίσταται ικανός να αποτελέσει αντίβαρο στη σκληρότητα των καιρών και των ανθρώπινων σχέσεων.
Οι παράλληλοι κόσμοι που δομεί, είτε παίρνουν τη μορφή της φανταστικής κοινότητας που διέπεται από τους πολύχρωμους κανόνες της είτε αφορούν τη διαφορετική χρωματοθεσία εντός των ρεαλιστικών ανθρώπινων σχέσεων, απέκτησαν εντέλει τέτοια λαϊκή απήχηση εξαιτίας ακριβώς αυτής της αυθεντικότητάς τους, της απλότητας και ρεαλιστικότητας του λεκτικού, καθώς και της χρησιμοποίησης καθημερινών, ακόμα και χθαμαλών λέξεων που φωτίζονται διαφορετικά, οδηγώντας συνεκδοχικά σε μια εναλλακτική αντιμετώπιση του άλγους της επιβίωσης.
Οι φανταστικοί κόσμοι της καθίστανται οικείοι και προσβάσιμοι, μιλούν στις καθημερινές εμπειρίες και εκφράζουν τα όνειρα δεκάδων εγκλωβισμένων στην μετανεωτερική ατομικότητα μοναχικών υπάρξεων".
*Μαριανίνα Κριεζή[8/09/1947 - 6/02/2022]: Πολλοί την αγαπούν ως την μόνη Ελληνίδα στιχουργό που έγραψε στίχους τραγουδιών που αναφέρονται σε ζώα, οι περισσότεροι ως σπουδαία στιχουργό και λιγότεροι ως ποιήτρια. Για μένα, η Μαριανίνα ήταν, η "συμμαχία" που παρηγορεί, ανακουφίζει και θεραπεύει την ανάγκη του ανήκειν, έτσι που μόνον ελάχιστες σχέσεις μπορούν. Ήταν η φίλη, η οικογένεια και η "φυλή" μου. Χωρίς ίχνος "δήθεν", χωρίς ούτε σταγόνα ναρκισσιστικής ανταγωνιστικότητας και συνθηκολογημένου συμβιβασμού, η Μαριανίνα ήταν επίσης ο πιο αυθεντικός άνθρωπος που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Κ.Π
Σταμάτης Φασουλής: "Ξέρεις, είναι άνθρωποι που τους κουβαλάς πάντα, ζουν μέσα σου, υπάρχουν δικές τους νότες στη φωνή σου. Ό,τι και να συμβαίνει. Είναι λίγο άγριο όταν το συνειδητοποιείς, αλλά μετά ξαναφυτρώνει μέσα σου αυτός ο άνθρωπος - και το λέει τέλεια ο Καβάφης**".
Σιδερής Πρίντεζης: "Μία από τους ηθοποιούς που, ως μέλος της Ελεύθερης Σκηνής, όπως έχω ξαναπεί, είχαν αλλάξει το βλέμμα μου για την επιθεώρηση από το καλοκαίρι του 1981 στο θέατρο «Σμαρούλα»..."
Γεράσιμος Ευαγγελάτος: "Η Άννα Παναγιωτοπούλου άνηκε σε αυτούς που ενστικτωδώς μπολιάζουν το γέλιο με μια στάλα μελαγχολίας για να επικυρώσουν το υπαρξιακό βάθος της κωμωδίας που, εκτός από διασκέδαση, αποτελεί πεδίο κοινωνικής συνδιαμόρφωσης, απελευθέρωσης και ενδυνάμωσης μέσα στη φαινομενική comme il faut ασφάλεια της οικογενειακής ψυχαγωγίας μας".
Γιώργος Παπαστεφάνου: "Θαύμαζα τα ραδιοφωνικά και θεατρικά της κείμενα, χαιρόμουν την Λιλιπούπολη και τις τηλεοπτικές Τρεις Χάριτες, τη Ντόλτσε Βίτα της, τη μοναδική και ασύγκριτη Σουσού. Κι ούτε βέβαια ξεχνώ τον «Έλληνα» και τις συνεργασίες της με τον Σταμάτη Κραουνάκη".
Γιώργος Ι. Αλλαμανής (συγγραφέας του βιβλίου "Στον καιρό της Λιλιπούπολης, η βιογραφία μιας ραδιοφωνικής εκπομπής"): "Η Άννα Παναγιωτοπούλου άλλαξε ταχύτητες σπινάροντας στη Λεωφόρο της Γαλάζιας Πεταλούδας με όλα τα γκάζια απ' τις επιθεωρήσεις που ανέβαζε κάθε καλοκαίρι το «Ελεύθερο Θεάτρου» στο Άλσος Παγκρατίου. Κι έφερε με πάταγο στο Κάστρο του Μάνου και των συνεργατών του, στον πρώτο όροφο του Ραδιομεγάρου, όπως βγαίνεις απ' τα ασανσέρ αριστερά, τον απόηχο των αυτοδιοικητικών εκλογών του Οκτωβρίου του 1978".
Την Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2023, στις 8 το βράδυ, στο Τρίτο Πρόγραμμα και την εκπομπή "10 Λεπτά Ακόμα"*, η Βάσια Χατζηγιαννάκη διάβασε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Μαριανίνας Κριεζή "Αν ήμουν Αϊ-Βασίλης", που κυκλοφορεί και πάλι* από τις Εκδόσεις Άμμος!
Αν ήμουν Αϊ-Βασίλης θα 'χα πολλές δουλειές το σπίτι ν' αερίσω για να φιλοξενήσω όσα ζωάκια και πουλιά
δεν έχουνε φωλιές. Και να βουρτσίσω με το ζόρι
τον τάρανδο μου το Γρηγόρη.
"Αγαπητέ μου Αϊ-Βασίλη"
θα μου 'γραφαν χιλιάδες φίλοι στα γαλλικά και στ' αγγλικά και στα κογκολέζικα στα ρώσσικα, στα ελληνικά και στα πορτογαλέζικα. Και γω ως τα χαράματα θα διάβαζα τα γράμματα λόγια εικόνες εντυπώσεις. Θα κρατούσα σημειώσεις.
.png)
.jpeg)
