Ετικέτες

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

Το κλάμα του εμιγκράντο (ο θρήνος του μετανάστη)



Μαριανίνα Κριεζή*: "Από όλα τα τραγούδια του κόσμου, αυτό που με συγκλονίζει κάθε φορά που το ακούω είναι ένα τραγούδι της ξενιτιάς από τη Νότια Ιταλία, όπου ελληνικές λέξεις ξεπετάγονται ανάμεσα σε ιταλικές, σαν ένα φεγγάρι που βγαίνει από τα σύννεφα και ξανακρύβεται, σαν μια γλώσσα που χάνεται και ξαναβρίσκεται." [Συνέντευξη στο LIFO, το 2006]














 

Ωραίο μου χελιδόνι 
πούθε έρχεσαι και φτάνεις 
και ποια θάλασσα σε φέρνει
με ετούτο τον καιρό;

Άσπρο έχεις στο στήθος
και μαύρα τα φτερά,
χρώμα θάλασσας στη ράχη, 
λίγο ανοιχτή ουρά. 

Ρώτησα για τη μάνα μου
την πολυαγαπημένη
τόσο που με περιμένει,
χρόνια που έχει να με δει. 

Ρώτησα για τον κύρη μου
κι' όλη τη γειτονία,
και αν είχες ομιλία 
πόσα θα 'χες να μου πεις. 

[Μα εσύ τίποτα δε λέεις 
για ολ' αυτά που σε ρωτώ,
λίγο γέρνεις, κατεβαίνεις 
λίγο αγγίζεις το νερό]**. 

Κάθομαι μπρος στη θάλασσα 
κι' εσένανε κοιτώ,
λίγο γέρνεις, κατεβαίνεις,
λίγο αγγίζεις το νερό. 


Το τραγούδι είναι από τον δίσκο "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ" του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος

*8/09/1947 - 6/02/2022

** Στροφή που δεν ακούγεται σε όλες τις εκτελέσεις 






2 σχόλια:

Nick είπε...

Και είχε απόλυτο δίκιο !Παντα nell nostro cuore!

Filikaki είπε...

nell nostro cuore, ναι, πάντα ❤️