We hold the key to setting them free!
Richard O’Barry has worked both sides of the dolphin street - the first
ten years with the dolphin-captivity industry, the past forty against
it. O’Barry graduated from the Diver’s Training Academy in 1960 as a
commercial deep-sea diver and scuba instructor. He served in the U.S.
Navy for five years, where he received a commendation for his underwater
work. While working in the 1960s as a diver and trainer
for Miami Seaquarium, O’Barry captured and trained dolphins, including
Hugo, the first orca in captivity east of the Mississippi, and the five
dolphins that played the role of Flipper in the popular American
television show of the same name.
When Kathy, the dolphin that played
Flipper most often, died in O’Barry’s arms, he realized that capturing
dolphins and training them to perform silly tricks was simply wrong. From that moment, O’Barry knew what he needed to do with his life. On
the first Earth Day, April 22, 1970, he founded the Dolphin Project, an
organization dedicated to educating the public about the plight of
dolphins in captivity and freeing captive dolphins without jeopardizing
their well-being when the owners allow them to be released. O’Barry
launched a searing campaign against the multibillion-dollar
dolphin-captivity industry, informing the public about what really goes
on at dolphin shows and urging people not to buy tickets to watch
dolphins play the fool. O’Barry has since rescued, rehabilitated and
released more than twenty-five captive dolphins in Haiti, Colombia,
Guatemala, Nicaragua, Brazil, the Bahamas, and the United States. With
more than fifty years of experience with dolphins, he has shared his
firsthand knowledge of the dangers of dolphin capture and training
methods at lectures and conferences around the world. In 1991, in
recognition of his contribution to the protection of dolphins, O’Barry
received an Environmental Achievement Award, presented by the United
States Committee for the United Nations Environmental Program. In
January 2007, he became a marine-mammal specialist for Earth Island
Institute and director of the Save Japan Dolphins Campaign. On behalf of
Earth Island Institute, O’Barry leads the international effort to stop
the killing of dolphins in Japan, end the trafficking in live dolphins
to theme parks and swim-with-dolphins programs, and speak out against
the captivity industry.
O’Barry is featured in the Academy
Award–winning documentary The Cove, which brought to the world’s
attention the tragedy of dolphin slaughtering practices in Taiji, Japan.
He has been involved in an international effort to publicize the film
and, through it, to educate people everywhere about the largest mass
killing of dolphins in the world, and the efforts to stop it. In 2010,
O’Barry and his son, Lincoln, made Blood Dolphin$, a television series
on Animal Planet and Planet Green, about O’Barry’s efforts to protect
dolphins from harm. Also in 2010, O’Barry was voted the Huffington
Post’s Green Game Changer and included in O Magazine’s Power List. In
2011, he received Europe’s prestigious BAMBI Award: http://www.youtube.com/watch?v=8jw1gcMSZYc
The original edition of Behind the Dolphin Smile was published in 1988;
a second book, To Free a Dolphin, also coauthored with Keith Coulbourn,
was published in 2000. Both books are about O’Barry’s work and his
dedication. O’Barry and author Hans Peter Roth’s new book, Die Bucht,
about the actual cove in Japan and the making of The Cove, was published
in Germany in 2010. O’Barry is a Fellow National in the Explorers Club, a multidisciplinary society that links together scientists and
explorers from all over the world. Each member is an accomplished
individual with at least one fascinating story to tell. O’Barry lives
with his wife, Helene, and their daughter, Mai Li, in South Miami,
Florida, and in Ribe, Denmark.
Photo posted here
About International Marine Mammal Project:
.- http://immp.eii.org/
.- http://immp.eii.org/about.php
.- https://www.facebook.com/internationalmarinemammalproject/info
-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
"Ο κυνηγός που έγινε προστάτης δελφινιών"
Έντυπη μορφή στο Planet της εφημερίδας Real News (Realplanet της real.gr)
29 Ιουνίου 2014, της Αλεξάνδρας Χαϊνη (Fb)
Αναδημοσιεύτηκε εδώ
Κυνηγός
δελφινιών για λογαριασμό της Αμερικανικής βιομηχανίας θεάματος αλλά και
του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού την δεκαετία του '60, βασικός
εκπαιδευτής δελφινιών στην δημοφιλή Αμερικανική τηλεοπτική σειρά
"Φλίπερ" το '70, ιδρυτής του προγράμματος Ric O'Barry's Dolphin Project
λίγο αργότερα: Ρικ Ο'Μπάρι, μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του
κινήματος για την προστασία των θαλασσίων θηλαστικών από την εμπορική
εκμετάλλευση.
"Η
σχέση μου με τα δελφίνια, ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '60,
όταν είχα τελειώσει την θητεία μου στο Ναυτικό. Δούλευα τότε στο
δελφινάριο του Μαϊάμι, και αντικείμενό μου ήταν να συλλαμβάνω δελφίνια
από την θάλασσα. Πιάναμε ζώα και τα πουλούσαμε σε δελφινάρια στην Ευρώπη
και στις ΗΠΑ, αλλά και στο Πολεμικό Ναυτικό, δηλαδή στην CIA, που τα
χρησιμοποιούσε σε στρατιωτικό υποβρύχιο πρόγραμμα. Εκείνη την εποχή, 13
από τα δελφίνια που είχαμε συλλάβει, μεταφέρθηκαν στο Βιετνάμ". Το
Πολεμικό Ναυτικό προσπάθησε να τον στρατολογήσει λόγω της εμπειρίας του,
όμως ο ίδιος θεώρησε ανήθικη την δραστηριότητα σε σχέση με τα ζώα
και τελικά αρνήθηκε. Το γεγονός αυτό αλλά και ο δραματικός θάνατος του
Φλίπερ, του πρωταγωνιστή της ομώνυμης Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς,
μετέτρεψαν τον Ρικ σε δυναμικό ακτιβιστή, πολέμιο της ίδιας βιομηχανίας
που τον ανέδειξε. "Ήταν η πρώτη τηλεοπτική σειρά που έγινε ποτέ με
πρωταγωνιστές δελφίνια, σε μια εποχή που κανείς δεν γνώριζε τον
αντίκτυπο που έχουν αυτές οι επιλογές στα ζώα, ούτε το κοινό, ούτε εγώ
που έβγαζα και πολλά χρήματα. Με τον θάνατο του Φλίπερ όμως, όλα
άλλαξαν. Αποφάσισα να αποσυρθώ και να αφοσιωθώ στην προστασία των
δελφινιών, στην απελευθέρωσή τους από αυτά τα θαλάσσια τσίρκα", εξομολογείται.
Κάπως
έτσι ιδρύθηκε το Dolphin Project, μια καμπάνια που αποσκοπεί στην
απαγόρευση της δολοφονίας και της εκμετάλλευσης των δελφινιών σε
ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα, ο 75χρονος πλέον Ρικ Ο'Μπάρι ζει στο
Μαϊάμι της Φλόριντα, ωστόσο η ζωή του μοιράζεται μεταξύ Αμερικής,
Ευρώπης (στη Δανία άλλωστε ζει η οικογένειά του) και Ασίας,
λειτουργώντας ως "πρεσβευτής" της απελευθέρωσης των δελφινιών. Το
2009, ο Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Λούι Ψυχογιός τον επέλεξε ως
κεντρικό πρόσωπο στην ταινία του "Ο Όρμος", που κέρδισε την ίδια χρονιά
το όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ. Το ντοκιμαντέρ, που καταγράφει την
διαδικασία μαζικής εξόντωσης δελφινιών στον κλειστό όρμο Ταϊτζί στην
Ιαπωνία, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το πάθος του Ρικ. "Σε σχέση με αυτό
που συμβαίνει πραγματικά, η ταινία μοιάζει με βόλτα στην Ντίσνεϊλαντ!
Είναι το πιο φρικτό θέαμα που έχω δει ποτέ. Δεν βρίσκω λόγια για να το
περιγράψω, λέει για την βάναυση δραστηριότητα που γίνεται με τις ευλογίες της Ιαπωνικής κυβέρνησης αλλά και της Παγκόσμιας Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Δελφιναρίων".
Ο
τρόπος με τον οποίον αντιλαμβάνεται και προωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα
την σχέση του ανθρώπου με τα ζώα συνιστά για τον Ρικ το σημαντικότερο
πρόβλημα. "Όλα είναι θέμα παιδείας", σημειώνει και συμπληρώνει: "Η κόρη
μου είναι 9 ετών, ζει στη Δανία, κοντά στα νησιά Φερόες, όπου εδώ και
δεκαετίες χιλιάδες δελφίνια και φάλαινες θανατώνονται από την τοπική
κοινωνία. Όμως δεν έχει δει ποτέ δελφίνι. Η θέαση
ενός δελφινιού σε αιχμαλωσία, πόσο μάλλον ενός νεκρού δελφινιού, δεν
έχει τίποτα θετικό να προσφέρει σε ένα μικρό παιδί, υποστηρίζει. "Σε
ολόκληρο τον κόσμο, τα δελφινάρια εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τα
συμβόλαια που έχουν συνάψει με τα σχολεία. Αν αυτή η σχέση διαρραγεί, θα
εξαφανιστούν. Γιατί τα δελφίνια δεν είναι πρεσβευτές της άγριας
θαλάσσιας ζωής, όπως τα αποκαλούν, αλλά θύματα. Και τα παιδιά πρέπει να
μαθαίνουν την αλήθεια, πώς έφτασαν εδώ, τι κάνουν εδώ και ποιο είναι το
μέλλον τους".
Ric O'Barry 1970 (posted and here)
 "I
captured the five dolphins that collectively played the part of
Flipper. I trained all of them, from the very beginning of the first
show to the last show. I lived with all five of them in the Seaquarium.
And on Friday nights, at 7:30, I would take the TV set, with a long
extension cord, out to the end of the dock, so Flipper could watch
Flipper on television. And that’s when I knew they were self-aware.
I could tell when the dolphins recognized themselves and each other.
Cathy, for example, would recognize the shots she was in, Suzy would
recognize her shots, and so on. Dolphins are hard to read, because you
have to look at body language. Almost all other animals you can read by
looking at their faces. But dolphins have this built-in “smile” that
makes it look like they’re always happy.
My ideas about
captivity changed when Cathy died in my arms, of suicide. It was just
before Earth Day, 1970. The next day, I found myself in a Bimini jail,
trying to free a dolphin for the first time. I completely lost it. You
have to understand, dolphins are not automatic air breathers like we
are. Every breath for them is a conscious effort. She looked me right in
the eye, took a breath, held it - and she didn’t take another one. She
just sank to the bottom of the water. That had a profound effect on
me." -Ric O'Barry.
----------------------------------------
|
https://www.zoosos.gr/oi-nomoi-pou-prostateuoun-ta-zoa 
