Αναζητώ μιαν ακτή να μπορέσω να φράξω
με δέντρα η καλάμια ένα μέρος του ορίζοντα.
Συμμαζεύοντας το άπειρο να 'χω
την αίσθηση πως δεν υπάρχουν μηχανές
ή πως υπάρχουν μόνο λίγες.
Πως δεν υπάρχουν στρατιωτες
η πως υπάρχουν πολύ λίγοι.
Πώς δεν υπάρχουν όπλα
η πως υπάρχουν πολύ λίγα
στραμμένα κι αυτά προς την έξοδο
των δασών με τους λύκους.
Πώς δεν υπάρχουν έμποροι
η πως υπάρχουν πολύ λίγοι
σε απόκεντρα σημεία της γης
όπου ακόμη δεν έγιναν αμαξωτοί δρόμοι.
Γιατί ελπίζει ο Θεός πως τουλάχιστον
μέσ' στους λυγμούς των ποιητών
δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ
ο παράδεισος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου