The Meat Industry Is Funding Studies That Claim Meat Is Good For You

 

Is meat good for you? It’s been the subject of heated debate for decades. Countless studies have attempted to determine the effects of meat on the human body, and they’ve largely come to the same conclusion: eating too much red and ultraprocessed meat is unhealthy. Specifically, it leads to higher risks of cancer, cardiovascular disease and diabetes. 

But sometimes, meat studies are carried out not by independent parties, but by researchers who have connections to, or funding from, the meat industry itself. And wouldn’t you know it: These industry-affiliated studies are 16 times more likely to conclude that meat, actually, isn’t all that bad for you. 

That’s what a recent meta-analysis in the journal Obesity Reviews found. Researchers looked at 500 studies on the health impacts of meat consumption published between 2014 and 2023, around 15% of which were funded by or conducted by researchers with connections to the meat industry. 

The search criteria the researchers used focused mostly on red meat, specifically meat from cows, pigs and sheep. 

Before diving into the results at length, it’s worth noting that none of the studies were directly connected to individual meat companies themselves. Rather, they were associated with or funded by initiatives like the American Beef and Pork Checkoff programs — government-run, taxpayer-funded initiatives aimed at increasing the public’s consumption of meat products and supporting American meat producers — or industry trade associations, like the Australian Meat and Livestock Association. 

Ultimately, 61% of independently-funded studies concluded that eating meat in some quantity or another is correlated with negative health outcomes, and 28% reached neutral or mixed conclusions. 

By contrast, only one single industry-funded study linked negative health outcomes to eating meat, and a whopping 75% of the studies with meat industry funding reported “favorable nutritional outcomes” associated with meat consumption. In total, industry-affiliated studies were 16 times more likely than the rest to report favorable conclusions regarding meat’s health impacts.

While it may not be surprising to learn that conflicts of interest can skew the results of a study, it’s worth taking a closer look at how this skewing actually works, as it’s not quite as straightforward as it may seem. 

Using something called the Mixed Methods Appraisal Tool, the researchers behind this meta-analysis assessed and compared how well the studies were designed from a scientific perspective. The goal was to determine whether the industry-affiliated studies were less methodologically sound than the others, and as it turns out, they were: Studies with industry ties scored an average of 61% on the assessment, while studies without any ties scored an average of 80%, indicating a higher level of methodological rigor. 

However, that’s not the end of the story. While 61% isn’t great, it’s also not terrible, and doesn’t indicate that the study is complete garbage or should be disregarded. Moreover, the researchers behind the meta-analysis accounted for the lower scores in their analysis, and concluded that “while industry studies may differ in methodological quality, this does not sufficiently explain the large differences in their conclusions compared to independent studies.” 

What this means is that the skew towards positive outcomes in meat industry-associated research is “not necessarily related to the scientific rigor of these studies,” the meta-analysis says. 

But if scientific rigor doesn’t explain the difference, what does? While the authors say that more research is needed to definitively answer this question, they did cite three factors that may account for the differences: Choice of study design, selective reporting and the framing or interpretation of the results. 

Choice of study design simply refers to what type of study is being conducted and what specifically is being studied. Research on the health impacts of food typically don’t seek to answer broad sweeping questions like “is meat good for you?” Instead, they focus narrowly on one specific sub-question, such as “does eating red meat two or more times a week increase the risk of colorectal cancer?” It’s possible that these choices of what to study, and how, could account for the different conclusions of industry-affiliated studies and independent ones. 

Selective reporting is a type of bias in which researchers only report some of the findings of their studies, while the use of framing or interpretation refers to the way in which the findings of a study are described and articulated by the researchers. 

Most scientific studies have an “Abstract” section at the top that summarizes the findings for the reader, along with a “Conclusions” section at the bottom that sums up the big-picture takeaways. These sections offer researchers the opportunity to “spin” their study’s findings to promote one takeaway or another without literally misreporting the findings themselves. 

Previous research on topics other than meat consumption “has shown that industry ties in research studies can influence conclusions without necessarily influencing results, indicating the use of spin in their reporting and the reporting of less reliable conclusions,” the paper reads. “Conclusions are important because they may be picked up by media publications and can influence how research is interpreted.” 

Whatever the reason for this discrepancy, the upsides for the meat industry are numerous, notes Marion Nestle, emerita professor of nutrition, food studies and public health at New York University. When a published study claims that a product is good for you, “the press picks it up and widely publicizes the benefits of the product.” 

“Consumers read their reports and consider the product a health food,” Nestle tells Sentient in an email. “Sales of the product increase. Government agencies and health organizations have to take that research into consideration when formulating dietary guidelines.” 

The Obesity Reviews study illustrates the importance of looking at the body of research, as opposed to one single study, before drawing any firm conclusions. And when it comes to red and processed meat, the body of research is clear: Eating too much of it is bad for you.

Source: https://sentientmedia.org/meat-industry-funding-studies-claim-meat-is-good-for-you/, Wed June 3rd, 2026

Image1 at https://goodmenproject.com/featured-content/the-meat-industry-is-funding-studies-that-claim-meat-is-good-for-you/ 

Image2 at healthstat.gr

Απέναντι στην τύφλωση της εξουσίας

 

Μαρτυρία του 

Μανώλη Αξιώτη 

στο βιβλίο της 

Διδώς Σωτηρίου

"ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ" (κεφάλαιο 1ο)

Ως τα δεκάξι μου χρόνια παπούτσι δεν φόρεσα, μήτε καινούργιο ρούχο. O πατέρας μου μιαν έγνοια είχε, ν’ αποκτήσει πολλά χωράφια, λιόδεντρα και συκοπερίβολα. Η μάνα μου έκανε δεκατέσσερις γέννες, μα της ζήσαν μόνο εφτά παιδιά, κι από τούτα τα τέσσερα της τα φάγαν οι πόλεμοι. 

Δε θυμούμαι να μού ‘δωκε ποτέ ο πατέρας μου κανένα μεταλλίκι, ν’ αγοράσω σαν παιδί καραμέλα ή κουλούρι. Μια μέρα που ήταν να μεταλάβω μαζί με τα δυο μικρότερα αδέρφια μου, πήγαμε και του ζητήσαμε συγχώρεση, με την κρυφή ελπίδα πως θα ‘βγαζε να μας δώσει κάτι. Κείνος όμως, σαν πήρε είδηση πως περιμέναμε λεφτά, αγρίεψε και γύρεψε να μας δείρει. Κινήσαμε τότες και πήγαμε να φιλήσουμε το χέρι των νουνών μας, μήπως κι έβγαινε από κει τίποτα. Όταν μας δώσαν από ένα γρόσι στον καθένα ξετρελαθήκαμε! 

Ο πιο μικρός, ο Σταμάτης, έτρεξε ίσια στο μπακάλικο του κυρ Θόδωρου, πού ‘χε κάτι χρωματιστά κάντια, μεγάλα σαν λιθάρια και χόρτασε μ’ αυτά τη λίμα του. Ο Γιώργης κι εγώ είχαμε άλλο μεράκι, λαχταρούσαμε να πιάσουμε παιχνίδι στο χέρι μας. Ο Γιώργης αγόρασε την πρώτη τρουμπέτα που του λάχε. Εγώ συγκράτησα τη βιασύνη μου, έψαχνα για το καλύτερο. Όταν πέτυχα ένα σταχτί τενεκεδένιο ποντικάκι μ’ ελατήριο, το άρπαξα και δε δίστασα να δώσω ολόκληρο το χαρτζιλίκι μου. 

Γυρίσαμε στο σπίτι να κάνουμε το κομμάτι μας. Ο αδερφός μου κορδωμένος παράσταινε το σαλπιγκτή και δεν έλεγε να βγάλει την τσαμπούνα απ’ το στόμα του. Εγώ έπεσα φαρδύς πλατύς χάμου, ακούμπησα προσεχτικά το ποντίκι στο πάτωμα, τράβηξα ένα λαστιχάκι από την κοιλιά του και σαν το είδα να τρέχει πέρα δώθε, άρχισα να ξεφωνίζω: "Σαλεύει! Είναι ζωντανό"! Μαζεύτηκαν τα αδέλφια μου και κάναν σαν παλαβοί, ποιος θα πρωτοτραβήξει το ελατήριο να φέρει βόλτες το ποντίκι. Μεγαλύτερη συγκίνηση δεν ένιωσα σε όλα τα παιδικά μου χρόνια. 

Καθώς ήμασταν παραδομένοι στη γλύκα του παιχνιδιού, τσάκωσα με την άκρη του ματιού την όψη του πατέρα να γίνεται σκληρή. "Τι νάχει πάλι", σκέφτηκα. Μα πριν βγάλω κρίση, άκουσα τη φουρκισμένη προσταγή του: "Για εσείς! Φέρτε μου να δω τούτα τα μαραφέτια". Δεν πρόκανε ν’ αποσώσει το λόγο του, αρπάζω το ποντίκι, το χώνω προστατευτικά στον κόρφο μου και κατρακυλώ πέντε-πέντε τα σκαλοπάτια του χαγιατιού. 

Ο αδερφός μου ο Γιώργης δε μ’ ακολούθησε, θες γιατί δεν τόλμησε να εναντιωθεί, πλησίασε τον πατέρα, του παράδωσε την τρομπέτα κι έμεινε να τον κοιτάζει μ’ ανοιχτά τρομαγμένα μάτια. Κείνος τη χούφτωσε, τη στράβωσε μέσα στην πετρωμένη παλάμη του κι απέ την πέταξε στο τζάκι. "Να, λεχρίτες"! Έκανε. "Για να μάθετε να ξοδεύετε τον παρά σας σε τέτοια παλιοπράματα. Χάθηκε ν’ αγοράστε μπρέ, κάνα τετράδιο, κάνα μολύβι"; 

Ήταν η πρώτη φορά που αντικρίστικα με την τύφλωση της εξουσίας κι αναστατώθηκα. Πού να ‘ξερα πως σ’ ολόκληρο το βίο μου μ’ αυτήνα θ’ αντιπάλευα... 

Η μάνα μου ήταν τρυφερή και υπομονετική γυναίκα. Η κακοτροπιά του άντρα της την έκανε να στέκει πάντα σούζα, με τον καλό λόγο και το χαμόγελο στ’ αχείλι: "Στον αράθυμο τον άντρα, έλεγε, σα δεν εναντιώνεσαι τον έχεις σκλάβο". Τώρα τί σόι σκλάβο είχε τον πατέρα, μονάχα κείνη το ’ξερε που έκανε μαζί του ένα λόχο παιδιά. 

Ωστόσο μια φορά, μια και μοναδική, του εναντιώθηκε. Τον είδε να με χτυπάει με τόση μανία, που το αίμα έτρεχε βρύση από τη μύτη και το στόμα μου. Τότες μπήκε στη μέση, άνοιξε τα χέρια της σαν φτερούγες και με δακρυσμένα μάτια του είπε τρομαγμένη: "Άμοιρε, θα το χαλάσεις το σπλάχνο σου"! 

Αιτία του άγριου ξυλοδαρμού ήταν ένα μεταλλίκι. Μου το είχε δώσει ο πατέρας για να πάω στον μπακάλη ν’ αγοράσω αλάτι. Ήξερα τί με περίμενε αν το ‘χανα, γι’ αυτό και το κράταγα σφιχτά στην ιδρωμένη μου παλάμη. Οπόταν στο δρόμο, να και πέφτω μπροστά σ’ ένα γύφτο με μια μαϊμού, μια κοκκινόκολη, ξύπνια σουσουραδίτσα, που παράσταινε πότε το δάσκαλο, πότε τη δεσποινίδα και πότε το φαρμακοτρίφτη. Ήταν πολύ, πάρα πολύ αστεία. Κόσμος είχε κάνει κύκλο γύρω της και χάζευε. Την ώρα της πλερωμής οι περισσότεροι σκορπίσανε. Ήρθε τότες η μαϊμού, στάθηκε μπροστά μου μ’ απλωμένο το ντέφι. Τα μάτια μας αντάμωσαν. Δε βάσταξα, ξέσφιξε η χούφτα μου από μόνη της και τίγκ, τάγκ,τόγκ, κύλησε μέσα στο ντέφι το μεταλλίκι μου. 

Όταν γύρισα στο σπίτι μ’ αδειανά τα χέρια δεν είπα την αλήθεια, είπα μονάχα πως έχασα τα λεφτά. Αυτό ήταν. Είδα τον πατέρα μου ν’ αγριεύει τόσο, που τρόμαξα κι έδωσα ένα σάλτο από το ανώι και βρέθηκα κάτω στο δρόμο με κίνδυνο να σκοτωθώ. 

Όμως ούτε και αυτή η πράξη της απελπισίας μου δεν τον συνέφερε. Με κυνήγησε, κι όταν με τσάκωσε ένας γείτονας ο Χαμπέρογλου, και με παρέδωκε, άρχισε να με χτυπάει όπου έβρισκε. Από κείνη την ημέρα, όσες φορές έβλεπα οργισμένο τον πατέρα, άνοιγα τα καλομοπόδαρά μου και κατουριόμουνα. Κι όμως ήρθε εποχή που του τα συγχώρεσα όλα τούτα τα φερσίματά του. Μονάχα κεινού του ξένου, του Χαμπέρογλου, την επέμβαση ούτε την κατάλαβα ούτε και τη συχώρεσα ποτέ. 

Στο σπίτι δύο εξουσίες υπολογίζαμε όλοι: του Θεού και του πατέρα, γιατί μ’ αυτές είχαμε δέσει την ύπαρξή μας. Τη μάνα μας τήνε βλέπαμε σαν το σκεπασμένο ήλιο, που τονέ μαντεύεις, μα οι αχτίδες του δε φτάνουνε ίσαμε σένα να σε ζεστάνουνε. Ποτέ της δεν έβρισκε καιρό να μας χαϊδέψει, να μας πάρει στα γόνατά της και να μας πει ένα παραμύθι. Ξύπναγε ολοχρονίς χαράματα, άναβε φωτιά, έστηνε τσουκάλι, να προκάνει τόσα στόματα. Ύστερα είχε πάντα στην κούνια κ’ ένα μυξάρικο να τσιρίζει. Είχε να φροντίσει τα ζωντανά, να βάλει σκάφη, να ζυμώσει, να πλύνει, να γυροφέρει το νοικοκυριό, να πιάσει βελόνι· όλο το χωριό μιλούσε για την πάστρα και τη νοικοκυροσύνη της. 

Η αλήθεια είναι πως και το γέρο μου τον σέβονταν ο κόσμος, γιατί κρατούσε λόγο, ήταν τίμιος στο αλισβερίσι, φιλόξενος και προκομμένος. Τόνε σήκωνε πολύ κ’ η αρχοντοκαμωσιά του, ψηλόλιγνος καθώς ήτανε και σγουρομάλλης, με βαθιά γαλάζια μάτια και στρωτά γερά δόντια, που τα πήρε ατόφια στον τάφο του. Για τούτο και καμάρωνα όταν οι γειτόνισσες λέγανε στη μάνα μου: "Ο γιος σου, ο Μανώλης, είναι φτυστός ο μπάρμπα Δημητρός". 

Νύχτα, με τ’ άστρα σηκωνόταν ο πατέρας απ’ το γιατάκι του. Πρωτόβαζε τη φέσα του κι απέ την τσόχινη βράκα του, τα τουζλούκια και τα ποδήματά του. (Κάλτσες δε φορούσε· έλεγε πως τον στενοχωρούσανε και τον βλάφτανε στην υγειά του). Νιβόταν με θόρυβο. Έκανε το σταυρό του μπρος στα κονίσματα. Καψάλιζε λίγο σταρένιο ψωμί στη θράκα, το βουτούσε στο μπρούσκο και το ‘κανε κρασοψυχιά, έτρωγε και καμιάν ελιά, φτούσε το κουκούτσι και λίγες βρισιές μαζί για το γούρι, και ξεκινούσε στητός κι ανάλαφρος για τα χτήματα. 

Δούλευε δεκάξη με δεκαοχτώ ώρες δίχως να ξαποστάσει. Σήκωνε μοναχός του γομάρια εξήντα εβδομήντα οκάδες, μα ποτέ δεν τον άκουγες να βαρυγκομήσει. Η τσάπα και τ’ αλέτρι γίνονταν υπάκουα στο χέρι του. Τα ζωντανά τον τρέμανε και τον αγαπούσανε συνάμα, γιατί τα φρόντιζε περσότερο απ’ όσο φρόντιζε εμάς. Με το σούρουπο γύριζε στο σπίτι δίχως να σταθεί σε καφενέ. Έπιανε το μπουκάλι το ρακί, κατέβαζε κάμποσες γερές ρουφηξιές, έτρωγε το φαΐ που του φύλαγε η μάνα. Κατά την περίσταση, έδερνε δυο τρεις από μας κ’ έπεφτε μπαϊλντισμένος στον ύπνο, να ρουχαλίζει και να τρέμει ο τόπος. 

Κουβέντα δεν τού ‘παιρνες ούδε Κυριακή ούδε χρονιάρα μέρα. Κανένας μας δεν τολμούσε να μιλήσει μπροστά του· είχαμε μάθει να τα λέμε όλα με τα μάτια, τους θυμούς, το παράπονο, τις πονηριές ή τις χαρές μας. Μόνο σαν τύχαινε να βρίσκεται στα κέφια του, Κυριακή, που καθόμαστε ολόκληρη η φαμελιά σε τραπέζι, τότες τ’ άρεζε να σηκώνει εμένα που μ’ έβλεπε πάντα σαν τον γραμματιζούμενο του σπιτιού, να λέω το "Πάτερ ημών". Δεν καταλάβαινα γρι απ’ ό,τι έλεγε τούτη η προσευχή, και μια μέρα είπα στη μάνα μου: Το "Πατ", μπρε μάνα, ξέρω τί θα πει. Μα κείνο το "ερημών" με μπερδεύει…

Πηγή: in.gr/life/culture

Photo 

'Iran Is Not Gaza': Read Arundhati Roy's Scathing Speech on the US-Israeli War (video)

 

On Monday 9/03/26, Arundhati Roy (best known for her novel The God of Small Things) was in conversation in New Delhi about her recent book "Mother Mary Comes To Me". At the end of the event, Arundhati delivered impassioned remarks on the war in Iran, US imperialism, and India's own role in all of this. Here is what she said: 

 

"I know we are here today to talk about 'Mother Mary Comes To Me'. But how can we end the day without talking about those beautiful cities – Tehran, Isfahan, and Beirut that are up in flames? In keeping with my Mother Mary’s spirit of candour and impoliteness, I would like to use this platform to say something about the unprovoked and illegal attack by the United States and Israel on Iran. It is, of course, a continuation of the US-Israeli genocide in Gaza. It’s the same old genocidaires using the same old playbook. Murdering women and children. Bombing hospitals. Carpet bombing cities. And then playing the victim. 

But Iran is not Gaza. The theater of this new war could expand to consume the whole world. We are on the brink of nuclear calamity and economic collapse. The same country that bombed Hiroshima and Nagasaki could be readying itself to bomb one of the most ancient civilizations in the world. There will be other occasions to speak of this in detail, so here, let me simply say that I stand with Iran. Unequivocally. Any regimes that need changing, including the US, Israel, and ours, need to be changed by the people, not by some bloated, lying, cheating, greedy, resource-grabbing, bomb-dropping imperial power and its allies who are trying to bully the whole world into submission. 

Iran is standing up to them, while India cowers. I am ashamed of how gutless, how spineless our government has been. Long ago, we were a poor country of very poor people. But we had pride. We had dignity. Today, we are a rich country with very poor, unemployed people who are fed on a diet of hatred, poison, and falsehoods instead of real food. We have lost pride. We have lost dignity. We have lost courage. Except in our movies. 

What sort of people are we whose elected government cannot stand up and condemn the US when it kidnaps and assassinates heads of state of other countries? Would we like that done to us? For our prime minister to have traveled to Israel and embraced Benjamin Netanyahu just days before he attacked Iran – what does it mean? For our government to sign a groveling trade deal with the US that literally sells our farmers and textile industry down the river, only days before the US Supreme Court declared Trump’s tariffs illegal – what does it mean? For us to now be given ‘permission’ to buy oil from Russia – what does it mean? What else do we need permission for? To go to the bathroom? To take a day off work? To visit our mothers? 

Every day, US politicians, including Donald Trump, mock and demean us publicly. And our prime minister laughs his famous, vacuous laugh. And hugs on. At the height of the genocide in Gaza, the government of India sent thousands of poor Indian workers to Israel to replace expelled Palestinian workers. Today, while Israelis take shelter in bunkers, it is being reported that those Indian workers are not allowed into those shelters. What the hell does all this mean? Who has put us into this absolutely humiliating, shameless, disgusting place in the world? 

Some of you will remember how we used to joke about that florid, overblown Chinese communist term, “Running Dog of Imperialism.” But right now, I’d say, it describes us well. Except, of course, in our twisted, toxic movies in which our celluloid heroes strut on, winning phantom war after war, dumb and over-muscled. Fueling our insatiable bloodlust with their gratuitous violence and their shit for brains". 

Source: https://zeteo.com/p/iran-is-not-gaza-read-arundhati-roys

Image from https://images.dawn.com/news/1195012 

To read in Greek go at https://info-war.gr/aroyntati-roi-i-dipsa-gia-aima-kai-ta-sk/  [Fb] and at https://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg19704 [Fb]

https://www.youtube.com/watch?v=wBKx4l-3ZYM

Με ποιους μας λένε να πάμε; (Ι)

 

Χρήστος Ράμμος: Η Δύση δεν έχει πάντα δίκιο. 

 

Μας λένε ότι η θέση μας σε αυτή την εν εξελίξει επικίνδυνη σύγκρουση είναι - για λόγους αρχής-  με την Δύση και όχι με τους "υπανάπτυκτους" "βάρβαρους" εχθρούς της. Το τελευταίο δεν λέγεται δημόσια πάντα έτσι ωμά, αλλά αυτό υπονοείται.

Κι' όμως, η Δύση από μόνη της δεν είναι αυταξία. Και είναι μεν αληθές ότι εκεί άνθισε ο Διαφωτισμός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει και ιδιοκτησιακές σχέσεις μαζί του. Δεν πρέπει δε ποτέ να ξεχνάμε ότι σε δυτικά εδάφη γεννήθηκαν και άνθισαν επίσης η Ιερά Εξέταση, ο  φασισμός, ο ναζισμός, ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία και ο πιο αδηφάγος ιμπεριαλισμός. 

Η Δύση εξόντωσε εκατομμύρια ιθαγενείς στην αμερικανική ήπειρο, μετά την κατάκτηση της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η Δύση (για την ακρίβεια ο Λεοπόλδος του  'πολιτισμένου" Βελγίου) έκανε μια πραγματική γενοκτονία στο πρώην Βελγικό Κονγκό. Και ήταν η Δύση (Αγγλία) αυτή που προκάλεσε σφαγές και βασανιστήρια στο Αμριτσάρ στην Ινδία το 1919, στην Αλγερία κατά την περίοδο 1954-1959 (Γαλλία), στην Κύπρο το 1955-1959, στην Αιθιοπία το 1936-1937 (η μουσολινική Ιταλία), στο Ιράκ το 2003, στο Βιετνάμ το 1965-1975, στην Κίνα (κατά την διάρκεια των πολέμων του οπίου) και πάει λέγοντας. Δεν είναι λοιπόν η αμόλυντη παρθένα που έχει πάντα δίκιο, μόνο και μόνο επειδή είναι η ένδοξη Δύση,  την οποία πρέπει άκριτα να θαυμάζουμε και να ακολουθούμε με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας και επαρχιωτισμού σε ό,τι κάνει. 

Για να το πω αλλιώς: αν η Δύση παύει να είναι "Δύση" και γίνεται μια βάρβαρη πολεμική μηχανή εξόντωσης των "άλλων", την οποία έχει εξαπολύσει ένας παράφρων και ο υπόδικος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο σύμμαχος του. Είναι λοιπόν πιο "δυτικό" να στέκεται κάποιος κριτικά απέναντι της και να διαχωρίζει την θέση του από αυτήν. Όταν η Δύση έχει προδώσει με τόσο εξόφθαλμο τρόπο τις αξίες και αρχές  της (μια βασική από τις οποίες είναι το Διεθνές Δίκαιο) για τις οποίες τόσο πολύ υπερηφανεύεται, και αυτό είναι κάτι που έχει κάνει άπειρες φορές, οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τις Δυτικές αξίες και αρχές και όχι την γεωπολιτική Δύση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ταύτιση με αυτούς με τους οποίους συγκρούεται. Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο, και πρέπει να αποκτήσουμε τη ικανότητα να βλέπουμε την πολυπλοκότητα των καταστάσεων και όχι αυτό που μας βολεύει συναισθηματικά.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Τραμπ διαψεύδει τις "ευγενείς ψυχές" που πιστεύουν ότι ο αγώνας είναι μεταξύ δημοκρατικής Δύσης και βάρβαρης Ανατολής. Ο Τραμπ ενδιαφέρεται μόνο για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και του Περσικού Κόλπου και είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τα υπολείμματα των καθεστώτων των χωρών των περιοχών αυτών, αν του δώσουν όσα αδηφάγα ζητάει. Ο Τραμπ εξ άλλου, δεν έχει κανένα πρόβλημα να διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με ένα καθεστώς  ακόμη πιο δεσποτικό και μισογυνικό από αυτό του Ιράν. Αναφέρομαι στην Σαουδική Αραβία και τα διάφορα σεϊχάτα και εμιράτα του Περσικού Κόλπου, με τα οποία διαπλέκονται τα συμφέροντα του. 

Όσοι λοιπόν παρ ημίν υπερασπίζονται τις συγκεκριμένες επιλογές της Αμερικής και του Ισραήλ, ας παραδεχτούν τουλάχιστον ανοικτά ότι πράττουν για συμφεροντολογικούς λόγους, και ας αφήσουν στην άκρη τις ηθικές διδαχές και το κούνημα του δακτύλου στον Σάντσεθ και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους. Θα είναι και αυτό τουλάχιστον ένα κέρδος για να ξέρουμε τι λέμε και ποιοι είμαστε. Καθαρές κουβέντες και νισάφι με την υποκρισία και το βόλεμα.

Χρήστος Ράμμος*

Πηγή: Fb

* wikipedia 

Photo at theguardian

 

Με ποιους μας λένε να πάμε; (ΙΙ)

 

Κωστής Παπαϊωάννου: Μιλάμε για την ειρήνη κι' ας μας λένε προδότες.

Έρχεται ένας μετριοπαθής σοσιαλδημοκράτης να μας δείξει τον γκρεμό που ανοίγεται μπροστά μας και βγαίνουν τα παπαγαλάκια του τραμπισμού να τον λερώσουν. Ξερνάνε χολή και λάσπη. Τι λέει ο Σάντσες; Τα αυτονόητα, επαναλαμβάνει το μεταπολεμικό μας συμβόλαιο. Μιλάει σαν γενικός γραμματέας του ΟΗΕ: «Δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε μια παρανομία με μια άλλη, γιατί έτσι αρχίζουν οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας». 

Τον παρουσιάζουν σαν να προτρέπει σε παγκόσμια επανάσταση. Έγινε ο Σάντσεθ ακραίος ριζοσπάστης; Έγινε ο λόγος υπέρ της ειρήνης λόγος επαναστατικός; Έγινε το «No a la Guerra» το σύνθημα για την κατάληψη των θερινών ανακτόρων; Μην τρελαθούμε. Έχουν πάει τόσο (πέρα για πέρα) δεξιά που παρουσιάζουν τον Σάντσες σαν νέο Λένιν. Οι άλλοι πήγαν στο άκρο, στο άκρο του πολέμου και της καταστροφής. Δείτε τους καθαρά: 

• κάτι τραμπικοί πολεμοκάπηλοι: 
• κάτι ορίτζιναλ αναρχοκαπιταλιστές που θα πουλήσουν και τη μάνα τους (αφού της ρίξουν βόμβες) για να πλουτίσουν 
• κάτι τύποι του κοινού ποινικού που αν τελειώσει ο πόλεμος θα δικάζονται για χρόνια, ο ένας γιατί είναι εξώφυλλο και πόστερ στα αρχεία παιδοφιλίας του Επστάιν, και ο άλλος γιατί τον κυνηγάνε για εκατοντάδες εγκλήματα στο Ισραήλ και διεθνώς. 

Με αυτούς μας λένε να πάμε. Ποιοι το λένε; Κάτι ανθυποτσόντες, κάτι συμπληρωματικοί χρήσιμοι ηλίθιοι, κάτι κωμικοί ενσωματωμένοι παπαγάλοι σαν τους δικούς μας. Αυτοί οι τελευταίοι λένε και τα μεγαλύτερα ψέματα. Λένε ότι τάχα υπερασπίζονται το ενιαίο δόγμα Ελλάδας Κύπρου και όχι τις βάσεις από όπου χτυπάνε το Ιράν. Λένε ότι είναι υπεράσπιση της εθνικής μας ασφάλειας να μας μισεί η μισή Μέση Ανατολή. Βάζουν και κάτι σάλτσες, κάτι αρχαιόπληκτα μεγαλοπρεπή για τον Κίμωνα και τους Πέρσες στην Κύπρο, κάτι σαχλαμάρες άξιες «Ελληνικής Αγωγής του Αδώνιδος». (Σημείωση για να μην μπερδευτείτε: είναι περίπου οι ίδιοι που λένε ότι τις υποκλοπές τις έκαναν ιδιώτες). 

Όποιος αμφισβητεί την αυτοκαταστροφική αυτή πορεία δέχεται επιθέσεις από δεξιά κι ακροδεξιά κι ακροκεντρώα. Όποιον μιλήσει για ειρήνη τον λένε φίλο των μουλάδων και του Χαμενεϊ και αυλικό τυράννων. 

Μην τρελαθούμε. Μας σέρνουν στο ναρκοπέδιο και λένε ότι αυτό υπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Εμείς να μιλάμε για την ειρήνη κι' ας μας λένε προδότες. Να μην τρελαθούμε. Σήμερα να μιλάμε για την ειρήνη είναι το πιο πατριωτικό απ’ όλα. Αυτό να θυμόμαστε. Αυτό να λέμε.

Πηγή: Κωστής Παπαϊωάννου -- parallaximag -- more

Photo 

Ο Δυτικός πολιτισμικός ναρκισσισμός ως παγκόσμια απειλή

 

Ο όρος "πολιτισμικός ναρκισσισμός" χρησιμοποιείται στην πολιτική ψυχολογία για να περιγράψει την τάση μιας κοινωνίας ή ενός πολιτισμού να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως φορέα ανώτερων αξιών, ως πρότυπο προόδου ή ακόμη και ως ηθικό σημείο αναφοράς για ολόκληρο τον κόσμο. Όπως στον ατομικό ναρκισσισμό, έτσι και στο συλλογικό επίπεδο η αυτοεικόνα αυτή λειτουργεί ως μηχανισμός ταυτότητας, δηλαδή, προσφέρει στα μέλη μιας κοινωνίας την αίσθηση ότι ανήκουν σε κάτι ιδιαίτερο, ανώτερο και ιστορικά δικαιωμένο.

Στην περίπτωση της Δύσης, αυτή η πολιτισμική αυτοεικόνα διαμορφώθηκε μέσα από μια μακρά ιστορική περίοδο οικονομικής, στρατιωτικής και τεχνολογικής υπεροχής. Από την αποικιοκρατική εποχή έως την περίοδο της μεταπολεμικής ηγεμονίας, η δυτική ισχύς συνδέθηκε με ένα ευρύτερο αφήγημα πολιτισμικής ανωτερότητας: η δημοκρατία, ο ορθολογισμός, η επιστήμη και η τεχνολογική πρόοδος παρουσιάστηκαν όχι μόνο ως ιστορικά επιτεύγματα αλλά και ως καθολικό πρότυπο προς το οποίο όφειλαν να κινηθούν όλες οι κοινωνίες.

Η ταύτιση όμως της πολιτισμικής ταυτότητας με την παγκόσμια κυριαρχία δημιουργεί μια εύθραυστη ψυχολογική ισορροπία. Όταν η γεωπολιτική πραγματικότητα μεταβάλλεται -όταν δηλαδή εμφανίζονται νέες ισχυρές δυνάμεις και ο κόσμος γίνεται περισσότερο πολυκεντρικός- η αλλαγή αυτή δεν βιώνεται μόνο ως μετατόπιση ισχύος. Μπορεί να βιωθεί ως ναρκισσιστικό πλήγμα (narcissistic injury) για την ίδια την ταυτότητα του πολιτισμού. 

Σε αυτή τη συνθήκη, ο πολιτισμικός ναρκισσισμός μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από ψυχοπολιτικές αντιδράσεις: 

• Ηθικοποίηση της γεωπολιτικής σύγκρουσης: Οι αντιπαραθέσεις παρουσιάζονται ως αγώνας ανάμεσα στον «πολιτισμό» και την «βαρβαρότητα», μετατρέποντας την πολιτική σε ηθική αφήγηση. 
• Δυσκολία αποδοχής της πολυπολικότητας: Η άνοδος άλλων κέντρων ισχύος ερμηνεύεται όχι ως φυσική ιστορική εξέλιξη αλλά ως απειλή απέναντι σε μια «φυσική» παγκόσμια τάξη. 
• Αναζήτηση εξωτερικών εχθρών: Η ύπαρξη ενός αντιπάλου λειτουργεί ως μηχανισμός εσωτερικής συσπείρωσης και επιβεβαίωσης της ταυτότητας. 
• Ναρκισσιστική οργή (narcissistic rage): Όταν η αυτοεικόνα ενός ατόμου ή μιας ομάδας τραυματίζεται, μπορεί να εμφανιστεί δυσανάλογη επιθετικότητα ή ακόμη και μια τάση αυτοκαταστροφής που εμφανίζεται όταν η ένταση ή η σύγκρουση γίνεται αβάσταχτη.

Από την οπτική της πολιτικής ψυχολογίας, ο πολιτισμικός ναρκισσισμός δεν είναι απλώς ιδεολογικό φαινόμενο. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο οι κοινωνίες προστατεύουν την αυτοεικόνα τους. Όταν όμως αυτή η αυτοεικόνα συνδέεται στενά με την παγκόσμια κυριαρχία, πολύ περισσότερο καθώς η ισχύς είναι στον ιδρυτικό πυρήνα του συγκεκριμένου πολιτισμού, τότε κάθε μεταβολή ισχύος μπορεί να βιωθεί ως απειλή για την ίδια την ύπαρξη του πολιτισμού. Γι’ αυτό και οι ιστορικές περίοδοι μετάβασης συχνά συνοδεύονται από έντονες συγκρουσιακές αφηγήσεις. Αυτό ζούμε και αυτό θα ζήσουμε όλο και εντονότερα.

Η πρόκληση για έναν πολιτισμό, όπως ο Δυτικός που έχει συνηθίσει να βρίσκεται στην κορυφή, δεν είναι μόνο να προσαρμοστεί σε έναν νέο κόσμο, αλλά να το κάνει χωρίς να μετατρέψει την απώλεια της υπεροχής σε υπαρξιακή κρίση. Σε τελική ανάλυση, το ζήτημα δεν είναι αν η Δύση θα παραμείνει ισχυρή ή όχι. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να διαχειριστεί την ιστορική μετάβαση χωρίς να παγιδευτεί στην ψυχολογία ενός τραυματισμένου ναρκισσισμού - δηλαδή χωρίς να αντιδράσει με φόβο, άρνηση ή σύγκρουση, καταστρέφοντας τελικά έναν κόσμου που αρνείται να δεχτεί ότι αλλάζει. 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η πίστη στην Δικαίωση ως Νόημα Ζωής

Μετά από σχεδόν ογδόντα δύο χρόνια, η μνήμη των 200 πολιτικών κρατουμένων που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, αποκτά πρόσωπο μέσα από μια σειρά από άγνωστες έως σήμερα φωτογραφίες, που εικονίζουν τους μελλοθάνατους να βαδίζουν προς το εκτελεστικό απόσπασμα με το κεφάλι ψηλά. "Επιτέλους, έχουμε οπτική επιβεβαίωση αυτού που στοιχειώνει την ελληνική αριστερά εδώ και δεκαετίες", επισημαίνει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κωστής Καρπόζηλος* μιλώντας σε σχετικό αφιέρωμα του Guardian. "Οι εικόνες αυτές θα ανοίξουν τον δρόμο για μια αναγκαία συζήτηση γύρω από την πολιτική της μνήμης στη σύγχρονη Ελλάδα, η οποία για πολύ καιρό επισκιαζόταν από τις διαιρέσεις του Εμφυλίου", λέει.

Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου από όπου, εκείνη την ημέρα, 200 κρατούμενοι βρέθηκαν στη λίστα για να εκτελεστούν, ο Ναπολέων Σουκατζίδης δεν δέχτηκε να δώσει τη θέση του, και ο Κώστας Ρουσσόπουλος προσφέρθηκε να εκτελεστεί στη θέση ενός άλλου. Βλέπουμε λοιπόν ότι, εδώ, το ζήτημα δεν μόνο η περηφάνεια αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Από πού αντλεί τη δύναμη του ένας τέτοιος, τόσο ανοίκειος στις μέρες μας, "ανθρωπότυπος" που μπορεί να νικήσει ακόμα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Τι μπορεί να είναι εκείνο που στηρίζει με τέτοια σιγουριά την υπέρβαση από το "εγώ" στο "εμείς", και ποια πίστη είναι ικανή να σπάσει τα δεσμά της ανάγκης; Σε ανάρτηση του που δημοσιεύτηκε και στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 25/02/2026, με τίτλο "Σκοντάφτοντας σε ένα παρελθόν πεισματάρικο", ο Κωστής Καρπόζηλος επιχειρεί να δώσει μια (ιστορική/κοινωνική/και βαθιά υπαρξιακή) ερμηνεία σε αυτό το φαινόμενο, και μια απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα.

"Θα έρθει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα". Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις του August Spies αντικρίζοντας την αγχόνη για τα γεγονότα της αιματηρής πρωτομαγιάς στο Σικάγο του 1886. Είναι πιθανό ότι οι 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν, την πρωτομαγιά του 1944, στην Καισαριανή, θα την γνώριζαν από κάποια απεργία, παράσταση εργατικού θεάτρου ή προλεταριακό διήγημα. Και αν όχι αυτήν την ίδια, μια ανάλογη.

Η ψυχική και πολιτική συγκρότηση των "κόκκινων" στον μεσοπόλεμο στηριζόταν σε μια συναρπαστική αντινομία: Το κομμουνιστικό κίνημα ήταν βαθιά υλιστικό. Αρνούνταν έτσι την παραμυθητική αντίληψη της συνέχειας του βίου πέραν της στιγμής του θανάτου. Και την ίδια στιγμή, -στοιχείο που ερμηνεύει τη γοητεία που άσκησε- προσέφερε ένα στέρεο νόημα ζωής μέσα από μια πίστη: την πίστη στην Ιστορία.

Η θυσία στην υπηρεσία της συλλογικής υπόθεσης προοικονομούσε τη στιγμή της ανθρώπινης χειραφέτησης από τα δεσμά της ανάγκης. Σε αυτό το σχήμα, ο θάνατος, η "αλλαγή της ύλης" όπως τον περιέγραψε ο Νίκος Πλουμπίδης αναμένοντας την εκτέλεσή του, ήταν συνυφασμένος με τη μελλοντική δικαίωση των καταπιεσμένων.

​

Η πίστη στην Ιστορία δεν ήταν προϊόν μιας θεωρητικής άσκησης. Ήταν το προϊόν της ένταξης σε μια κοινότητα ομοϊδεατών, στο "Κόμμα", το οποίο προσέφερε στα μέλη του τα ερμηνευτικά κλειδιά της ιστορικής εξέλιξης, μέσα από την υλική πολιτική δράση. Ο κομμουνισμός του μεσοπολέμου παρήγαγε έναν ανθρωπότυπο -αυτόν που σηκώνει τη γροθιά του μπροστά στις κάνες των όπλων- που μπορεί σήμερα να μας προξενεί οριακά αμηχανία -την αμηχανία της αναμέτρησης με κάτι ανοίκειο-, αλλά ήταν εντέλει προϊόν μιας ιστορικής εποχής όπου ο κοινωνικός ανταγωνισμός είχε πολεμικά χαρακτηριστικά.

 

Αυτοί οι άνθρωποι, ή έστω οι περισσότεροι από αυτούς, αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως μαχητές ενός παγκόσμιου στρατού σε μια σύγκρουση διαρκείας με το "κακό" και τους μηχανισμούς του. Είχαν βιώσει τον σκληρό κοινωνικό αποκλεισμό ως εργάτες και φτωχοί, είχαν δει συντρόφους τους να πέφτουν νεκροί σε απεργιακές συγκεντρώσεις, είχαν ζήσει για χρόνια  σε φυλακές και εξορίες. 

Η συλλογική βιογραφία των εκτελεσμένων του 1944 μας φέρνει αντιμέτωπους με το γεγονός ότι πολλοί δεν είχαν συλληφθεί από τις κατοχικές αρχές, αλλά από την ελληνική πολιτεία. Το ελληνικό κράτος συγκροτήθηκε μετά το τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, φέροντας ένα σαφές ιδεολογικό πρόσημο: τον αντικομμουνισμό. Και αυτό το πρόσημο αποδείχθηκε ανθεκτικό στο χρόνο, υπερβαίνοντας τις συμβατικές διακρίσεις που κάνουμε μεταξύ δημοκρατικών και αυταρχικών περιόδων: από το 1924, όταν νησιά του Αιγαίου υποδέχθηκαν πολιτικούς εξόριστους, έως το 1974.

 

Η αναγνώριση αυτής της συνέχειας -και προφανώς και της συνέχειας στις κρατικές πολιτικές "πριν" και "μετά" την κρίσιμη στιγμή του 1940/41- μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τη διπλή περιπλοκή γύρω από την Καισαριανή: Αυτοί που εκτελέστηκαν είχαν καταδικαστεί από το ελληνικό κράτος ως εχθροί του έθνους. Και στη συνέχεια, μετά το 1945, παρέμειναν στα μάτια του κράτους το ίδιο. Δεν ήταν Έλληνες, αλλά "κομμουνιστές". Ο χώρος της εκτέλεσης παρέμεινε υπό την κυριότητα της Ελληνικής Σκοπευτικής Εταιρείας -μια σκληρή ειρωνεία της ιστορίας- και, κάθε πρωτομαγιά, αστυνομικές διαταγές περιόριζαν την δυνατότητα μνημονικών τελετών. Η τεκμηρίωση του ίδιου του συμβάντος εναπόκειτο στη συλλογική μνήμη του νόμιμου κόμματος της Αριστεράς, αλλά όχι της επίσημης πολιτείας.

​

Ο πολυετής εξοβελισμός της Καισαριανής από το σώμα του έθνους εξηγεί, κατά τη γνώμη μου, και την ένταση του συναισθήματός που απελευθέρωσε η ξαφνική εμφάνιση των φωτογραφιών του 1944. Αυτό που κατοικούσε στο φαντασιακό απέκτησε υπόσταση. Και αυτή η διαδικασία συνδέεται με την ανάγκη της αναγνώρισης, της ταυτοποίησης και εντέλει και του να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

 

Οι άνθρωποι αυτοί εκτελέστηκαν επειδή ήταν κομμουνιστές- αυτό άλλωστε ανέφερε η ανακοίνωση των κατοχικών αρχών. Η αναγνώριση της διάστασης αυτής μας επιτρέπει με τη σειρά της να σκεφτούμε γύρω από την κεντρική σύγκρουση του ελληνικού 20ου αιώνα: το ποιος θεωρούνταν -και από ποιους- και ποιος δεν θεωρούνταν -και πάλι, και από ποιους- "Έλληνας" σε κάθε ιστορική στιγμή. Μπορούμε να συνεχίσουμε να αποφεύγουμε τη δύσκολη αυτή συζήτηση, αλλά είναι μια επιλογή που μας οδηγεί διαρκώς να σκοντάφτουμε πάνω στα κατάλοιπα -υλικά και φαντασιακά- ενός πεισματάρικου παρελθόντος.

Πηγή: Κωστής Καρπόζηλος Fb - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - stagona

* Επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Photo1 at Greece at WWII Archives

Photo2: το σακάκι του Κώστα Τσίρκα από τις Ιστορίες Αντίστασης του Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Σχετικός σύνδεσμος: Συζήτηση στον ραδιοφωνικό σταθμό ΑΘΗΝΑ 9,84, με αφορμή την συλλογή φωτογραφικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, την πρωτομαγιά του 1944 (19/02/2026)

Δείτε επίσης: Συνέντευξη του Μενέλαου Χαραλαμπίδη στο Dnews και Συζήτηση στα πλαίσια του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ της Αθήνας για τους 200 της Καισαριανής, στις 24/02/2026 στο Youtube 

[Οι πολιτικοί κρατούμενοι της κυβέρνησης Μεταξά παραδόθηκαν στους Γερμανούς, τον Απρίλιο του 1941, από την κυβέρνηση Τσουδερού. Κεντρικό ρόλο σε αυτήν την παράδοση φαίνεται ότι έπαιξαν ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β' και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης της Μεταξικής δικτατορίας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, οποίος έγινε τότε υπουργός Εσωτερικών. Οι άνθρωποι αυτοί έμειναν υπό φύλαξη από την ελληνική χωροφυλακή μέχρι τα τέλη Νοέμβρη του 1942. Όταν ξεκίνησε η διάλυση του στρατοπέδου της Ακροναυπλίας, μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Τρικάλων και Λάρισας. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου άνοιξε από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβριο του 1943, και τότε μεταφέρθηκαν εκεί, όπου και έμειναν μέχρι την εκτέλεση τους στο σκοπευτήριο της Καισαριανής].

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων ως ευκαιρία για την εξαφάνιση της παραδοσιακής κτηνοτροφίας

 

Στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε δεκάδες χιλιάδες, μικρές κυρίως, ατομικές επιχειρήσεις στην εστίαση και το λιανικό εμπόριο, κατά την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού, δείχνει, με τις επιλογές της, πως καταφεύγει η κυβέρνηση και στην περίπτωση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων: αντιμετωπίζει την επιζωοτία ως εργαλείο για το γρήγορο ξεκαθάρισμα της ελληνικής κτηνοτροφίας από τους μικρούς κτηνοτρόφους. 

Η επιλογή της μη εφαρμογής κανενός απολύτως προγράμματος εμβολιασμού, παρά τις μεγάλες απώλειες "ζωικού κεφαλαίου", ταυτίζεται απόλυτα με τις απαιτήσεις των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών της χώρας. Γι’ αυτό και κραδαίνει ως επιχείρημα τον κίνδυνο απώλειας των εξαγωγών φέτας και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων σε περίπτωση εμβολιασμού των κοπαδιών. 

Με λίγα λόγια, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και η κυβέρνηση συνολικά μετατρέπουν την κρίση της επιζωοτίας σε ευκαιρία. Στόχος του κυβερνητικού σχεδιασμού είναι να βγάλει εκτός κτηνοτροφικής παραγωγής όλους τους μικρούς κτηνοτρόφους, να δώσει ένα πολύ ισχυρό χτύπημα στην ποιμενική κτηνοτροφία και να ενισχύσει την σταβλισμένη κτηνοτροφία. Το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών των επιλογών θα είναι το πέρασμα  της κτηνοτροφίας στα χέρια ενός σχετικά μικρού αριθμού μεγάλων επιχειρήσεων που θα αποτελούν παραρτήματα των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών. 

Είναι γεγονός ότι, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, οι πολιτικές και τα μέτρα που εφαρμόζονται έχουν επιταχύνει κατά πολύ τον ρυθμό ξεκληρίσματος των αγροτών. Η σημερινή κυβέρνηση κάνει κάτι ακόμη χειρότερο: αξιοποιεί τις επιπτώσεις της επιζωοτίας, για να επιταχύνει τον αφανισμό  των πιο αδύναμων παραγωγών καθώς, για το ΥΠΑΑΤ, η μεγάλη πλειοψηφία των κτηνοτρόφων είναι "αντιπαραγωγικοί" και δεν συμβάλουν στην "ανάπτυξη". 

Η ευλογιά εμφανίστηκε στην χώρα τον Αύγουστο του 2024 με τις κτηνιατρικές υπηρεσίες να αριθμούν μόλις 300 κτηνιάτρους. Σημειωτέον ότι, το 2010, στον δημόσιο τομέα υπηρετούσαν 600 κτηνίατροι, και τα συνδικαλιστικά όργανα των γεωτεχνικών τόνιζαν τότε πως αυτός ο αριθμός ήταν εξαιρετικά μικρός για το εύρος των αντικειμένων που έπρεπε να καλύψουν. Οι κτηνιατρικές υπηρεσίες των περιφερειών δεν έχουν διοικητικούς υπαλλήλους για να διεκπεραιώνουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, με συνέπεια και αυτές οι εργασίες να πραγματοποιούνται από κτηνιάτρους. 

Αν η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο ήθελαν να αντιμετωπίσουν την ευλογιά, ένα από τα βασικά μέτρα που θα έπρεπε να εφαρμόσουν είναι η στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών, έστω εκ των υστέρων, αυξάνοντας παράλληλα και τον μισθό των κτηνιάτρων και λοιπών γεωτεχνικών. Αντ' αυτού, αφήνουν ολόκληρες περιοχές της χώρας χωρίς κτηνιάτρους εν μέσω επιζωοτίας. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Λήμνος, όπου εκτρέφονται περί τα 100.000 αιγοπρόβατα, και είναι χωρίς κτηνίατρο από τις αρχές του 2025. Η τοπική υπηρεσία του νησιού λειτουργεί με "ιπτάμενους" κτηνιάτρους από Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία. Χρειάστηκε να φθάσουμε στα τέλη του 2025 για να "αξιοποιηθούν" στρατιωτικοί κτηνίατροι, στους οποίους όμως δεν έχει δοθεί δικαίωμα υπογραφής, δηλαδή πρακτικά δεν μπορούν να ολοκληρώσουν καμία εργασία. 

Για την κυβέρνηση, η λήψη μέτρων βιοασφάλειας (ψεκασμοί, απολυμάνσεις κλπ) για την κυβέρνηση αποτελεί ατομική ευθύνη του κάθε κτηνοτρόφου, ο οποίος θα πρέπει μόνος του να μάθει να τα εφαρμόζει σωστά, καταβάλλοντας παράλληλα ένα πρόσθετο και δυσβάσταχτο κόστος. Από τον Αύγουστο του 2024, το υπουργείο και η πλειοψηφία των περιφερειών της χώρας προχώρησαν στην εφαρμογή μέτρων βιοασφάλειας μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (παρότι ήταν γνωστό πως φορτηγά μεταφοράς γάλακτος, ζώντων ζώων, ζωοτροφών και αγροτικά οχήματα μπορούσαν εύκολα να μεταφέρουν από περιοχή σε περιοχή την ζωονόσο). Στα μέτρα βιοασφάλειας περιλαμβάνεται και ο υποχρεωτικός εγκλεισμός των κοπαδιών στις στάνες, αν στην περιοχή εντοπισθεί κρούσμα. Εξοντωτικά πρόστιμα έχουν ήδη επιβληθεί σε κτηνοτρόφους, μόνο και μόνο γιατί έβγαλαν τα ζώα τους για βοσκή (βλέπε περιπτώσεις σε Καστοριά και Φλώρινα). 

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κυβέρνηση καθυστερεί επί μήνες να δώσεις τις αποζημιώσεις για τα ζώα που έχουν θανατωθεί. Στα τέλη του Οκτωβρίου, δεν είχαν ακόμη πληρωθεί αποζημιώσεις για ζώα που θανατώθηκαν τον Απρίλιο. Και, παρότι με διοικητικές αποφάσεις, επιβάλλεται ο εγκλεισμός των ζώων στις στάνες, μέχρι σήμερα δεν έχουν πληρωθεί ενισχύσεις για το πρόσθετο κόστος ζωοτροφών, ενώ το υπουργείο επικαλείται το αστείο επιχείρημα που λέει ότι "ο ΟΠΕΚΕΠΕ αντιμετωπίζει προβλήματα". 

Δεν είναι η Ελλάδα η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντιμετωπίζει προβλήματα με επιζωοτίες, ευλογιά των προβάτων, καταρροϊκό πυρετό και πανώλη των μικρών μηρυκαστικών. Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζουν κι' άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, το τελευταίο διάστημα, η Ισπανία κατέγραψε μεγάλο αριθμό κρουσμάτων οζώδους δερματίτιδας στα βοοειδή, καταρροϊκού πυρετού στα αιγοπρόβατα, και γρίπης των πτηνών σε πουλερικά. Η Αλβανία αντιμετωπίζει κρούσματα πανώλης των μικρών μηρυκαστικών. Πρόσφατα, στις δυτικές ακτές της Τουρκίας, έχουν καταγραφεί κρούσματα αφθώδους πυρετού. Μεγάλο αριθμό κρουσμάτων αφθώδους πυρετού αντιμετώπισαν επίσης, την περασμένη άνοιξη, η Σλοβακία και η Ουγγαρία. Αντιμέτωπες με επιζωοτίες έχουν έλθει η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Πολλά προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι χώρες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης. 

Είναι φανερό λοιπόν πως για να αντιμετωπισθούν τέτοιες επιζωοτίες χρειάζεται ένα επιστημονικό όργανο που θα καθοδηγεί την λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών. Η κυβέρνηση επέλεξε να δημιουργήσει ένα τέτοιο όργανο μόλις στις 22 Οκτωβρίου ενώ, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει στην Ελλάδα αξιόπιστο σύστημα καταγραφής του πληθυσμού των αιγοπροβάτων και των μετακινήσεων τους. 

Όλα τα παραπάνω δεν μαρτυρούν απλώς ολιγωρία, ανικανότητα ή υποτίμηση των κινδύνων. Πρόκειται για αξιοποίηση της συγκυρίας, προκειμένου να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος στόχος, που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων των γαλακτοβιομηχάνων και των χονδρεμπόρων κρέατος. 

Η Αυτόνομη Ριζοσπαστική Παρέμβαση Κτηνιάτρων, σε πρόσφατη ανακοίνωση της, υπογραμμίζει ότι "αυτό που χρειάζεται είναι μια άλλη οργάνωση που θα βάλει στο επίκεντρο την ίδια την αιγοπροβατοτροφία, ειδικά στις ορεινές και μειονεκτικές περιοχές, την εξασφάλιση της επιβίωσής της και της παραγωγής ποιοτικών προϊόντων για την κάλυψη των αναγκών της χώρας. Μια οργάνωση που αναγκαστικά θα περνάει μέσα από την στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών και εργαστηρίων με επαρκές κτηνιατρικό και βοηθητικό προσωπικό, το οποίο θα αμείβεται όσο πραγματικά αντιστοιχεί στην προσφορά του. Χρειάζεται μια οργάνωση που θα περνάει μέσα από κρατικές δομές, οι οποίες θα παράγουν πρωτότυπη έρευνα για τις ανάγκες της εγχώριας παραγωγής, και όχι για την αύξηση των κερδών των μεγάλων βιομηχανιών -και σίγουρα μέσα από τον προσανατολισμό της εθνικής αγροτικής πολιτικής στη στήριξη της εγχώριας ζωικής παραγωγής, και όχι απλά στην απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων".  

Πηγή: https://prin.gr/2025/10/evlogia-provaton-ktinotrofoi/ 

Τα hyperlinks σχετικά με τις επιλογές και τον ΜΗ εμβολιασμό προστέθηκαν μετά την αντιγραφή. 

 

 

Ανοικτή επιστολή προς του κτηνιάτρους του Δημοσίου

 

Συνάδελφοι,

Με περισσότερες από 400.000 θανατώσεις σε χιλιάδες εκτροφές, και με διασπορά στη μισή Ελλάδα, σε διάστημα μόλις 15 μηνών, η αντιμετώπιση της ευλογιάς των προβάτων με μέτρα βιοασφάλειας και ΜΟΝΟ, αποδεικνύεται όχι απλά αποτυχημένη αλλά και επικίνδυνη.

Πολύ περισσότερο όταν πραγματικά μέτρα βιοασφάλειας δεν εφαρμόζονται, με κύριο υπαίτιο το κράτος, εξαιτίας των γνωστών χρόνιων και σκόπιμων καταστρεπτικών πολιτικών του (προσωπικό, εργαστήρια, υλικά κλπ).

Επιπρόσθετα, γνωρίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν εξαιρετικά δύσκολο ιό, με εξάμηνη αντοχή σε ξηρό περιβάλλον, και μεταδιδόμενο με όλους τους τρόπους, με ό,τι περπατάει, κυλάει και πετάει, των εντόμων συμπεριλαμβανομένων.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, βλέπετε πιθανό να αναχαιτιστεί η ευλογιά με τα επιβαλλόμενα από το ΥπΑΑΤ μέτρα δήθεν βιοασφάλειας; Ούτε στο "δικό του" Ινστιτούτο Γιαννιτσών δεν αναχαιτίστηκε. Ξεφεύγει του παρόντος να διατυπώσουμε τις δεκάδες περιπτώσεις όπου τα μέτρα της λεγόμενης βιοασφάλειας δεν τηρούνται από τους ίδιους τους εξαγγέλλοντες.

Πόσος ακόμα χρόνος και πόσες ακόμα θανατώσεις υγιών ζώων θα χρειαστούν;

Χωρίς τη δημιουργία τείχους προστασίας γύρω από τις εστίες, που παραμένουν εστίες επί μήνες μετά τη θανάτωση, είναι αδύνατο να σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης της ευλογιάς. Και χωρίς τη χρήση ΕΜΒΟΛΙΩΝ είναι αδύνατον να πετύχουμε "νεκρές ζώνες" γύρω από τις εστίες. Φυσικά δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό με αυτό. Είναι η εμπειρία που μας κληροδότησαν οι συνάδελφοί μας αντιμετωπίζοντας προγενέστερες επιζωοτίες, με τις πλέον ελάχιστες απώλειες ζωικού κεφαλαίου και με τεχνολογία του προηγούμενου αιώνα. Για παράδειγμα, σε 12 επιζωοτίες, κατά την τριακονταετία 1956-1976, είχαμε μόλις 14.198 θανάτους.

Η σημερινή πολιτική του ΥπΑΑΤ οδήγησε τους κτηνοτρόφους στη λογική: "ο σώζων εαυτόν σωθήτω". Γνωρίζουμε όλοι ότι είναι "με την σύριγγα στο χέρι", ενώ οι κερδοσκόποι τρίβουν τα χέρια τους. Τι πιο λογικό, όταν η απειλή ολικής καταστροφής τους είναι στην αυλόπορτά τους; Η πραγματικότητα είναι ότι, "ο κόσμος τόχει τούμπανο", και το διεφθαρμένο και κουτοπόνηρο υπουργείο "κρυφό καμάρι". Αν η ευλογιά με τους παράνομους εμβολισμούς αναχαιτιστεί, θα μας πει ότι πέτυχε η πολιτική του. Αν όχι, θα πει ότι τα εμβόλια διασπείρουν την ασθένεια.

Η διορισθείσα από τον Τσιάρα Επιστημονική Επιτροπή αντιτάσσεται στον εμβολιασμό με κύριο επιχείρημα τη "φέτα", δηλαδή ένα έωλο εμπορικό, και όχι επιστημονικό επιχείρημα. Αυτό, στην ουσία, είναι ομολογία ότι αποτελεί το μακρύ χέρι του ΥπΑΑΤ. Αλήθεια, ας μας πούν, από το "μολυσμένο" από ευλογιά γάλα 400.000 προβάτων πόσοι τόνοι φέτας παρήχθησαν και που πήγαν; Η χώρα, μετά από ενάμιση χρόνο ευλογιάς, είναι ή δεν είναι ενδημική;

Συνάδελφοι κτηνίατροι του Δημοσίου,

Μη γίνεστε συναυτουργοί σε ένα ακόμα εν εξελίξει έγκλημα του κράτους κατά της κτηνοτροφίας, με τις μαζικές θανατώσεις υγιών ζώων. Απαιτήστε εδώ και τώρα τον εμβολιασμό περιμετρικά των εστιών, συντεταγμένα, και με δωρεάν και ασφαλή εμβόλια, για να σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης.

Είναι η ώρα των αποφάσεων. Η λογική του "εκτελώ εντολές" και τα "ήξεις αφήξεις" δεν συνάδουν με την επιστημονική σας υπόσταση. Ή τάσσεστε τεκμηριωμένα υπέρ των εμβολιασμών, ή γίνεστε εκτελεστικά όργανα των ολετήρων της κτηνοτροφίας.

Ανδρέας Κλαυδιανός*

Ιδιώτης κτηνίατρος

18/11/2025

Photo 

* Η παραδοσιακή κτηνοτροφία δεν είναι μόνο βιοπορισμός. Είναι πάνω απ' όλα τρόπος ζωής. Είναι βαθιές προγονικές ρίζες. Δεν σκοτώνετε μόνο τα πρόβατα αλλά και τις ψυχές αυτών των ανθρώπων. Κτηνίατροι, ακούτε; 

Δεν δολοφονούν μόνο τα ζώα αλλά και την ελεύθερη έκφραση: Η ΕΛ.ΑΣ και υπηρεσιακοί παράγοντες της Περιφερικής Ενότητας Ηλείας έκαναν έφοδο σε γραφείο κτηνιάτρου που εκφράζει δημόσια την άποψη υπέρ του εμβολιασμού [documentonews -- Απίστευτο περιστατικό στη Γαστούνη: YouTube]