Ετικέτες

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014

About Ric O'Barry




http://www.ecojoia.com/index.php/site/about_dp/ecojoia

Έχοντας βρεθεί και στις δύο πλευρές του ζητήματος της αιχμαλωσίας των δελφινιών -10 χρόνια στο πλευρό της βιομηχανίας αιχμαλωσίας και 40 χρόνια εναντίον της - O Ric O'Barry αποτελεί ανεκτίμητο κεφάλαιο για τις προσπάθειες που γίνονται με σκοπό τον τερματισμό αυτής της άθλιας εκμετάλλευσης. Κατά την δεκαετία του 1960, εργαζόταν στο Ενυδρείο του Μαϊάμι (Μaiami Seaquarium), αιχμαλωτίζοντας και εκπαιδεύοντας δελφίνια, ανάμεσα στα οποία και τα πέντε ρινοδέλφινα που έπαιξαν τον ρόλο του Φλίπερ στη δημοφιλή ομώνυμη τηλεοπτική σειρά εκείνης της εποχής. Έχει επίσης εκπαιδεύσει τον Hugo, την πρώτη όρκα που κατάφερε να ζήσει στην αιχμαλωσία. Όταν η Κάθυ, το δελφίνι που υποδύθηκε τον Φλίπερ για μεγαλύτερο διάστημα από τα υπόλοιπα, πέθανε στην αγκαλιά του, ο Ρικ Ο'Μπάρι συνειδητοποίησε πως η αιχμαλωσία των δελφινιών, που εκπαιδεύονται για να κάνουν ανόητα κόλπα, ήταν ένα έγκλημα που δεν έπρεπε να συνεχιστεί, και από εκείνη την στιγμή, αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό τον σκοπό. Το 1970, την ημέρα που γιορτάστηκε για πρώτη φορά στον κόσμο η Ημέρα της Γης, ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον της  βιομηχανίας αιχμαλωσίας των δελφινιών. Ήταν μια επίπονη εκστρατεία, εναντίον μιας βιομηχανίας δισεκατομμυρίων, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Τα τελευταία 40 χρόνια, ο Ρικ Ο'Μπάρι έχει διασώσει και αποκαταστήσει δελφίνια σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως στην Αϊτή, στην Κολομβία, στην Γουατεμάλα, στην Νικαράγουα, στην Βραζιλία, στις Μπαχάμες και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ηγείται του αγώνα για να σταματήσουν οι βάναυσες σφαγές των δελφινιών στην Ιαπωνία, στα νησιά του Σολομώντα, στα νησιά Φαρόες και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο διαδραματίζονται. Οι αγώνες του έχουν αναγνωριστεί από πολλούς εθνικούς και διεθνείς φορείς. Το 2010, κέρδισε τον τίτλο του "Most Influential Green Game Changer" της Huffington Post, καθώς επίσης και μια θέση στην λίστα "Power List - Men We Admire" του περιοδικού "O Magazine", για την δύναμη του πάθους του ("Power of Passion"). Έχει επίσης διακριθεί με το Βραβείο Περιβαλλοντικών Επιτευγμάτων, που τού απονεμήθηκε από την Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών, στα πλαίσια του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον. Έχει δώσει αμέτρητες συνεντεύξεις σε ευρείας αποδοχής ειδησεογραφικές εκπομπές όπως "Larry King Live", "Anderson Cooper 360", "Mike Huckabee Show" και "Oprah Winfrey Show". Σχετικά με το έργο και τον σκοπό στον οποίο είναι αφοσιωμένος, έχει γράψει δύο βιβλία: "Behind the Dolphin Smile", που κυκλοφόρησε το 1989, και "To Free a Dolphin", που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2000.

Ο Ρικ Ο'Μπάρι είναι ο βασικός συντελεστής του βραβευμένου με όσκαρ ντοκιμαντέρ "Ο Όρμος" (The Cove), καθώς επίσης και της τηλεοπτικής σειράς του Animal Planet "Blood Dolphin$". Από τον Ιανουάριο του 2006, είναι ο Εμπειρογνώμων Θαλασσίων Θηλαστικών του μη κυβερνητικού οργανισμού Earth Island Institute, όπου και διευθύνει τις εκστρατείες Dolphin Project και Save Japan Dolphins του προγράμματος International Marine Mammal Project. Η εκστρατεία Ric O'Barry's Dolphin Project έχει στόχο να σταματήσει την σφαγή και την εκμετάλλευση των δελφινιών σε ολόκληρο τον κόσμο, και το έργο της είναι καταγεγραμμένο σε μεγάλα ντοκιμαντέρ όπως το "A Fall From Freedom", και το βραβευμένο με όσκαρ "The Cove", καθώς επίσης και στις μίνι σειρές του Animal Planet "Blood Dolphin$" (i).
 







O Ρικ Ο'Μπάρι πρόκειται να έρθει, σε λίγες ημέρες, στην Ελλάδα, για να εκφράσει την αντίθεσή του σχετικά με τα δελφίνια που παραμένουν παρανόμως αιχμάλωτα στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Στις 22 Ιουνίου, θα παρευρεθεί στην ελεύθερη προβολή της ταινίας "The Cove", που θα γίνει στο Poseidonion Grand Hotel, στις Σπέτσες, από τις 5 έως τις 9 μμ, μετά το τέλος της οποίας θα απαντήσει σε σχετικές ερωτήσεις. Δύο μέρες αργότερα, στις 24 Ιουνίου, θα λάβει μέρος σε εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Αθήνα, μπροστά από το Υπουργείο Περιβάλλοντος. 




        

The time has come!
 Σας προσκαλούμε να ενώσετε την φωνή σας μαζί του - και μαζί μας, και να στηρίξετε, με την παρουσία σας, τον αγώνα κατά της αιχμαλωσίας των δελφινιών. Στην Ελλάδα, μια χώρα που αγαπάει και σέβεται τα δελφίνια από τους αρχαίους χρόνους - τότε που ο  νόμος απαγόρευε ρητά την κακοποίησή τους - είναι προσβλητικό και επαίσχυντο να υπάρχουν σήμερα αιχμάλωτα δελφίνια. Ήρθε ο καιρός να απαγορευτεί η αιχμαλωσία των κητωδών σε ολόκληρο τον κόσμο, και πολύ περισσότερο στην χώρα μας. 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΗΤΩΔΩΝ 



Εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Αθήνα: https://www.facebook.com/events/708915879169100

Σελίδα στο Facebook:  https://www.facebook.com/pages/Protest-Dolphin-Captivity-in-Greece-with-Ric-OBarry/893727323987384?sk=timeline

Ελεύθερη προβολή της ταινίας στις Σπέτσες: https://www.facebook.com/events/238847092981184




Σχετικοί σύνδεσμοι

Ric O'Barry Dolphin Project - About Us 
The Cove - About Activist Richard O'Barry
Richard O’Barry Facebook page info  

Richard O'Barry Facebook page (personal) 

Richard O'Barry twitter 

Ric O’Barry, The Reluctant Warrior (Winter 2010, Earth Island Journal)
Behind the dolphin smile: a new and exclusive interview with Ric O’Barry

The Famous "Flipper" Trainer 



PROTOCOL FOR THE REHABILITATION AND RELEASE OF CAPTIVE ATLANTIC BOTTLENOSE DOLPHINS (Tursiops truncatus) 

To Free A Dolphin - A Step-by-Step Guide to Dolphin Activism (A GUIDEBOOK FOR DOLPHIN DEFENDERS ) -- https://www.dolphinproject.com/a-guidebook-for-dolphin-defenders/



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Αθήνα για τα δελφίνια με τον Ric O’Barry 
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΗΤΩΔΩΝ (ΠΚΑΚ): ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ 

Ο ΟΡΜΟΣ (Επιλεγμένοι σύνδεσμοι Ελληνικά) 

ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (Ελληνικά) 

WATCH EPISODES OF BLOOD DOLPHIN$ 





We hold the key to setting them free!






Richard O’Barry has worked both sides of the dolphin street - the first ten years with the dolphin-captivity industry, the past forty against it. O’Barry graduated from the Diver’s Training Academy in 1960 as a commercial deep-sea diver and scuba instructor. He served in the U.S. Navy for five years, where he received a commendation for his underwater work. While working in the 1960s as a diver and trainer for Miami Seaquarium, O’Barry captured and trained dolphins, including Hugo, the first orca in captivity east of the Mississippi, and the five dolphins that played the role of Flipper in the popular American television show of the same name. 

When Kathy, the dolphin that played Flipper most often, died in O’Barry’s arms, he realized that capturing dolphins and training them to perform silly tricks was simply wrong. From that moment, O’Barry knew what he needed to do with his life. On the first Earth Day, April 22, 1970, he founded the Dolphin Project, an organization dedicated to educating the public about the plight of dolphins in captivity and freeing captive dolphins without jeopardizing their well-being when the owners allow them to be released. O’Barry launched a searing campaign against the multibillion-dollar dolphin-captivity industry, informing the public about what really goes on at dolphin shows and urging people not to buy tickets to watch dolphins play the fool. O’Barry has since rescued, rehabilitated and released more than twenty-five captive dolphins in Haiti, Colombia, Guatemala, Nicaragua, Brazil, the Bahamas, and the United States. With more than fifty years of experience with dolphins, he has shared his firsthand knowledge of the dangers of dolphin capture and training methods at lectures and conferences around the world. In 1991, in recognition of his contribution to the protection of dolphins, O’Barry received an Environmental Achievement Award, presented by the United States Committee for the United Nations Environmental Program. In January 2007, he became a marine-mammal specialist for Earth Island Institute and director of the Save Japan Dolphins Campaign. On behalf of Earth Island Institute, O’Barry leads the international effort to stop the killing of dolphins in Japan, end the trafficking in live dolphins to theme parks and swim-with-dolphins programs, and speak out against the captivity industry.
 
O’Barry is featured in the Academy Award–winning documentary The Cove, which brought to the world’s attention the tragedy of dolphin slaughtering practices in Taiji, Japan. He has been involved in an international effort to publicize the film and, through it, to educate people everywhere about the largest mass killing of dolphins in the world, and the efforts to stop it. In 2010, O’Barry and his son, Lincoln, made Blood Dolphin$, a television series on Animal Planet and Planet Green, about O’Barry’s efforts to protect dolphins from harm. Also in 2010, O’Barry was voted the Huffington Post’s Green Game Changer and included in O Magazine’s Power List. In 2011, he received Europe’s prestigious BAMBI Award: http://www.youtube.com/watch?v=8jw1gcMSZYc

The original edition of Behind the Dolphin Smile was published in 1988; a second book, To Free a Dolphin, also coauthored with Keith Coulbourn, was published in 2000. Both books are about O’Barry’s work and his dedication. O’Barry and author Hans Peter Roth’s new book, Die Bucht, about the actual cove in Japan and the making of The Cove, was published in Germany in 2010. O’Barry is a Fellow National in the Explorers Club, a multidisciplinary society that links together scientists and explorers from all over the world. Each member is an accomplished individual with at least one fascinating story to tell. O’Barry lives with his wife, Helene, and their daughter, Mai Li, in South Miami, Florida, and in Ribe, Denmark.



Photo posted here



 About International Marine Mammal Project: 

.- http://immp.eii.org/

.- http://immp.eii.org/about.php

.- https://www.facebook.com/internationalmarinemammalproject/info
                             

         

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

 

"Ο κυνηγός που έγινε προστάτης δελφινιών"
Έντυπη μορφή στο Planet της εφημερίδας Real News (Realplanet της real.gr)
29 Ιουνίου 2014, της Αλεξάνδρας Χαϊνη (Fb)
Αναδημοσιεύτηκε εδώ














































Κυνηγός δελφινιών για λογαριασμό της Αμερικανικής βιομηχανίας θεάματος αλλά και του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού την δεκαετία του '60, βασικός εκπαιδευτής δελφινιών στην δημοφιλή Αμερικανική τηλεοπτική σειρά "Φλίπερ" το '70, ιδρυτής του προγράμματος Ric O'Barry's Dolphin Project λίγο αργότερα: Ρικ Ο'Μπάρι, μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του κινήματος για την προστασία των θαλασσίων θηλαστικών από την εμπορική εκμετάλλευση.

"Η σχέση μου με τα δελφίνια, ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '60, όταν είχα τελειώσει την θητεία μου στο Ναυτικό. Δούλευα τότε στο δελφινάριο του Μαϊάμι, και αντικείμενό μου ήταν να συλλαμβάνω δελφίνια από την θάλασσα. Πιάναμε ζώα και τα πουλούσαμε σε δελφινάρια στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, αλλά και στο Πολεμικό Ναυτικό, δηλαδή στην CIA, που τα χρησιμοποιούσε σε στρατιωτικό υποβρύχιο πρόγραμμα. Εκείνη την εποχή, 13 από τα δελφίνια που είχαμε συλλάβει, μεταφέρθηκαν στο Βιετνάμ". Το Πολεμικό Ναυτικό προσπάθησε να τον στρατολογήσει λόγω της εμπειρίας του, όμως ο ίδιος θεώρησε ανήθικη την δραστηριότητα σε σχέση με τα ζώα και τελικά αρνήθηκε. Το γεγονός αυτό αλλά και ο δραματικός θάνατος του Φλίπερ, του πρωταγωνιστή της ομώνυμης Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς, μετέτρεψαν τον Ρικ σε δυναμικό ακτιβιστή, πολέμιο της ίδιας βιομηχανίας που τον ανέδειξε. "Ήταν η πρώτη τηλεοπτική σειρά που έγινε ποτέ με πρωταγωνιστές δελφίνια, σε μια εποχή που κανείς δεν γνώριζε τον αντίκτυπο που έχουν αυτές οι επιλογές στα ζώα, ούτε το κοινό, ούτε εγώ που έβγαζα και πολλά χρήματα. Με τον θάνατο του Φλίπερ όμως, όλα άλλαξαν. Αποφάσισα να αποσυρθώ και να αφοσιωθώ στην προστασία των δελφινιών, στην απελευθέρωσή τους από αυτά τα θαλάσσια τσίρκα", εξομολογείται.

Κάπως έτσι ιδρύθηκε το Dolphin Project, μια καμπάνια που αποσκοπεί στην απαγόρευση της δολοφονίας και της εκμετάλλευσης των δελφινιών σε ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα, ο 75χρονος πλέον Ρικ Ο'Μπάρι ζει στο Μαϊάμι της Φλόριντα, ωστόσο η ζωή του μοιράζεται μεταξύ Αμερικής, Ευρώπης (στη Δανία άλλωστε ζει η οικογένειά του) και Ασίας, λειτουργώντας ως "πρεσβευτής" της απελευθέρωσης των δελφινιών. Το 2009, ο Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Λούι Ψυχογιός τον επέλεξε ως κεντρικό πρόσωπο στην ταινία του "Ο Όρμος", που κέρδισε την ίδια χρονιά το όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ. Το ντοκιμαντέρ, που καταγράφει την διαδικασία μαζικής εξόντωσης δελφινιών στον κλειστό όρμο Ταϊτζί στην Ιαπωνία, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το πάθος του Ρικ. "Σε σχέση με αυτό που συμβαίνει πραγματικά, η ταινία μοιάζει με βόλτα στην Ντίσνεϊλαντ! Είναι το πιο φρικτό θέαμα που έχω δει ποτέ. Δεν βρίσκω λόγια για να το περιγράψω, λέει για την βάναυση δραστηριότητα που γίνεται με τις ευλογίες της Ιαπωνικής κυβέρνησης αλλά και της Παγκόσμιας Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Δελφιναρίων".

Ο τρόπος με τον οποίον αντιλαμβάνεται και προωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα την σχέση του ανθρώπου με τα ζώα συνιστά για τον Ρικ το σημαντικότερο πρόβλημα. "Όλα είναι θέμα παιδείας", σημειώνει και συμπληρώνει: "Η κόρη μου είναι 9 ετών, ζει στη Δανία, κοντά στα νησιά Φερόες, όπου εδώ και δεκαετίες χιλιάδες δελφίνια και φάλαινες θανατώνονται από την τοπική κοινωνία. Όμως δεν έχει δει ποτέ δελφίνι. Η θέαση ενός δελφινιού σε αιχμαλωσία, πόσο μάλλον ενός νεκρού δελφινιού, δεν έχει τίποτα θετικό να προσφέρει σε ένα μικρό παιδί, υποστηρίζει. "Σε ολόκληρο τον κόσμο, τα δελφινάρια εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τα συμβόλαια που έχουν συνάψει με τα σχολεία. Αν αυτή η σχέση διαρραγεί, θα εξαφανιστούν. Γιατί τα δελφίνια δεν είναι πρεσβευτές της άγριας θαλάσσιας ζωής, όπως τα αποκαλούν, αλλά θύματα. Και τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν την αλήθεια, πώς έφτασαν εδώ, τι κάνουν εδώ και ποιο είναι το μέλλον τους". 

                                                                                       


Ric O'Barry 1970 (posted and here)

"I captured the five dolphins that collectively played the part of Flipper. I trained all of them, from the very beginning of the first show to the last show. I lived with all five of them in the Seaquarium. And on Friday nights, at 7:30, I would take the TV set, with a long extension cord, out to the end of the dock, so Flipper could watch Flipper on television. And that’s when I knew they were self-aware. I could tell when the dolphins recognized themselves and each other. Cathy, for example, would recognize the shots she was in, Suzy would recognize her shots, and so on. Dolphins are hard to read, because you have to look at body language. Almost all other animals you can read by looking at their faces. But dolphins have this built-in “smile” that makes it look like they’re always happy. 

My ideas about captivity changed when Cathy died in my arms, of suicide. It was just before Earth Day, 1970. The next day, I found myself in a Bimini jail, trying to free a dolphin for the first time. I completely lost it. You have to understand, dolphins are not automatic air breathers like we are. Every breath for them is a conscious effort. She looked me right in the eye, took a breath, held it - and she didn’t take another one. She just sank to the bottom of the water. That had a profound effect on me." -Ric O'Barry.

 








Ric O'Barry 2014 (posted and here)

Σάββατο 7 Ιουνίου 2014

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΗΤΩΔΩΝ (ΠΚΑΚ): ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ


To read in English go at Who we are and what we stand for



Η σελίδα Stop Attica Zoological Park Dolphinarium (Athens - Greece) δημιουργήθηκε από μια πρωτοβουλία πολιτών κατά της αιχμαλωσίας των κητωδών (ΠΚΑΚ), το καλοκαίρι του 2011, σαν αγγλόφωνη επέκταση της ομάδας ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ-ΤΣΙΡΚΟ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ, με σκοπό να επιτύχει καλύτερη δικτύωση στον Ελληνικό και διεθνή χώρο. Δεν είμαστε ζωοφιλική οργάνωση, ούτε ανήκουμε σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Είμαστε μια ανεξάρτητη ομάδα πολιτών με ενδιαφέρον για την φύση, την οικολογία, τα ζώα και τα ζωοφιλικά κινήματα που ασχολούνται με τα δικαιώματα ή/και την ευζωία τους. Συνεργαζόμαστε με διάφορες ζωοφιλικές οργανώσεις (από την Ελλάδα και το εξωτερικό), με διάφορα πολιτικά κόμματα, και με διάφορες ομάδες ακτιβιστών που υπερασπίζονται την ευζωία και τα δικαιώματα των ζώων, και κινούνται πάντοτε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας. Παρακολουθούμε τις επιστημονικές εξελίξεις, τις ειδήσεις και τις δράσεις που αφορούν τα κητώδη στην ανοικτή θάλασσα και στα δελφινάρια, επανεξετάζουμε τυχόν αμφιβολίες μας, επαναπροσδιορίζουμε τις θέσεις μας, και προσπαθούμε να προάγουμε την πληροφόρηση.

Πληροφορούμαστε ότι, τα τελευταία χρόνια, σε ολόκληρο τον κόσμο, η αιχμαλωσία των κητωδών (στα οποία ανήκουν τα ρινοδέλφινα και τα διάφορα άλλα είδη δελφινιών, οι όρκες, οι μπελούγκες και άλλα), έχει αναδειχθεί σε αντικείμενο μιας δημόσιας διαμάχης, η οποία εντείνεται ολοένα και περισσότερο, εξ αιτίας εντυπωσιακών αποκαλύψεων που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας, κυρίως από γνώστες του παρασκηνίου της παγκόσμιας βιομηχανίας των δελφιναρίων και πρώην εργαζόμενους σε αυτά. Πληροφορούμαστε επίσης ότι, τα τελευταία χρόνια, ένα εκλεκτό κομμάτι της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας εκφράζει αντίθεση, όχι μόνον στην σύλληψη κητωδών από την θάλασσα αλλά και στην αναπαραγωγή τους σε συνθήκες αιχμαλωσίας, καθώς τώρα έχει γίνει αντιληπτό περισσότερο από ποτέ ότι τα είδη αυτά χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά υψηλή ευφυία και πολύπλοκη κοινωνική οργάνωση, και ότι οι δυσκολίες που συναντά η διατήρησή τους σε τεχνητό περιβάλλον, είναι ανυπέρβλητες, και, συνεπώς, ακόμα και οι καλύτερες εγκαταστάσεις αδυνατούν να εξασφαλίσουν τις απολύτως απαραίτητες συνθήκες που απαιτούνται για την ευζωία τους. Όπως δηλώνει και η νευροεπιστήμων του πανεπιστημίου Emory, Dr. Lori Marino, "δεν κατηγορούμε τους επιχειρηματίες και τους φροντιστές ότι κακοποιούν τα ζώα. Πολλά θαλάσσια πάρκα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να φροντίσουν τα ζώα τους και να τους παρέχουν κτηνιατρική περίθαλψη. Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στην φύση αυτών των ειδών: Τα κητώδη δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην αιχμαλωσία. Ευζωία για τα αιχμάλωτα κητώδη δεν μπορεί να υπάρξει".

Διαβάζοντας, διαπιστώνουμε ότι παγκοσμίου κύρους επιστήμονες και ερευνητές, όπως η Τζέιν Γκούντολ, η Ναόμι Ρόουζ, η Ίνγκριντ Βίσσερ, ο Ζαν Μισέλ Κουστώ και άλλοι, που είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν ορισμένα ιδιαιτέρως προικισμένα είδη αγρίων ζώων (όπως τα πρωτεύοντα, τα κητώδη και τους ελέφαντες) στο φυσικό τους περιβάλλον, όπου οι οικογενειακές και κοινωνικές δομές και οι ιδιαίτεροι κώδικες επικοινωνίας, αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της ίδιας τους της ύπαρξης, μπορούν να εκτιμήσουν τις επιπτώσεις που έχει η αιχμαλωσία για τα είδη αυτά. Διαβάζουμε επίσης ότι καταξιωμένοι επιστήμονες της συμπεριφοράς (όπως η Λόρι Μαρίνο), που μελέτησαν τον εγκέφαλο των κητωδών, και κατέδειξαν τις πολύπλοκες γνωστικές λειτουργίες και την εφάμιλλη της ανθρώπινης αυτοεπίγνωση που τα χαρακτηρίζουν, καταδικάζουν την συνέχιση της χρησιμοποίησης αυτών των ζώων σε συνθήκες αιχμαλωσίας, όχι μόνον για διασκέδαση αλλά και για επιστημονική έρευνα.

Έχουμε υπόψιν μας ότι, τουλάχιστον στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα τελευταία χρόνια, η απομάκρυνση κητωδών από την θάλασσα επιτρέπεται επισήμως μόνον σε περιπτώσεις ζώων που είναι εκβρασμένα, τραυματισμένα ή άρρωστα και χρειάζονται αποκατάσταση. Όμως, η διατήρηση στην αιχμαλωσία και η εμπορική διακίνηση από χώρα σε χώρα δελφινιών (τα οποία ως επί το πλείστον ΔΕΝ ανήκουν σε απειλούμενα είδη) δεν συνάδει με την επιστημονική δεοντολογία και την ηθική, ενώ τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας και η κατ' εξακολούθηση χρησιμοποίηση τους σε παραστάσεις με αντίτιμο εισιτηρίου, ενώπιον ανεπαρκώς πληροφορημένου κοινού, δεν συνηγορούν υπέρ της εκπαιδευτικής, ούτε της επιστημονικής αξίας των προγραμμάτων αναπαραγωγής τους - λαμβανομένων μάλιστα υπόψιν των πολλών εναλλακτικών δυνατοτήτων που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία. Στην αιχμαλωσία, αυτά τα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ πλάσματα (που δεν σταμάτησαν να είναι δελφίνια μέσα σε δύο-τρεις γενεές, μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκαν μέσα σε μια δεξαμενή) εξαναγκάζονται να περάσουν την ζωή τους φυλακισμένα σε ένα περιβάλλον στερημένο από τα ηχητικά και τα άλλα ερεθίσματα της θάλασσας, και υποβαθμίζονται σε θλιβερά κακέκτυπα του είδους τους, που εκτελούν στερεότυπες και ανόητες εντολές, προκειμένου να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Εξαναγκάζονται επίσης να αναπαραχθούν, πολύ συχνά με τεχνητό τρόπο, προκειμένου να δώσουν νέους ΜΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΜΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ, με μοναδικό σκοπό να εξασφαλίσουν την συνέχεια των αιχμαλώτων πληθυσμών.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στις 24 Ιουνίου

Διαβάζοντας, διαπιστώνουμε επίσης με μεγάλη θλίψη ότι, ακόμη και σήμερα και ακόμη και στον πολιτισμένο κόσμο, πολλές από τις επιχειρήσεις που διατηρούν κητώδη στην αιχμαλωσία εμπλέκονται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στην αρπαγή των ζώων αυτών από το φυσικό τους περιβάλλον, και ότι αυτό συμβαίνει με ανεξέλεγκτους, αδιαφανείς και, πολύ συχνά, νομιμοφανείς μηχανισμούς, οι οποίοι εξασφαλίζουν την εμπορική τους διακίνηση.

Και ενώ οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα που έφερε στη μόδα τα δελφινάρια, κατά την δεκαετία του 60', και η πρώτη που τώρα αγωνίζεται για την κατάργησή τους, η Ιαπωνία αποτελεί το οφθαλμοφανέστερο παράδειγμα της ελάχιστης έως μηδενικής συμβολής αυτών των επιχειρήσεων στην προστασία των άγριων πληθυσμών και της ΜΗ εκπαιδευτικής τους αξίας: Η Ιαπωνία έχει τα περισσότερα δελφινάρια από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα δελφίνια ως επιζήμια "παράσιτα" των θαλασσών και ως τροφή των ανθρώπων, και να επιδίδεται σε σφαγές που επισύρουν την παγκόσμια κατακραυγή.

Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ, σε ολόκληρη την ιστορία της, εκμεταλλευτεί, κατά κανέναν τρόπο, τα δελφίνια με σκοπό το κέρδος, και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες (που τα αντιμετώπιζαν ως ζώα ισότιμα με τους ανθρώπους, τα ονόμαζαν "λαό της θάλασσας", και προέβλεπαν την ποινή του θανάτου για εκείνους που τα κακοποιούσαν) είχαν προσεγγίσει, ήδη από εκείνα τα χρόνια, με τον δικό τους τρόπο και την δική τους σοφία, τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις. Όμως, τον Ιούνιο του 2010, ένας Γάλλος επιχειρηματίας εγκατέστησε το πρώτο δελφινάριο, στα Σπάτα Αττικής, την στιγμή που ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος είχε ήδη αρχίσει να αποκηρύσσει αυτόν τον τρόπο διασκέδασης ως παρωχημένο και αναχρονιστικό.

Αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα δελφίνια δεν είναι απελευθερώσιμα, όπως δεν είναι απελευθερώσιμα και τα περισσότερα άγρια ζώα που έχουν γεννηθεί στην αιχμαλωσία, και ότι τα δελφινάρια δεν είναι δυνατόν να καταργηθούν, εν μια νυκτί σε ολόκληρο τον κόσμο, πληροφορούμαστε όμως ότι, για όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν εφικτές εναλλακτικές λύσεις (όπως, για παράδειγμα, η επανεγκατάστασή των δελφινιών σε κλειστούς θαλάσσιους όρμους, και η διατήρησή τους σε ελεγχόμενο θαλάσσιο περιβάλλον με ανθρώπινη φροντίδα). Θα θέλαμε, η Ευρώπη να γίνει πολύ σύντομα μια ζώνη χωρίς δελφινάρια, ακολουθώντας την εκστρατεία της πανευρωπαϊκής συμμαχίας των μεγάλων οργανώσεων που εργάζονται για αυτόν τον σκοπό, μεταξύ των οποίων η Whale and Dolphin Conservation (WDC), η Born Free Foundation, η Ocean Care και η World Society for the Protection of Animals (WSPA). Θα θέλαμε επίσης, η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα της Κροατίας, της Κύπρου, της Ουγγαρίας, της Σλοβενίας, της Ελβετίας, της Κόστα Ρίκα, της Χιλής, και της Ινδίας, και να απαγορεύσει άμεσα την αιχμαλωσία των κητωδών, έτσι ώστε το πρώτο δελφινάριο που άνοιξε στην χώρα μας να είναι και το τελευταίο.

Δεν είμαστε εναντίον συγκεκριμένων ατόμων ή επιχειρήσεων, είμαστε όμως αντίθετοι με κάποιες απόψεις που, για άλλοτε άλλους λόγους, έρχονται σε σύγκρουση με την ηθική μεταχείριση των ζώων. Όπως λέει και ο παγκοσμίως γνωστός υπερασπιστής της ελευθερίας των δελφινιών, Ρικ Ο'Μπάρι, σε έναν από τους διαλόγους που υπάρχουν στο ντοκιμαντέρ A Fall From Freedom, "Δεν είμαστε μια ομάδα αναρχικών που προσπαθεί να κλείσει τα θαλάσσια πάρκα. Απώτερος σκοπός μας είναι να τα εκσυγχρονίσουμε. Υπάρχουν πολλά θαλάσσια θηλαστικά που πέφτουν θύματα της ρύπανσης, ή πιάνονται στα δίχτυα ή τραυματίζονται, αρρωσταίνουν, και εκβράζονται. Πρέπει λοιπόν αυτά τα ζώα να τα πάρουμε από τις ακτές και να τα πάμε στα θαλάσσια πάρκα, και εκεί να τα αποκαταστήσουμε, και μετά να τα αφήσουμε πάλι ελεύθερα. Αυτή θα έπρεπε να ήταν η 'παράσταση’, και όχι να τα υποβαθμίζουμε σε κλόουν και αυτό να το πουλάμε σαν εκπαίδευση και επιστημονική έρευνα". Υιοθετούμε απόλυτα την θέση αυτή - όπως υιοθετούμε επίσης τις θέσεις διακεκριμένων επιστημόνων και φορέων προστασίας του πολιτισμού, της φύσης και της ζωής, για έναν εκσυχρονισμένο τρόπο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης του κοινού και ιδίως των παιδιών (τα οποία αξίζει να διδαχθούν, από νωρίς, την ευθύνη και όχι τον εφησυχασμό, την συνύπαρξη με τα άλλα πλάσματα της γής και όχι την δίχως όρους κυριαρχία επάνω σ’ αυτά), για έναν πιο συμπονετικό τρόπο διαχείρισης των ζώων και του φυσικού περιβάλλοντος, και για έναν πιο υπεύθυνο και ηθικό τουρισμό.

Email επικοινωνίας: freedolphinsgr@gmail.com



Πηγή - Σελίδα στο Facebook


Δελτία τύπου 


Petitions για υπογραφή:
 

- Born Free’s and European Alliance’s to End Dolphin Captivity (EAEDC) petition to end the keeping of whales and dolphins in captivity:


YΓ. Σαν εισαγωγή στην σύγχρονη προσέγγιση του θέματος της αιχμαλωσίας των κητωδών, προτείνουμε τρία ντοκιμαντέρ, που συνέβαλαν σημαντικά στην αναθεώρηση των αντιλήψεων του κοινού, στους παρακάτω συνδέσμους: 

1) The Cove, παραγωγής 2009: tvxs.gr/node/16702 (διαβάστε περισσότερα εδώ και εδώ)
2) A Fall From Freedom, παραγωγής 2011: http://youtu.be/JvpoeFELWLY
(Χάνοντας την Θάλασσα της Ελευθερίας)

YΓ2: Εδώ μπορείτε να δείτε το ιστορικό του δελφιναρίου: και εδώ τις θέσεις μας για την δελφινοθεραπεία. 






Ενημέρωση και Παιδεία: Απάντηση στον υποβιβασμό της ζωής και στην εμπορευματοποίηση της αθωότητας
photo source


*24/06/14, στην Αθήνα*

Δευτέρα 26 Μαΐου 2014

EMPTY THE TANKS WORLDWIDE



Photo: Sea Shepherd/Nicole McLachlan
(ρινοδέλφινο, σε ειδικό φορείο μεταφοράς)
Η ιδέα μιας διαμαρτυρίας που θα γινόταν την ίδια μέρα, ταυτόχρονα σε διάφορες πόλεις του κόσμου, με αίτημα την κατάργηση της αιχμαλωσίας των δελφινιών, ξεκίνησε πέρισυ, από την εθελόντρια της οργάνωσης Sea Shepherd Conservation Society, Rachel Greenhalgh (Fb), στο Ταϊτζί της Ιαπωνίας, όπου ένας μεγάλος αριθμός από αυτά τα ζώα (κυρίως ρινοδέλφινα, αλλά και μερικά άλλα είδη), φορτώνεται κάθε χρόνο, σαν άψυχο εμπόρευμα, σε πλοία και αεροπλάνα, προκειμένου να ικανοποιήσει την ζήτηση για παραστάσεις σε διάφορα δελφινάρια του κόσμου. Η ιδέα αυτή υλοποιήθηκε για πρώτη φορά στις 27 Ιουλίου 2013 (i) και, για δεύτερη φορά, στις 24 Μαϊου 2014, με μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για μια ετήσια παγκόσμια εκδήλωση διαμαρτυρίας, που γίνεται μπροστά στα διάφορα "θαλάσσια πάρκα" και ενυδρεία, με το αίτημα "να αδειάσουν οι δεξαμενές σε όλον τον κόσμο" (Empty the Tanks Worldwide). 

Οι εμπνευστές της ιδέας αυτής διευκρινίζουν ότι το ζητούμενο δεν είναι η δίχως όρους επιστροφή στη θάλασσα όλων των αιχμαλώτων δελφινιών. Όσα δελφίνια συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις, μπορούν να ενταχθούν σε κατάλληλο πρόγραμμα αποκατάστασης και να απελευθερωθούν, ενώ τα μη απελευθερώσιμα, μπορούν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους σε κάποιον κλειστό ελεγχόμενο όρμο, όπου θα δέχονται την απαραίτητη φροντίδα, έχοντας για παρηγοριά ένα αληθινό θαλάσσιο περιβάλλον, χωρίς να υποχρεώνονται να δίνουν παραστάσεις για το κοινό, μέχρι τον θάνατο και την αντικατάστασή τους με άλλα. Έτσι θα αδειάσουν οι δεξαμενές: "Πρώτα πρώτα ας σταματήσουμε να τα αιχμαλωτίζουμε. Ύστερα ας ελευθερώσουμε όσα μπορούν να απελευθερωθούν και ας προσφέρουμε ένα αληθινό καταφύγιο στα υπόλοιπα, με φροντίδα για την μη αναπαραγωγή τους. Είναι τόσο απλό", λέει ο Ric O'Barry.  

"Τα δελφινάρια δεν έχουν θέση στον 21ο αιώνα", τονίζουν οι διοργανωτές. "Αυτού του είδους τα θεάματα δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μια ξεπερασμένη μορφή διασκέδασης που συνιστά κακοποίηση και εκμετάλλευση για τα δελφίνια. Στην σύγχρονη εποχή, το επίπεδο της νοημοσύνης και της αυτοεπίγνωσης αυτών των ζώων είναι πλέον γνωστό και δεν επιτρέπει την συνέχιση μιας τέτοιας μεταχείρισης. Η σύλληψη από τη θάλασσα είναι μια εξαιρετικά βίαιη και καταστροφκή διαδικασία, ενώ η αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία δεν ισοδυναμεί με εξημέρωση και δεν μπορεί να απαλλάξει ένα άγριο ζώο από τις φυσιολογικές απαιτήσεις και δυνατότητες του είδους του, μέσα σε λίγες μόνον γενεές. Τα δελφίνια, όπως τα περισσότερα κητώδη, είναι ζώα εξαιρετικά ευφυή, με εκπληκτική κοινωνική οργάνωση, και η υποβάθμισή τους σε φυλακισμένους ηθοποιούς που δίνουν παραστάσεις στα δελφινάρια, με σκοπό το κέρδος, είναι πάρα πολύ θλιβερή και ηθικά ανεπίτρεπτη. Η διαμαρτυρία με το αίτημα 'να αδειάσουν οι δεξαμενές σε όλον τον κόσμο' είναι μια παγκόσμια εκστρατεία ενημέρωσης και αποτελεί μια ευκαιρία επιμόρφωσης του κοινού, σχετικά με μια πραγματικότητα για την οποία ο περισσότερος κόσμος δεν διαθέτει την κατάλληλη πληροφόρηση".     


Πλάνο από την διαμαρτυρία στο Βέλγιο


Αυτά (και πολλά άλλα) συμβαίνουν στον κόσμο. Εμείς απλώς καταγράφουμε μερικά, όχι τα σπουδαιότερα, αλλά κάποια που, αν και οι περισσότεροι τα προσπερνούν, έτυχε να μιλήσουν στην καρδιά μας.

Ειδικότερα για την διαμαρτυρία που έγινε στο Βέλγιο, όπου οι διαδηλωτές άπλωσαν στην μέση της πλατείας 21 μικρούς σταυρούς, για το καθένα από τα 21 δελφίνια που έχουν, μέχρι σήμερα, βρει πρόωρο θάνατο στο δελφινάριο Βoudewijnpark, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα, εδώ

Beverley Bailey's post in Empty the Tanks 2014 - London, UK
Η Βρεττανική οργάνωση Earthrace Conservation UK αναφέρει ότι, από την αρχή της ιστορίας της αιχμαλωσίας (δεκαετία του 60) μέχρι σήμερα, έχουν πεθάνει περίπου 5.500 κητώδη. Στον αριθμό αυτό συμπεριλαμβάνονται μερικά νεογέννητα, καθώς επίσης και κάποια που πέθαναν κατά την διαδικασία της μεταφοράς τους από και προς τα δελφινάρια, ενώ, σύμφωνα με την βάση δεδομένων Ceta Base, στις μέρες μας, παραμένουν παγκοσμίως σε αιχμαλωσία περίπου 54 όρκες, 2.500 δελφίνια, 170 μπελούγκες και 150 μικρά κητώδη άλλων ειδών (όπως, για παράδειγμα, φώκαινες).

Λεπτομέρειες (και πολλές φωτογραφίες) για τις κατά τόπους διαμαρτυρίες του 2014, αναλυτικά, μπορείτε να δείτε στους παρακάτω συνδέσμους:

Ιστότοπος -- τοποθεσίες: http://www.emptythetanksworldwide.com/event-locations-2

Σελίδα στο Facebook: https://www.facebook.com/EmptyTheTanksWorldwide?directed_target_id=0

Πηγή: OXI ΣΤΟ ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ-ΤΣΙΡΚΟ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ



Empty the Tanks Worldwide was an idea that first began from a "Cove Guardian", while she was in Taiji, Japan. This is an annual worldwide protest called Empty the Tanks Worldwide. This is a day for everyone around the world to stand up against marine mammal captivity. On a single day there will be protests held all over world in front of marine mammal parks and aquariums.

This isn't a radical movement to release all the captive marine mammals into the wild. Some of these animals might be great candidates for release, but those that are not should be retired into sea pens, where they can enjoy the rest of their days in natural seawater, feeling the waves of the ocean around them. They should not be worked until their last breath is taken and then thrown out like trash and replaced.

These entertainment parks have no place in the 21st century. This is an out of date form of abuse and exploitation. Nowadays we know the level of awareness these animals have. We know their social connections, their eating habits, and natural wild behaviors. You cannot breed natural instincts out of an animal in a handful of generations. These are incredibly social, intelligent beings that are being used to make money. Empty the Tanks Worldwide is a public awareness campaign. It is a opportunity to educate the general public about a situation they are simply ignorant to.


There are only three responsible reasons for keeping marine mammals in captivity: Rescue. Rehabilitation. Release. Please, never pay to go to an aquarium, marine park or any other facility that holds captive cetaceans or other marine mammals. DON'T BUY A TICKET.


marinesciencetoday.com


Σχετικός σύνδεσμος: Releasing Cetaceans (Whales & Dolphins) into the wild is not a new thing

 

Τετάρτη 21 Μαΐου 2014

Κρίτων Αρσένης





O ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης (και πάλι   υποψήφιος στις Ευρωπαϊκές εκλογές 2014, με τον ΣΥΡΙΖΑ), συμμετέχει στην καμπάνια, που έχει διοργανώσει η οργάνωση Eurogroup for Animals (1, 2, 3), δηλώνοντας ότι δεσμεύεται να συνεχίσει τη δράση του σε θέματα προστασίας των ζώων, και ότι, ως αντιπρόεδρος της Διακομματικής Ομάδας Εργασίας για την Καλή Διαβίωση των Ζώων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θεωρεί αυτονόητη την υποχρέωση να μάχεται για τα δικαιώματά τους.

Ο 37χρονος ευρωβουλευτής, εκλεγμένος για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2009, έχει ήδη στο ενεργητικό του πολλές διοργανώσεις, συμμετοχές και παρεμβάσεις για θέματα καλής διαβίωσης των ζώων (Animal Welfare), καθώς επίσης και κατά της κλωνοποίησης και των μεταλλαγμένων. Έχει καταθέσει σειρά κοινοβουλευτικών ερωτήσεων, και έχει διοργανώσει ημερίδες και προβολές ταινιών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τα θαλάσσια οικοσυστήματα, για τα θαλάσσια θηλαστικά και τις απειλές που αντιμετωπίζουν, και ειδικότερα για την προστασία των δελφινιών. 

Ενδεικτικά αναφέρουμε: 
  • Οκτώβριος 2012: Φιλοξενία εκδήλωσης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τα δελφίνια, με αίτημα τον τερματισμό της αιχμαλωσίας τους στα δελφινάρια (animalwelfareintergroup.eu, WDC, zoosos.gr, Fb)
  • Μάρτιος 2014: Συμμετοχή σε ημερίδα στις Βρυξέλλες με αίτημα την απαλλαγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τα δελφινάρια, και προβολή του ντοκιμαντέρ «Blackfish» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: http://www.bornfree.org.uk/news/news-article/?tx_ttnews[tt_news]=1541


Πηγές – Σχετικοί σύνδεσμοι:


- Κρίτωνας Αρσένης: Κοινοβουλευτικές Ερωτήσεις




"Σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης σε Ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, δεν είναι πολυτέλεια να υπερασπιζόμαστε τα ζώα"!







Τρίτη 6 Μαΐου 2014

Releasing Cetaceans (Whales & Dolphins) into the wild is not a new thing


Releasing Cetaceans (Whales & Dolphins) into the wild is not a new thing. There are numerous records of captive cetaceans being released into the wild. According to the American National Marine Fisheries Service, since 1964 more than 70 dolphins in the U.S have been returned to the wild for a variety of reasons after periods in captivity ranging from days to 10 years. 

http://on.fb.me/1ndydcT
Joe and Rosie were about 18 months old when they were captured (June 17, 1980) off Gulfport, Mississippi, for an experiment to find a language that humans and dolphins could share. The language experiment, conducted by neuroscientist Dr. John Lilly MD (1), at Marine World in Redwood City, California, ended in 1985 without the success Lilly had sought. But he and his colleagues kept their promise and gave the dolphins to ORCA, part of the nonprofit Tides Foundation in San Francisco, to be prepared for freedom. The National Marine Fisheries Service, which has had jurisdiction over dolphins since the Marine Mammal Protection Act took effect in 1972, issued dozens of permits each year to capture dolphins. The permit issued in February 1987 to release Joe and Rosie  was the first ever issued to train a captive dolphin for release to the wild. Joe and Rosie were taken to the Dolphin Research Center on Grassy Key, near Marathon in the middle Florida Keys, where Ric O'Barry* and the rest of the ORCA team coached them in self-reliance in a fenced-off pen in the warm ocean waters. Their final release, late in 1987, was televised in a National Geographic/TBS special program, early the next year. Joe and Rosie have since been spotted swimming with a baby dolphin. One can only speculate what information they have been sharing with their child and with other dolphins of the Atlantic after their eight year education among humans.


Sources: 
  • Objects of Language Study Will Be Trained for Release to the Wild : Captive Dolphins Will Have a Choice--Take Refuge or Go to Sea: latimes.com 

Relative links:
- Cetacean Releases
- Compilation of articles on cetacean releases: http://rosmarus.com/Releases/Rel_1.htm
- Free Morgan 


More lihks: 
- Releasing Captive Dolphins -- PROTOCOL FOR THE REHABILITATION AND RELEASE OF CAPTIVE ATLANTIC BOTTLENOSE DOLPHINS (Tursiops truncatus): dolphinproject.org, savejapandolphins.org, Filikaki (Fb)
- Liberando los Delfines Cautivos (Fb -- Fb photo)
- Tom and Misha: ΕΙΣΑΙ (ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ) ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ -- http://on.fb.me/Kn2fDT
Can captive whales or dolphins be returned to the wild? (cathy.williamson's blog) -- Απόδοση στα Ελληνικά: Μπορούν τα δελφίνια και τα άλλα κητώδη να απελευθερωθούν από την αιχμαλωσία; --> at http://on.fb.me/1iDFI9A

- Jedol (i)
- Jedol, Sampal, and Chunsam: Once-Captive Dolphins Can Thrive In The Wild. We have Proof!
Sometimes they can go free (blog by Courtney Vail, Program and Campaigns Manager at uk.whales.org
From the Dolphin's Point of View
COUNTRY BY COUNTRY, WATERPAKS WILL BE FORCED TO COME TO AN END.




Liberando los Delfines Cautivos

*Ric O’Barry has worked on both sides of the captive dolphin issue, making him an invaluable asset in the efforts to end exploitation. He worked for 10 years within the dolphin captivity industry, and has spent the past 44 working against it. In the 1960s, he was employed by the Miami Seaquarium, where he captured and trained dolphins, including the five dolphins who played the role of Flipper in the popular American TV-series of the same name. He also trained Hugo, the first orca kept in captivity east of the Mississippi. When Kathy, the dolphin who played Flipper most of the time, died in his arms, O’Barry realized that capturing dolphins and training them to perform silly tricks is simply wrong. From that moment on, O’Barry knew what he must do with his life. On the first Earth Day, 1970, he launched a searing campaign against the multi-billion dollar dolphin captivity industry and has been going at it ever since. Over the past 44 years, Ric O’Barry has rescued and rehabilitated dolphins in many countries around the world, including Haiti, Colombia, Guatemala, Nicaragua (youtube video), Brazil, the Bahamas Islands and the United States. In January 2006, he became Marine Mammal Specialist for Earth Island Institute, where he is also the Director of Earth Island Institute’s Dolphin Project and Save Japan Dolphins Campaign. 

Ric O’Barry’s Dolphin Project is a campaign under the International Marine Mammal Project at the non-profit Earth Island Institute . The Dolphin Project aims to stop dolphin slaughter and exploitation around the world. This work has been chronicled in films such as A Fall From Freedom (Χάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας), the Oscar-winning documentary The Cove (Ο Όρμος) and in the Animal Planet mini-series Βlood Dolphin$ . Campaigns for dolphin protection are currently underway in a variety of locations around the globe, including the Solomon Islands, Indonesia, Egypt, and Singapore. The Dolphin Project is a proud part of the Earth Island Institute, a non-profit, tax deductible organization founded in 1982. The Earth Island Institute has a long and active history in dolphin-related causes. Earth Island Institute is an umbrella organization with has more than 60 projects working for the conservation, preservation, and restoration of the Earth.