Σκέψεις πάνω στον ρατσισμό

Psychology

από το κείμενο της Δάφνης Γκρέκα 'Λευκή εθεάθη με Έλληνα'... Σκέψεις πάνω στον ρατσισμό στο enallaktikos.gr



Γύρω στο 1600 και τις απαρχές του φυλετικού θεσμικού ρατσισμού, τότε που κάποιοι Ευρωπαίοι άρχισαν να απαγάγουν ανθρώπους από τη Αφρική, να τους στοιβάζουν σε καράβια και να πουλάνε ως σκλάβους όσους κατάφερναν να επιβιώσουν κατά το υπερατλαντικό αυτό ταξίδι, στην Αγγλία πολλοί επωφελούνται από το εμπόριο ανθρώπων. Ο Kόλστον (Edward Colston) για παράδειγμα, του οποίου το άγαλμα είδαμε να καταλήγει στο πάτο του λιμανιού στις πρόσφατες διαδηλώσεις στο Μπρίστολ, ήταν μέλος της Αγγλικής Βουλής και βασικό ιδρυτικό μέλος της "Royal African Company", εταιρείας που "έστειλε" τον μεγαλύτερο αριθμό σκλάβων στην Αμερική. Μέχρι τα τέλη του 1700, η Αγγλία ξεπερνάει σε πωλήσεις τις ανταγωνιστικές αποικιοκρατικές χώρες, Πορτογαλία, Ισπανία και Ολλανδία. Και μέχρι τον 19ο αιώνα, 11 με 15 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν φτάσει στον Νέο Κόσμο ως σκλάβοι. Αυτό είναι το ένα τρίτο των ανθρώπων που αιχμαλωτίστηκαν στην Αφρική. Άλλα 50.000.000 πέθαναν στο ταξίδι τους ή πουλήθηκαν στη δυτική Ευρώπη. Ο Νέος Κόσμος, που δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι, γεννήθηκε σφαγιάζοντας εκατομμύρια αυτόχθονες Αμερικανούς, κατακλέβοντας τη γη τους και πραγματοποιώντας μάλλον τη μεγαλύτερη κτηνωδία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όλα αυτά στο δρόμο της αναζήτησης χρυσού και με την ευλογία της Εκκλησίας. 

Κατά την άφιξη των μαύρων στην Αμερική, μητέρες χωρίστηκαν από τα παιδιά τους, καθώς ανθρώπινες ζωές μετατρέπονταν σε προϊόντα που πωλούνταν σε δημοπρασίες. Τα όσα ακολούθησαν ήταν απολύτως συμβατά με τη φρικαλεότητα που είχαν επιδείξει εδώ και έναν αιώνα οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί. Υπάρχουν αμέτρητες περιγραφές για το πώς μπορείς να υποτάξεις ανθρώπινες ψυχές. Στα ημερολόγια του Τόμας Θίστελγουντ (Thomas Thistlewood -- journals of thomas thistlewood), Βρετανού που έζησε στη Τζαμάικα το 1750, περιγράφονται λεπτομερώς 3.852 βιασμοί σε 136 γυναίκες και διάφορα άλλα φρικτά πράγματα. 

Αξίζει να αναφερθεί ότι, το 1610, ένας καθολικός ιερέας στην Αμερική, ο πατήρ Σαντοβάλ, έγραψε σε έναν αξιωματούχο της εκκλησίας στην Ευρώπη, ρωτώντας τον "αν η υποδούλωση των Αφρικανών μαύρων ήταν σύμφωνη με την εκκλησία". Ο  μοναχός Λούις Μπράνταον του απάντησε πως "εμείς και οι πατέρες της Βραζιλίας αγοράζουμε αυτούς τους σκλάβους χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό". Στις αρχές του 1800, η "μαμά Αγγλία" όχι μόνο καταργεί τη δουλεία, αλλά καταδικάζει την Αμερική και ελευθερώνει τους σκλάβους από τα καράβια που εξακολουθούσαν να τους μεταφέρουν. Οι καλοί χριστιανοί Άγγλοι αποφάνθηκαν ξαφνικά ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ψυχή και επομένως η ιδιοκτησία ανθρώπων είναι ενάντια στον θεϊκό νόμο. Και κάποιοι Άγγλοι, με στόχο να πείσουν τους συμπολίτες τους να δούνε τον μαύρο άνθρωπο σαν κάτι άλλο πέρα από ιδιοκτησία, έφεραν στο φως της δημοσιότητας αυτοβιογραφίες σκλάβων, σκεπτόμενοι πως ίσως με αυτό τον τρόπο θα ένιωθαν κάποιου είδους συμπόνοια. Για ακόμα μια φορά η ιστορία πλένεται και βάφεται λευκή. 

Η ιστορία εσκεμμένα διαγράφει τις αμέτρητες εξεγέρσεις, όχι μόνο στις βιομηχανίες καπνού και βαμβακιού αλλά και στα καράβια. Να σημειωθεί ότι, στην εξέγερση 60.000 σκλάβων στη Τζαμάικα του 1831, οι εξεγερμένοι κατέστρεψαν τα χωράφια των γαιοκτημόνων και, ενώ αιχμαλώτισαν τους λευκούς γαιοκτήμονες, είχαν την πειθαρχία να μη τους κάνουν κακό. Η Αγγλική κυβέρνηση αντεπιτέθηκε σκοτώνοντας 540 σκλάβους. Η αιματηρή αυτή επίθεση ταρακούνησε το Αγγλικό κοινοβούλιο για τη κατάργηση της δουλείας. Ας μην έχουμε όμως τη ψευδαίσθηση ότι η "ψυχοπάθεια" (κοινωνιοπάθεια) των λευκών αντικαταστάθηκε με τη συμπόνια. Απλά η δουλεία αντικαταστάθηκε με το ελεύθερο εμπόριο, καθώς η τεχνολογία των μεταφορών και η εξέλιξη της βιομηχανίας βοήθησαν την οικονομία ώστε να μη χρειάζεται πλέον να βασίζεται στην σκλαβιά. 

Το 1833, το Αγγλικό κοινοβούλιο αποφασίζει τη κατάργηση της δουλείας. Ταυτόχρονα αποφασίζει να αποζημιώσει τους "επιχειρηματίες" που χάνουν την "ιδιοκτησία τους", και, με την πράξη αυτή, η Αγγλική κυβέρνηση παίρνει ένα από τα μεγαλύτερα δάνεια στην ιστορία της. Τα αδέρφια Ρόθτσαιλντ Νέιθαν και Μόσις δανείζουν στο βρετανικό κράτος 15 εκατομμύρια λίρες, δηλαδή το 40% των ετήσιων εσόδων της κυβέρνησης - σε σημερινή αξία 300 δισεκατομμύρια. Το δάνειο αυτό ξεπληρώθηκε απο τους φορολογούμενους πολίτες της Αγγλίας το 2015... Στην Αγγλία σήμερα, οι μαύροι αποτελούν το 3% του πληθυσμού αλλά το 12% των φυλακισμένων. Στην Αγγλία που είναι 10 φορές πιο πιθανό να σε σταματήσει η αστυνομία αν είσαι μαύρος. Στην Αγγλία που οι πιθανότητες να πεθάνεις απο κορωνοϊό μεγαλώνουν αν δεν είσαι λευκός. Στην Αγγλία που, αν γεννάς και δεν είσαι λευκή, έχεις 5 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνεις. Στην Αγγλία που, το 1948, κάλεσε τους Βρετανούς κατοίκους της Τζαμάικα να έρθουν στο "μητρικό" νησί για να βοηθήσουν να ξαναχτιστεί το Λονδίνο. Στην Αγγλία που, το 2008, παράνομα εξόρισε τους ίδιους ανθρώπους πίσω στη Τζαμάικα, λόγω μιας αλλαγής ενός νόμου ως προς το μεταναστευτικό. Κάποιοι από αυτούς είχαν έρθει παιδιά στη χώρα και είχαν ζήσει όλη τους τη ζωή εδώ. Έχασαν τη δουλειά τους, τα σπίτια τους και "επέστρεψαν" σε μια ξένη γη. Κάποιοι πέθαναν πριν έρθει η δικαίωση, μετά το τεράστιο σκάνδαλο που ξέσπασε. Όλοι τους όμως πλήρωναν μέσω των φόρων τους το προαναφερμένο δάνειο... 

Στην σύγχρονη Αγγλία, το 2017, μία φωτιά καίει ολόκληρη πολυκατοικία σκοτώνοντας 72 ανθρώπους. Η πολυκατοικία Γκρένφελ, ενώ βρίσκεται σε έναν από τους πιο πλούσιους δήμους του Λονδίνου, κατοικείται ως επί τω πλείστον από μετανάστες και εργάτες. Η μόνωση ήταν φτιαγμένη παράνομα από εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό, το σύστημα πυρόσβεσης ήταν ανύπαρκτο και τα παράπονα των κατοίκων πολλά. Όταν ξεσπάει η φωτιά, η πυροσβεστική όχι μόνο αργεί να φτάσει αλλά συμβουλεύει τους κατοίκους να μην εκκενώσουν το κτίριο. Οι σκηνές που εκτυλίσσονται εκείνο το βράδυ προκαλούν τρόμο σε μια χώρα που, έχοντας κυρήξει πόλεμο στη τρομοκρατία, βομβαρδίζει τη Μέση Ανατολή. Στην Αγγλία που ξοδεύει για χρόνια λεφτά στην υπόθεση της Μαντλίν, ενός λευκού κοριτσιού που χάθηκε στην Πορτογαλία, αφού οι γονείς του το είχαν αφήσει μόνο του για να πάνε να φάνε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, αλλά και στην Αγγλία που εσπευσμένα κλείνει την υπόθεση για τον θάνατο της Σούκρι, μιας 12χρονης κοπέλας από προσφυγική οικογένεια που το πτώμα της βρέθηκε πνιγμένο και με δαγκωματιές, αφού οι συμμαθητές της την έριξαν στο ποτάμι, πέρυσι. Στην Αγγλία που η μαύρη Αγγλίδα φίλη μου αλλάζει τη προφορά της, όταν πάμε εκτός Λονδίνου, σε όσο πιο κυριλέ αγγλικά μπορεί. Στην Αγγλία που, όταν βγαίνουμε έξω, βλέπω τους φίλους μου να χωρίζονται σε ομάδες των δύο για να μη φαίνονται τόσο "τρομακτικοί" όταν μπαίνουμε σε κλαμπ.



Στην Ελλάδα, από την εποχή των Μινώων κατοικούσαν μαύροι. Ο Ευρυβάτης από τη Ιθάκη ήταν μαύρος σύντροφος του Οδυσσέα, και δεν είναι λίγες οι απεικονίσεις μαύρων ανθρώπων σε έργα τέχνης, ασπίδες, αγάλματα, ψηφιδωτά. Και, ναι, στην αρχαία Ελλάδα ρατσισμός υπήρχε, όμως τότε οι άνθρωποι δεν έβλεπαν το χρώμα του δέρματος. Ρατσισμός υπήρχε και τότε, και είχε να κάνει με την εθνικότητα, τον τόπο καταγωγής και τις παραδόσεις, αλλά όχι με το χρώμα του δέρματος. O "βιολογικός" ρατσισμός είναι πολύ μεταγενέστερη εφεύρεση που δημιουργήθηκε έτσι ώστε οι άνθρωποι να αποδέχονται, ως κάτι λογικό και καθόλου ανήθικο, την επιχείρηση εμπορίας σκλάβων. Όμως, ακριβώς όπως το χρώμα ξεπλύθηκε από τα γλυπτά μας, με την πάροδο του χρόνου, αφήνοντας το σκληρό λευκό του μαρμάρου γυμνό, κάπως έτσι ξεπλύθηκε και η δική μας ιστορία. Κι όπως κλέψανε τα γλυπτά μας κλέψανε και την ιστορία μας. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο Ευκλείδης, o Διόδωρος Σικελιώτης, ο Ηρόδοτος, ο Θαλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, μεταξύ άλλων, είχαν ζήσει μέρος της ζωής τους στην Αφρικανική Ήπειρο. Σημαντικό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι η φυλή των ανθρώπων που κοκκινίζουν στον ήλιο αποκαλούνταν βάρβαροι από τους αρχαίους ημών μελαχρινούς προγόνους, και η ανθρωπότητα ήταν τότε σχεδόν έτοιμη να δει στο κοκκινισμένο λευκό πρόσωπό τους την βαρβαρότητα. Η Ελλάδα του 2020, ένα νεοσύστατο κράτος μόλις 200 ετών, φαίνεται τόσο απελπισμένο στην προσπάθειά του να είναι μέρος του Δυτικού "πολιτισμένου" κόσμου, που ξεχνάει ότι η πρώτη χώρα που το αναγνώρισε δεν ήταν ούτε η Αγγλία ούτε η Γαλλία. Ήταν η Αϊτή, ένα μικρό νησάκι της Καραϊβικής το οποίο, κατά την δεκαετία του δικού μας επαναστατικού αγώνα (1820 - 1830), έδινε κι αυτό τη δική του μάχη για απελευθέρωση.

Στην σύγχρονη Ελλάδα, ενώ η γενιά μου έχει πλέον τόσους μαύρους γεννημένους και μεγαλωμένους στη χώρα αυτή (και προφανώς πολύ πιο Έλληνες από μένα, που την μισή μου ζωή ζω στο Λονδίνο), θα πρέπει μάλλον να παίζουν μπάσκετ σε επίπεδο NBA ( National Basketball Association) για να τους αποδεχτούμε ή για να τους δώσουμε την ιθαγένεια. Στην σύγχρονη Ελλάδα, στο Next Top Model, μια μαύρη παίκτρια, η Σουζάνα, αναγκάζεται από την παραγωγή να επιλέξει κούρεμα που αντιστοιχεί στον τύπο των μαλλιών των λευκών. Η επιβολή τύπου μαλλιών έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά και θεσμικά ως μέσο καταπίεσης. Άνθρωποι έχουν χάσει δουλειές επειδή τόλμησαν να έχουν το φυσικό τους μαλλί σε χώρους εργασίας, και παιδάκια έχουν χάσει μέρες στο σχολείο επειδή είχαν φυσικό το μαλλί τους. Το να επιβάλλεις σε κάποιον να έχει μαλλιά που δεν ανήκουν στη φυλή του, προωθεί πρότυπα Ευρωπαϊκής ομορφιάς και μάλιστα σε μια χώρα που, αν παρατηρήσεις τις μύτες του μεγαλύτερου ποσοστού των Ελλήνων, αυτές και μόνο προδίδουν την υποκατηγορία της φυλής στην οποίαν ανήκουμε. 

Το 1910, οι Αμερικανοί βλέποντας το τεράστιο κύμα διασποράς στη χώρα τους, στέλνουν το ανθρωπολόγο  Χένρυ Μπρατ Φερτσάηλντ
(Henry Pratt Fairchild) να μελετήσει αν οι Έλληνες ανήκουν στην λευκή φυλή. Το συμπέρασμα του, στο βιβλίο που εκδόθηκε από το πανεπιστήμιο του Yale, "Greek Immigration in the United States", είναι ξεκάθαρο: "Η περίπτωση των σύγχρονων μεταναστών μοιάζει πάρα πολύ με τη περίπτωση των Νέγρων". Σύμφωνα με τους μορφωμένους Αμερικάνους του 1910, εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε λευκοί. Αλλά ούτε και τόσο κατώτεροι όσο είναι οι μαύροι. Εξού και η Κου Κλουξ Κλαν έκαιγε ελληνικές επιχειρήσεις και κυνηγούσε Έλληνες. Τίτλοι εφημερίδων όπως "Λευκή εθεάθη με Έλληνα" δεν προκαλούν εντύπωση. Στο Ντιτρόιτ δε, οι Έλληνες είναι οι μόνοι που αφήνουν τους μαύρους στα εστιατόρια τους, κάτι που ο δήμαρχος του Ντιτρόιτ το αναφέρει ακόμα. 

Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα των 90s, θυμάμαι αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας. Το να είσαι "από το εξωτερικό", σήμαινε από το "καλό" εξωτερικό, το όσο πιο δυτικό γίνεται και όχι από την Αλβανία, όχι από τα Βαλκάνια. Γιατί εμείς είμαστε Ευρωπαίοι και όχι Αρβανίτες, και τον Ρήγα Φεραίο τον θυμόμαστε μόνο όπου μας συμφέρει, και την ιδέα των Ηνωμένων Βαλκανίων την ξεχνάμε πολύ εύκολα. Η φράση "Δεν είμαι ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι", ακολουθούμενη από τα γέλια των συμμαθητών μου, ακόμα ηχεί στα αυτιά μου. Στην Ελλάδα, το παράλογο του ρατσισμού είναι κωμικοτραγικό. Ο νεοέλληνας φασίστας είναι φασίστας εθνικιστής - έννοιες τελείως αντίθετες. Νιώθει πατριωτισμό αλλά γουστάρει και σβάστικα, άσχετα αν οι γενοκτονίες των Ελλήνων από Γερμανούς είναι τόσο μα τόσο πρόσφατες. Γουστάρει Αρχαία Ελλάδα αλλά είναι και πάρα πολύ Χριστιανός με μία παραφρασμένη έννοια Χριστιανοσύνης, μακριά από την Αγάπη και ακόμα πιο μακριά από την Ιδέα ότι ο Ιησούς και όλοι οι πρωταγωνιστές των Γραφών ήταν από τη Μέση Ανατολή. Στην Ελλάδα, αν είσαι μετανάστης σου μιλάνε στον ενικό, όποια κι αν είναι η ηλικία σου, γιατί είσαι κάτι κατώτερο και δεν μπορείς να χαίρεις του ίδιου σεβασμού με έναν Έλληνα παππού. Στην Ελλάδα, το 2019, η κυρία Καραβάτου, σε ένα σκέτς της εκπομπής της, κάνει "Blackface", χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως "μαυρίσατε από το κακό σας, μου μαυρίζετε τη καρδιά".

Το Blackface, που χρησιμοποιήθηκε στην Αμερική σε ταινίες όπως το "Birth of a Nation", όπου λευκός ηθοποιός βάφτηκε μαύρος και παρουσίαζε τους ανθρώπους της μαύρης φυλής σαν απείθαρχα ζώα με εγκληματικές τάσεις που θέλουν να βιάσουν τις λευκές γυναίκες, ευθύνεται κατά κάποιο τρόπο για την αναγέννηση της Κου Κλουξ Κλάν. Η χρήση του Blackface γινόταν και για να περάσει στη συνείδηση του λευκού το ποσό κακοί ειναι οι μαύροι, αλλά και για να τους γελοιοποιεί μέσα από σκετσάκια. Και στον ελληνικό κινηματογράφο, εύκολα αναγνωρίζεις την ξενομανία των Ελλήνων της εποχής για την Αμερική, την Αγγλία, την Γαλλία και την Ιταλία, και την αποστροφή για τους μαύρους και γενικά όλους τους ανθρώπους που ανήκαν στον ανατολικό κόσμο. Ταινίες με τίτλο όπως "Τον αράπη κι αν τον πλένεις" και η προβολή τους από την τηλεόραση του 2020, προκαλούν αποστροφή και απορία. Γιατί το 2020 δεν υφίσταται η δικαιολογία της άγνοιας αλλά μόνο η δικαιολογία της αδιαφορίας.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που υπήρξε ρατσίστρια ακόμα και με τα παιδιά της, όπως τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, που επιβίωσαν με δυσκολίες σε μια χώρα στην οποία ήταν πάντα δακτυλοδεικτούμενοι "τουρκόσποροι" και αντικείμενο χλευασμού για την προφορά τους ή την κουλτούρα τους, γιατί οποιαδήποτε διαφορετική κουλτούρα είναι κουλτούρα κατώτερη. Εκτός κι αν πρόκειται για την κουλτούρα των Ευρωπαίων γιατί, μπροστά σε αυτήν, η ουρά μπαίνει κάτω από τα σκέλια και μόνο όπλο είναι ο πολιτισμός και η ιστορία των ανθρώπων που έζησαν στον ελλαδικό χώρο 2000 χρόνια πριν. Εκτός αυτού, ο Έλληνας στην πραγματικότητα δεν αισθάνεται περήφανος για τίποτα άλλο, και μοιρολογεί νιώθοντας αδικημένος στην χώρα του, κλαίγοντας για τις χαμένες πατρίδες του Βυζαντίου και τα λοιπά. Η ευθύνη ποτέ δεν είναι δική μας, αφού πάντα φταίει η τουρκοκρατία, φταίει που είμαστε μικρή χώρα (υπ' όψιν η Ολλανδία και το Βέλγιο είναι πολυ μικρότερες) φταίνε όλοι οι άλλοι, και φταίει και η ίδια η ιστορία, γιατί ειμαστε ανίκανοι να πούμε ότι φταίμε εμείς. Δεν αναλαμβάνουμε ευθύνη και περιμένουμε ένα θαύμα από τα ξένα, από τους φίλους μας, τους συμμάχους μας εκεί στην μακρινή Δύση. Ίσως εκεί να εδρεύει και το εθνικό κόμπλεξ που ευθύνεται για αυτό το αίσθημα κατωτερότητας που γεννάει την αποστροφή προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. 



Τα πρόσφατα γεγονότα, που παρακολουθούμε να συμβαίνουν στις ΗΠΑ, θα έπρεπε να μάς αφορούν πολύ περισσότερο από ότι μάς έχουν εκπαιδεύσει να νομίζουμε. Γιατί ο George Floyd και αμέτρητοι άλλοι άνθρωποι είναι θύματα όχι κάποιου μεμονωμένου "ψυχοπαθή" ρατσιστή αλλά ενός θεσμικού ψυχοπαθούς ρατσισμού που γεννήθηκε γύρω στο 1600, όταν πρωτοάρχισε το δουλεμπόριο, έτσι ώστε να μπορούν να δημιουργηθούν οι βάσεις ενός βίαιου καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο επιβιώνει και υπηρετούμε όλοι μέχρι σήμερα. Το κίνημα "Οι Ζωές των Μαύρων Ανθρώπων Μετράνε" (Black Lives Matter) θεωρείται αμφιλεγόμενο, αν και δεν λέει κανείς ότι οι ζωές των μαύρων μετράνε περισσότερο από τις ζωές των υπολοίπων, απλά μετράνε, σκέτο μετράνε! Τι είναι λιγότερο άραγε από το "μετράνε" για να μη θεωρείται αμφιλεγόμενο; Ζούμε ακόμα σε έναν κόσμο που κάποιοι λέμε "Όλοι πρέπει να έχουμε τα ίδια δικαιώματα ανεξάρτητα από τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία και το σεξουαλικό προσανατολισμό". Και όμως ακόμα υπάρχουν ανθρώποι που λένε "μπα... μάλλον όχι, δεν συμφωνώ". Και, ακόμα χειρότερα, υπάρχουν και οι άλλοι που μπορεί να συμφωνούν αλλά εξακολουθούν να είναι φασίστες. Ο φασίστας με τη μάσκα του πρωτοπόρου είναι χειρότερος από τον ειλικρινή φασίστα. Γι' αυτό, αν θέλεις να σκοτώσεις τον ρατσισμό, καλό είναι να κοιτάξεις στον καθρέφτη. Και μέσα σου, βαθιά. Να βρεις τον φασίστα που κάποιοι εδραίωσαν στη ψυχή σου. Και ίσως αύριο η πρόταση "Οι Ζωές των Μαύρων μετράνε" να μη προκαλεί αντιδράσεις παγκόσμιας κλίμακας. 

Ο εκφοβισμός και η αδίστακτη σαδιστική βία είναι τα εργαλεία με τα οποία έχει χτιστεί ολόκληρη οι οικονομία του σύγχρονου (και "πολιτισμένου") δυτικού κόσμου: εν ολίγοις η "ψυχοπάθεια", με την έννοια της απόλυτης έλλειψης ενσυναίσθησης (Sociopathy). Η αγοραπωλησία ανθρώπων και το εμπόριο ζάχαρης, καπνού και βαμβακιού καθιέρωσε τους πρώτους κεφαλαιοκράτες του σημερινού καπιταλισμού. Ο θεσμός της σκλαβιάς, με την έννοια του ανθρώπου ο οποίος αποτελεί ιδιοκτησία άλλου ανθρώπου, υπήρχε από την αρχαιότητα, αλλά ποτέ κανένα κράτος δεν στήριξε ολόκληρη την οικονομία του αποκλειστικά και μόνο στην μη-πληρωμένη εργασία. 

Ο ρατσισμός πηγάζει από εκείνον τον μηχανισμό του εγκεφάλου που λειτουργεί τοποθετώντας τα εξωτερικά ερεθίσματα σε κατηγορίες. Η πρόκληση δεν είναι να σταματήσουμε να κατηγοριοποιούμε, αλλά να καταλαβαίνουμε πότε αυτές οι κατηγοριοποιήσεις μας εμποδίζουν από το να δούμε απέναντι μας τον "Άλλον" γι' αυτό που πραγματικά είναι. Ο σημερινός ρατσισμός, όπως όλα τα ανθρώπινα κατασκευάσματα, έρχεται από το ΕΓΩ. Και ό,τι έρχεται από το ΕΓΩ συνήθως έχει και κομμάτια μισαλλοδοξίας, απληστίας, φόβου και όλα τα υπόλοιπα σκοτεινά κομμάτια του ΕΓΩ. Γιατί το καλό και το κακό είναι μέσα σε όλους μας. Και όσον αφορά το προνόμιο μας ως λευκοί Έλληνες, καλό είναι να θυμόμαστε ότι ναι μεν  είμαστε λευκοί, αλλά οι πιο σκουρόχρωμοι μεταξύ των ατόμων της λευκής φυλής μας. Κι όπως υπάρχει εσωτερικός ρατσισμός σε κάθε φυλή εναντίον του πιο σκουρόχρωμου (βλέπε λευκαντικές κρέμες στην Ινδία), έτσι και σε μας. Τα προνόμια είναι πολλά, το προνόμιο του να είσαι λευκός, το προνόμιο του να είσαι άντρας, το προνόμιο του να είσαι στρέιτ, το προνόμιο του να είσαι αδύνατος και άλλα. Πόσο λευκός όμως θεωρείται ένας Έλληνας στο Βέλγιο, μια μικρούτσικη χώρα που είχε ζωολογικούς κήπους με μαύρους ανθρώπους μέχρι το 1955; Η δικτατορία της βλακείας και του παραλόγου είναι ώρα να τελειώσει και να πεθάνει με τη δική μας γενιά. Ο σημερινός ρατσισμός είναι κάτι που μας έμαθαν τις τελευταίες πέντε γενιές και είναι δουλειά μας να τον ξεμάθουμε. Το google είναι φίλος μας και η εκπαίδευση πλέον προσωπική υπόθεση.

Τα αγάλματα και η σκοτεινή πλευρά της ιστορίας - Winston Churchill

Από την ραδιοφωνική εκπομπή "Ένα ντέφι που πάει παντού"

Στέλιος Ελληνιάδης ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, 14-06-20 και 21-06-20  

                                                             

Winston Churchill Part1

   

                                                                          

               

Winston Churchill Part2

                                                                                                      

Winston Churchill Part3

Winston Churchill Part4

Η απαξίωση των ελληνικών νησιών

Από άρθρο του Θοδωρή Τσιμπίδη, διευθυντή του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας "Αρχιπέλαγος" (i), που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών (αναδημοσίευση επισης στο environmentstp.blogspot.com και στο hereticalideas.gr)

Αγγλικά: The Devaluation of the Greek Islands (Fb)

Archipelagos - Institute of Marine Conservation

Όσοι είχαν την τύχη να ζήσουν σε ελληνικά νησιά κατά τις δεκαετίες του 1960-1970 ή και νωρίτερα, πρόλαβαν το τέλος της αυτονομίας που, για χιλιάδες χρόνια, χαρακτήριζε το Αιγαίο. Τότε, πολλές φορές τα καράβια μπορεί να μην προσέγγιζαν ακόμα και για πολλές εβδομάδες, γεγονός που δεν επηρέαζε την επάρκεια σε αγαθά. Σε όλα τα σπίτια και κάθε εποχή, οι άνθρωποι φρόντιζαν να αποθηκεύουν ό,τι παρήγαγαν, για να βιοπορίζονται τους επόμενους μήνες. Τα λίγα πράγματα που δεν παρήγαγαν, όπως η ζάχαρη, το ρύζι, ο καφές και η κηροζίνη για τις λάμπες, τα προμηθεύονταν από τα λίγα καταστήματα που υπήρχαν, με τα λίγα χρήματα που διέθεταν ή μέσω ανταλλαγής προϊόντων. Το πλοίο από τον Πειραιά ερχόταν σποραδικά, μεταφέροντας τα λιγοστά χρειαζούμενα. Αντίστροφα, το ταξίδι από τα νησιά, συνοδευόταν από πολλά προϊόντα είτε προς πώληση, είτε προς συγγενείς που ζούσαν στην Αθήνα και τον Πειραιά.

Τα μεγαλύτερα νησιά, όπως η Λέσβος, η Χίος και η Σάμος, ήταν για αιώνες σημαντικοί τόποι παραγωγής και εξαγωγής αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, ενώ διέθεταν και μικρές βιομηχανικές μονάδες (π.χ. βυρσοδεψεία, σαπωνοποιεία). Η Ικαρία εξήγε σταφίδα, το περίφημο καϊσί (ποικιλία βερίκοκου), αμύγδαλα και άλλα. Η Κύθνος, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1970, εξήγε το επίσης περίφημο θερμιώτικο κριθάρι, το οποίο κάλυπτε το σύνολο της παραγωγής της μπίρας ΦΙΞ, απασχολώντας την πλειονότητα των κατοίκων του νησιού. Η Πάρος εξήγε μεγάλες ποσότητες σιτηρών και η Νάξος πατάτες, φρούτα και λαχανικά. Πολλά νησιά εξήγαν και πρώτες ύλες (π.χ. κάρβουνο, ασβέστη ή ορυκτό καολινίτη - το βασικό συστατικό της πορσελάνης). Μικρά εμπορικά καΐκια ταξίδευαν μεταξύ των νησιών, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, για εμπόριο ή για ανταλλαγή προϊόντων. Τα τελευταία εμπορικά καΐκια που είχαν απομείνει στο Αιγαίο σταμάτησαν τους πλόες τους πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια. 

Σήμερα, όταν τα πλοία δεν προσεγγίζουν τα νησιά, χρειάζονται μόνο 3 μέρες για να αδειάσουν τα ράφια όλων των καταστημάτων. Επειτα από 5-6 ημέρες, υπάρχει παντελής έλλειψη σε λαχανικά, φρούτα και σχεδόν σε όλα τα είδη τροφίμων, ενώ πλέον δεν υπάρχει ούτε πόσιμο νερό, καθώς στα περισσότερα νησιά οι κάτοικοι καταναλώνουν σχεδόν αποκλειστικά εμφιαλωμένο. Στις 10-12 ημέρες, η επιβίωση γίνεται πάρα πολύ δύσκολη. Οι νησιώτες στερούνται ακόμη και το αλάτι, που παλιότερα το έφερναν τα παιδιά στο σπίτι με τα κουβαδάκια τους. 

Πώς τα νησιά μας, μέσα σε λίγα χρόνια, μετατράπηκαν σε απόλυτα εξαρτημένους τόπους, χωρίς πρωτογενή παραγωγή, αλλά και χωρίς πόσιμο νερό; Πώς περάσαμε από την εποχή που ανταλλάσσαμε προϊόντα και πολιτισμό στο Αιγαίο στο σήμερα που τα νησιά κατέληξαν να ανταλλάσσουν μόνο απορρίμματα από τις ανοιχτές χωματερές; Η σημερινή κατάσταση αντανακλά τις πολιτικές των προηγούμενων χρόνων που μετέτρεψαν τα νησιά σε μια τουριστική "μονοκαλλιέργεια", καθώς οι περισσότερες καλλιέργειες ερήμωσαν και τη θέση τους πήραν μικρές και μεγάλες τουριστικές μονάδες. Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι νησιώτες δεν εξαντλούσαν τη φύση γιατί ήξεραν ότι αυτοί οι ίδιοι θα πληγώνονταν στο τέλος. Αξιοποιούσαν τις πηγές και τον υδροφόρο ορίζοντα, ενώ υπήρχε και συστηματική συλλογή των όμβριων υδάτων. Σήμερα, τα συστήματα αποτροπής της διάβρωσης εγκαταλείφθηκαν, και μαζί με το γόνιμο χώμα χάνεται και ο υδροφόρος ορίζοντας. Καταστράφηκε και το παραδοσιακό σύστημα κτηνοτροφίας με αποτέλεσμα την υπερβόσκηση. 

Η αντίστροφη πορεία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, όταν οι κρατικές αρχές, ακολουθώντας μια ευρωπαϊκή πολιτική, ενθάρρυναν τους νησιώτες να λάβουν ετήσια επιδότηση για όσα περισσότερα αιγοπρόβατα θα αποφάσιζαν να εκθρέψουν, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς να συνυπολογίζεται η φέρουσα ικανότητα. Έτσι, τα λίγες εκατοντάδες ζώα έγιναν πολλές χιλιάδες. Ο αριθμός των κτηνοτρόφων αυξήθηκε, η βλάστηση αφανίστηκε από την υπερβόσκηση και την συνεπακόλουθη διάβρωση των εδαφών, ενώ ζημιώθηκαν και οι κτηνοτρόφοι, καθώς δεν υπήρχαν πλέον βοσκότοποι και αναγκάζονταν να μεταφέρουν στα νησιά ακριβές εισαγόμενες τροφές. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή του κτηνοτροφικού κλάδου. 

Η επόμενη παρέμβαση ήταν η απαξίωση του αλιευτικού κλάδου. Στην Ελλάδα δεν έχει εφαρμοστεί καμία ουσιαστική πρακτική διαχείρισης των ιχθυαποθεμάτων μετά τη δεκαετία του 1970, με τα αποθέματα των ψαριών να μειώνονται ανησυχητικά, χρόνο με τον χρόνο. Αντ' αυτού, η ευρωπαϊκή πολιτική αποφάσισε να περιορίσει την υπεραλίευση καταστρέφοντας (δηλαδή σπάζοντας σε κομμάτια) περισσότερα από 13.500 αλιευτικά σκάφη, το 90% των οποίων ήταν ξύλινα παραδοσιακά κομψοτεχνήματα της ναυπηγικής τέχνης, που σήμερα δεν είμαστε σε θέση να κατασκευάσουμε. Μαζί με αυτή τη μοναδική πολιτιστική κληρονομιά εξαφανίστηκαν και πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας. Με τις 30.000 έως 50.000 ευρώ που ήταν η μέση αποζημίωση για την καταστροφή του κάθε καϊκιού, ο κάθε ψαράς συνήθως έχτιζε λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια ή κάποια αντίστοιχη εποχιακή τουριστική δραστηριότητα, με την οποία προφανώς δεν μπορεί να επιβιώσει όλο τον χρόνο. Παράλληλα, στις ίδιες περιοχές όπου οι ψαράδες χρησιμοποιούσαν ήπια αλιευτικά μέσα (δίχτυα και παραγάδια), τώρα ψαρεύουν κυρίως μεγάλα αλιευτικά σκάφη, εξαντλώντας τα ιχθυαποθέματα και συχνά καταστρέφοντας ολόκληρα παραγωγικά οικοσυστήματα. 

Ο τουρισμός, όταν αποτελεί "μονοκαλλιέργεια", δεν μπορεί να εξασφαλίσει την μόνιμη και σταθερή επιβίωση των νησιωτικών κοινωνιών. Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, τώρα οι πολιτικοί μας έχουν ξεκινήσει να εφαρμόζουν άλλη μια λαμπρή ιδέα, που πιθανώς θα αποτελέσει και τη χαριστική βολή για τα νησιά. Μετά από όλη αυτή την απαξίωση και καταστροφή σε στεριά και θάλασσα, σκέφτηκαν να εγκαταστήσουν μια νέα βιομηχανική παραγωγή στα νησιά και στις νησίδες. Σε νησιά όπου επί αιώνες οι άνθρωποι πρόσεχαν ακόμα και το πώς θα μετακινήσουν μια πέτρα, ώστε να μην επηρεάσουν αισθητικά το τοπίο και να μην προξενήσουν διάβρωση, δηλαδή απώλεια γόνιμου εδάφους, οι κάτοικοι έχουν διαμορφώσει ένα αισθητικό τοπίο, σημαντικό δείγμα πολιτισμού. Τα κτίσματα είναι συνυφασμένα με το περιβάλλον με μια εξαιρετική ισορροπία συνύπαρξης. Αυτή η ισορροπία άλλωστε ήταν προϋπόθεση για να μπορεί να λειτουργεί η γεωγραφικά απομονωμένη κοινωνία, στην οποία ο ένας είχε πραγματική ανάγκη τον άλλον. Μέρος αυτής της μοναδικής αισθητικής είναι ακόμα και ο ήχος που παράγεται από τον αέρα που περνά μέσα από τα στενά σοκάκια... 

Η τελευταία λοιπόν λαμπρή ιδέα που είχαν οι πολιτικοί μας ήταν, σε αυτά τα μοναδικά τοπία και οικοσυστήματα, να εγκαταστήσουν μια καινούργια μορφή "ανάπτυξης", που προωθούν με τον ειρωνικό τίτλο "πράσινα(!) νησιά". Όπως διαβάζουμε στις περιβαλλοντικές μελέτες των μεγάλων αιολικών πάρκων, δηλώνουν ότι έτσι "θα αναβαθμίσουν την αναπτυξιακή φυσιογνωμία της περιοχής εγκατάστασης" και ότι τα αιολικά πάρκα "θα αποτελέσουν καμάρι της περιοχής και καύχημα των κατοίκων οι οποίοι έτσι θα αποδείξουν το εκσυγχρονιστικό τους πρόσωπο και την περιβαλλοντική τους συνείδηση"! Αυτή η περιγραφή είναι μια ξεκάθαρη προσβολή της ιστορίας αλλά και της νοημοσύνης των νησιωτών. 

Σε μοναδικά νησιά, όπως η Αμοργός, η Πάρος, η Τήνος, η Ανδρος, η Ικαρία, η Σαμοθράκη και άλλα, αλλά και σε μικρονήσια με ιδιαίτερα σημαντικά οικοσυστήματα, όπως τα Λέβιθα και η Κίναρος, όπου ζουν λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι, προετοιμάζεται η εγκατάσταση μονάδων παραγωγής αιολικής ενέργειας σε βιομηχανική κλίμακα! Ενέργειας που δεν θα καλύπτει απλώς τις ανάγκες των κατοίκων, αλλά θα μεταφέρεται μέσω υποβρύχιων καλωδίων στα αστικά κέντρα και στους μεγάλους καταναλωτές, με έργα τα οποία έπειτα από 15-20 χρόνια θα είναι πεπαλαιωμένα και θα πρέπει να κατεδαφιστούν. Βασικό κίνητρο γι' αυτή τη χωροθέτηση είναι η δωρεάν γη. Θα μπορούσαν να γίνουν αντίστοιχες εγκαταστάσεις βιομηχανικής κλίμακας κοντά σε πόλεις - όπως γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη - αλλά αυτό έχει κόστος για τους επενδυτές, ενώ τα βουνά και τα νησιά τούς παραχωρούνται δωρεάν, και τα έξοδα που θα κάνουν θα είναι σε μεγάλο βαθμό επιδοτούμενα ως "πράσινη" επένδυση. 

Προϋπόθεση για να γίνουν αυτά τα μεγάλης κλίμακας έργα είναι να ισοπεδωθούν οι κορυφογραμμές και να διανοιχθούν δρόμοι όπου θα μπορούν να κινηθούν και να ελιχθούν οχήματα μήκους μεγαλύτερου των 30 μέτρων. Για παράδειγμα, μόνο σε ένα από τα έργα που έχουν ήδη αδειοδοτηθεί και αφορά 14 νησιά και νησίδες της Δωδεκανήσου και των Κυκλάδων, σε περιοχές Natura 2000, προγραμματίζουν να εγκαταστήσουν περισσότερες από 100 ανεμογεννήτριες, με ύψος έως και τα 198 μέτρα η κάθε μία, σε νησιά όπου το μέσο υψόμετρο δεν ξεπερνά τα 300 μέτρα! Η παραγόμενη ισχύς θα είναι 2,5 MW ανά ανεμογεννήτρια, δηλαδή όσο είναι η μέση κατανάλωση ενός νησιού μεγέθους αντίστοιχου με τη Σίφνο. Για να μπορέσει να γίνει η συγκεκριμένη εγκατάσταση, πρέπει να κατασκευαστούν 70 χιλιόμετρα οδικού δικτύου σε δύσβατες περιοχές, να γίνουν εκτεταμένες εκσκαφές, να κατασκευαστούν 14 λιμάνια (μιας χρήσης), δυσανάλογα με το μέγεθος των νησιών, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της εκφόρτωσης όλων αυτών των υλικών και οχημάτων. Θα πρέπει να τσιμεντωθούν τα βουνά με εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά τσιμέντου, να γίνει εκσκαφή για την επίχωση 673 χιλιομέτρων καλωδίων μέσης τάσης, και πολλές άλλες αντίστοιχες "αναπτυξιακές παρεμβάσεις". Όλα αυτά, σε μια εποχή που οι ΑΠΕ μικρής κλίμακας και μεγάλης απόδοσης βρίσκονται στο απόγειό τους παγκοσμίως ενώ εμείς επιμένουμε να εφαρμόσουμε τεχνολογίες που ανήκουν στο παρελθόν αλλά παράγουν υψηλό κέρδος για τους μεγάλους επενδυτές και τους κατασκευαστές. 

Τις δραματικές επιπτώσεις στην ορνιθοπανίδα, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να τις συμμεριστούν. Κάτι όμως που όλοι μπορούν να καταλάβουν είναι οι δραματικές συνέπειες της μετατροπής του μικροκλίματος: όπως επιβεβαιώνει η διεθνής εμπειρία, οι στροβιλισμοί που προκαλούνται από τις έλικες των ανεμογεννητριών δημιουργούν έντονη ανάμιξη των αέριων μαζών, μεταβάλλοντας τη θερμοκρασία και την υγρασία κοντά στην επιφάνεια του εδάφους. Στα νησιά, ο υδροφόρος ορίζοντας δεν εμπλουτίζεται από τις λιγοστές βροχές του έτους, αλλά από το λεγόμενο αγιάζι, δηλαδή τους υδρατμούς που προέρχονται από την εξάτμιση του θαλασσινού νερού, σχεδόν όλο τον χρόνο και κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι οποίοι συμπυκνώνονται και κατακάθονται στις κορυφές και στις πλαγιές των βουνών. Με τη βοήθεια της βλάστησης και των ριζωμάτων, αυτή η υγρασία καταλήγει στον υδροφόρο ορίζοντα. Τα τεράστια αιολικά πάρκα θα εξαφανίσουν το αγιάζι, μειώνοντας έτσι την τροφοδοσία των πηγών και επιδεινώνοντας περαιτέρω το πρόβλημα έλλειψης νερού. Ταυτόχρονα, καθώς η θερμοκρασία στις κορυφές των βουνών θα ανέβει, θα προκληθεί έντονη ξηρασία, προξενώντας επομένως ολική καταστροφή. Καθώς λοιπόν μας αρέσει να επικαλούμαστε την ιστορία χιλιάδων ετών αυτού του τόπου, του οποίου βρεθήκαμε να είμαστε οι τωρινοί διαχειριστές, πρέπει να αναλογιστούμε πώς καταφέραμε, μέσα σε λίγες δεκαετίες, να προκαλέσουμε ένα τόσο μεγάλο πολιτισμικό και περιβαλλοντικό πλήγμα. Και να αναλογιστούμε επίσης εάν θέλουμε να είμαστε εμείς αυτοί που θα επιφέρουμε και την χαριστική βολή: την μη αναστρέψιμη καταστροφή για τις τοπικές κοινωνίες, τον τουρισμό, το περιβάλλον και την ποιότητα της ζωής. 

Φέρτε μου αντλίες, πετρέλαια πολλά...

Η μπάντα της "Αγίας Φανφάρας" (από Τα Χάλκινα Του Μεταξουργείου) μαζί με τις "Οιστρογόνες", σε ανοικτή πρόβα, την Παρασκευή 5-06-20, Ημέρα Περιβάλλοντος, κατά την προετοιμασία για την συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στον περιβαλλοντοκτόνο νόμο (via Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων και rovespieros)

Γιατί η Τέχνη είναι Δρόμος Αντίστασης

https://youtu.be/uyNqUZH8oiA

Να μπορούσα στα σύννεφα να 'χα εγώ βενζινάδικο
για τα φράγκα να πούλαγα την ψυχή μου στο διάβολο
τα βουνά να κατέστρεφα για ένα πεντακοσάευρω

Φέρτε μου αντλίες πετρέλαια πολλά
να πέφτουν τα πουλιά από τον ουρανό
όξινη βροχή να πέφτει από ψηλά
και γω μεσ' στη χαρά τα φράγκα να μετρώ

Να φέρω μπάζα πολλά σε όλες τις παραλίες
για να ξαπλώνουν στις πλαζ οι μεγαλοκαρχαρίες
Φωτιές καρδιές παλιοσίδερα κι' ο Άδωνις πάνω απ' τ' άδικο
Άσε με μένα στα σύννεφα σ' ένα παλικό στριπτιτζάδικο

Να μπορούσα στα σύννεφα τα σκουπίδια ν' ανέβαζα
στης ανάπτυξης τ' όνομα ΧΥΤΑ να κατασκεύαζα 

Στην πυρά τη Βολιώτικη με το Μπέο διασκέδαζα

Φέρτε μου μπουλντόζες και ρίξτε την πλαγιά
κάψτε τα δεντρά και φέρτε αιολικά
Άσφαλτος να γίνει να ισοπεδωθεί να καταστραφεί
διαλύστε όλη τη γη

Να αφανίσω μπορεί όλα τα είδη του δάσους
σε νομοσχέδια τρελά έχω κρυμμένους τους άσσους
Φέρτε πολλά γεωτρύπανα να βγάλουμε τα πετρώματα
τα ύδατα να μολύνουμε και να μετράμε τα πτώματα



Δείτε κι' αυτό...  Όχι κύριε Υπουργέ, εσείς δεν νοιαζόσαστε για τη φύση, για τους εργοδότες σας και μόνον νοιαζόσαστε ! (via ΦΥΣΗτΗΡες)

Working Class Hero

                                        Working Class Hero

 From the album John Lennon/Plastic Ono Band

https://youtu.be/iMewtlmkV6c

As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
 

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
 

When they've tortured and scared you for twenty-odd years
Then they expect you to pick a career
When you can't really function you're so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
 

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you're so clever and classless and free
But you're still fucking peasants as far as I can see
A working-class hero is something to be
A working-class hero is something to be
 

"There's room at the top" they are telling you still

But first, you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on The Hill
A working-class hero is something to be
Yes, a working-class hero is something to be
If you want to be a hero, well just follow me
If you want to be a hero, well just follow me



Μεταφραστικές απόπειρες βρήκα εδώ: lyricstranslate, praxisreview, anarxes-skepseis  



Από την πρώτη στιγμή της ζωής σου σε κάνουν να νοιώθεις ασήμαντος και μικρός, καθώς σού κλέβουν τον χρόνο. Μέχρι να πονέσεις τόσο πολύ που να μην αισθάνεσαι τίποτα πια. Στο σπίτι σε πληγώνουν και στο σχολείο σε χτυπούν και, αν είσαι έξυπνος, σε μισούν την ίδια στιγμή που περιφρονούν τους ηλίθιους. Μέχρι που να τρελαθείς τόσο που να μην μπορείς να τηρήσεις κανέναν κανόνα τους πια. Για είκοσι αλλόκοτα χρόνια σε ταλαιπωρούν και σε φοβίζουν κι' ύστερα σού ζητούν να διαλέξεις μια καριέρα, την στιγμή που ο φόβος σε έχει πλέον ματαιώσει. Κι' έπειτα σε ντοπάρουν με την θρησκεία, το σεξ και την τηλεόραση. Και νομίζεις ότι έγινες έξυπνος και ανεξάρτητος και ελεύθερος, ενώ παραμένεις άξεστος. "Υπάρχει ακόμα χώρος για σένα στην κορυφή", σού λένε τότε, όμως μόνον υπό έναν όρο: να μάθεις πρώτα να χαμογελάς καθώς σκοτώνεις, αδιαφορώντας για τον πόνο των "Άλλων". 

Αυτή ήταν η δική μου προσωπική"ανάγνωση", την δεδομένη χρονική στιγμή που ξανάκουσα αυτό το τραγούδι. Άργησα πολύ στη ζωή μου να καταλάβω γιατί η ευαισθησία των παιδιών πολεμιέται όταν είναι μικρά, και όταν μεγαλώσουν λοιδορείται σαν το ισοδύναμο της αδυναμίας. Γιατί φοβάται να επιτρέψει παρεκτροπές από τους βασικούς του κανόνες ένα σύστημα που σαν μεγαλύτερο εχθρό του αναγνωρίζει την ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη. Και δεν ανήκουν απαραίτητα στην "εργατική τάξη" οι εκπρόσωποι - "heroes" της "working class", στην οποία συμπεριλαμβάνεται ένα μεγάλο μέρος των σημερινών (υποτιθέμενων) διανοούμενων, επιστημόνων και λοιπών παροικούντων την "κορυφή του λόφου"...  -Filikaki

Spike Lee: τα θεμέλια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι η γενοκτονία, η κλεμμένη γη και η δουλεία

pinterest.com -- wikipedia.org

Όχι, οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν θυμωμένοι. Ο κόσμος είναι θυμωμένος γιατί, ενώ οι μαύροι δολοφονούνται κάθε τόσο εδώ κι' εκεί, οι μπάτσοι κυκλοφορούν ελεύθεροι. Οι μαύροι είναι θυμωμένοι εξ' αιτίας της ανισότητας ανάμεσα στους μη κατέχοντες και τους κατέχοντες, αυτούς που έχουν πρόσβαση στην μόρφωση και στο καθαρό νερό. Είναι θυμωμένοι με τον ρατσισμό. Θυμώνεις όταν ζεις σ' έναν κόσμο όπου το σύστημα δεν σού επιτρέπει να βγεις κερδισμένος. Ο ρατσισμός δεν είναι μοναδικό φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ο ρατσισμός υπάρχει παντού, σ' όλη την γη, σαν μια παγκόσμια επιδημία, πριν από τον κορωνοϊό. 

Αυτή η γη είναι κλεμμένη από τους γηγενείς, έχει διαπραχθεί γενοκτονία εναντίον των αυτοχθόνων, και οι πρόγονοι έχουν κλαπεί από την Αφρική, και μεταφέρθηκαν εδώ για χτίσουν την χώρα δουλεύοντας. Έτσι, τα θεμέλια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι η γενοκτονία, η κλεμμένη γη και η δουλεία. Οποιοσδήποτε αρχιτέκτονας θα σας πει ότι, χωρίς γερά θεμέλια ένα κτίριο δεν μπορεί να σταθεί και είναι ετοιμόροπο εξ' αρχής. Αυτό το πρωταρχικό αμάρτημα παραμένει χωρίς εξιλέωση από την στιγμή που γεννήθηκε αυτή η χώρα. 



It's not like you're just born angry. People are angry because black people are being killed left and right, cops walked away free. Black and brown people are angry at the disparity between the haves and have-nots - education, drinking dirty water, racism. People are angry for a reason. It's not like you're just born angry. You're angry because you live every day in this world where the system is not set up for you to win. And racism is far from being unique to the US. Racism is all over the world. This was a global pandemic before corona.

The land was stolen from native people, genocide was committed against the native people, and ancestors were stolen from Africa and brought here to work. So the foundation of the United States of America is genocide, stealing land and slavery. "Any architect will tell you that if you don't have a strong foundation, the building's going to be shaky, and shaky from day one... This original sin has not been dealt with since the birth of this country.



 
Πηγή: George Floyd death: Spike Lee says protesters were 'not just born angry'

Ελληνικά: Τα θεμέλια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι η γενοκτονία, η κλοπή της γης και η δουλεία 

Αγώνας για μια ανάσα

Κείμενο βασισμένο στο άρθρο Εικόνα από το μέλλον μας του Ανδρέα Κοσιάρη (topikopoiisi.eu)

viral-i-diadilotria-mprosta-sto-teixos-ton-astynomikon

Ο George Floyd ήταν ένας μαύρος 46χρονος άνδρας από το Huston, που εργαζόταν σε εστιατόριο και έχασε την δουλειά του εξ αιτία της πανδημίας. Το συνέλαβαν αστυνομικοί στην Μινεάπολη, με την κατηγορία ότι χρησιμοποίησε ένα πλαστό εικοσαδόλλαρο για να αγοράσει τσιγάρα. Και τον σκότωσαν. Αυτά έγιναν την Δευτέρα, 25-05-20, το απόγευμα. Η αγωνία του κράτησε οκτώ λεπτά και σαρανταέξι δευτερόλεπτα (i) και η τελευταία του λέξη ήταν "mama".  

Η εικόνα του George Floyd να ξεψυχά με το γόνατο ενός αστυνομικού στον λαιμό του είναι ακόμα μία σταγόνα σε ένα ποτήρι που έχει ξεχειλίσει εδώ και δεκαετίες, στην χώρα που ισχυρίζεται πως "εξάγει δημοκρατία" στον υπόλοιπο κόσμο την ίδια στιγμή που αντιμετωπίζει ένα κομμάτι του πληθυσμού της ως κατώτερο. Όμως το σύνθημα "Black Lives Matter" δεν είναι το μόνο κομμάτι του προβλήματος, γιατί θύματα της βίας της εξουσίας δεν είναι μόνον οι μαύροι αλλά και άλλοι στοχοποιημένοι πληθυσμοί. Και γιατί ένα από τα προϊόντα που εξάγουν οι ΗΠΑ, έχοντας αναλάβει τον ρόλο που κάποτε είχε η αποικιοκρατική Ευρώπη, είναι η αδιαφορία για τη ζωή και η βαρβαρότητα. 

Σε διάφορες περιοχές του κόσμου, η ντόπια εξουσία είχε πάντοτε τη δική της βαρβαρότητα όμως, από τα μέσα του 20ου αιώνα και μετά, οποτεδήποτε σε κάποιο μέρος του κόσμου επιχειρούνταν μία μείωση των ανισοτήτων, οι ΗΠΑ ήταν πάντα εκεί για να την σταματήσουν με πραξικοπήματα, βομβαρδισμούς και εισβολές, με βία οικονομική ή/και διπλωματική, καθώς επίσης και με εξαγωγή αστυνομικής βίας σε όλα τα καθεστώτα που πήραν την εξουσία με τη στήριξή της. Στη Νότια Αμερική, οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες πάντοτε σφαγίαζαν τους φτωχούς αυτόχθονες στο όνομα του εκάστοτε Νόμου τους. Και στην πρόσφατη ιστορία, σε κάθε απόπειρα δημοκρατίας, οι ΗΠΑ ήταν εκεί για να επιβάλλουν την βαρβαρότητα. Πιο πρόσφατα παραδείγματα, η αστυνομική βιαιότητα στη Χιλή και το Εκουαδόρ, στις φαβέλες της Βραζιλίας, στην πραξικοπηματική κυβέρνηση της Βολιβίας. Το ίδιο συμβαίνει και σε συμμαχικές ευρωπαϊκές χώρες με την βιαιότητα των αστυνομικών δυνάμεων. Όπως και στην Ελλάδα, με τη χρυσαυγιτοποίηση της ΕΛ.ΑΣ. 

Στις ομιλίες δύο μαύρων ακτιβιστών του κινήματος Black Lives Matter, σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε για τη δολοφονία του George Floyd, πρώτα παίρνει τον λόγο η ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ, Tamika D. Mallory και ακολουθεί ο πρώην παίκτης του National Basketball Association (NBA) και φίλος του δολοφονημένου Floyd, Stephen Jackson. Στα 8 λεπτά που διαρκούν οι ομιλίες αυτές, γίνεται κατανοητό το βάθος της οργής αλλά και η αποφασιστικότητα και η πολιτικοποίηση του κινήματος που συγκλονίζει τις ΗΠΑ. 

Και καθώς ο ξεσηκωμός του κόσμου δυναμώνει, ο Donald Trump εξαγριώνει περισσότερο τους πολίτες με δηλώσεις και επιστράτευση βίας. Ανακοινώνει μάλιστα ότι οι ΗΠΑ θα ορίσουν τους αντιφασίστες ως τρομοκρατική οργάνωση. Οι ΗΠΑ των αμέτρητων δολοφονιών μαύρων από αστυνομικούς, της Κου Κλουξ Κλαν, του ρατσισμού και του σεξισμού, εντοπίζει τον εχθρό στον αντιφασισμό, την στιγμή που το "I can't breath" είναι η ζοφερή πραγματικότητα για εκατομμύρια λευκούς και μαύρους Αμερικανούς καταδικασμένους στην ανεργία και στο περιθώριο, από τον φασισμό της εποχής μας. 

Αυτά όμως δεν συμβαίνουν μόνον στις ΗΠΑ. Γιατί και στις συμμαχικές ευρωπαϊκές χώρες, όπου δημοσιογράφοι και διαμορφωτές γνώμης ζητούν "να αφήσουμε την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της", η αντιγραφή των μεθόδων της αμερικανικής αστυνομίας είναι δηλωμένη πρόθεση, με στερήσεις δικαιωμάτων, ξυλοδαρμούς και δολοφονίες γιατί "έλα μωρέ το πρεζάκι" ή γιατί "είναι λαθροεισβολείς" ή και διότι "είναι εγκληματίας". Στην Ελλάδα, το πλαίσιο εφαρμογής του νόμου - από τα ΜΑΤ και τις μηχανοκίνητες μονάδες κρούσης της ΕΛ.ΑΣ, την Αντιτρομοκρατική και τις διασυνδέσεις με το ακροδεξιό παρακράτος, μέχρι τα ΜΜΕ που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και με τελευταία αφορμή την πανδημία - κινείται ακροδεξιά. 

Δεν είμαστε Αμερική, όσο όμως αγνοούμε ομάδες του πληθυσμού που γίνονται μονίμως θύματα νόμιμης βίας, όσο πιστεύουμε στην παραπληροφόρηση της εξουσίας που διασπείρει ψεύδη με κάθε ευκαιρία και αποκαλεί "fake news" μόνον τις δικές της βιαιότητες, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε στο να γίνουν και σε εμάς καθημερινότητα εικόνες όπως της δολοφονίας του George Floyd. Από τις ΗΠΑ ως την Ελλάδα, αγώνας για μια ανάσα. Γιατί αυτοί που σκότωσαν τον Floyd είναι οι ίδιοι που σκότωσαν τον Ζακ... Και γιατί, σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου, οι καταπιεσμένοι αγωνίζονται για να μπορούν να ανασάνουν.