Γιατί τα Χριστουγεννα ειναι μαγκια

Κάποια νύχτα οι πασπαλισμένες στη χρυσόσκονη χριστουγεννιάτικες μπάλες θα σκάσουν με μιας και... Περισσότερα εδώ: https://gatouiti-blog.blogspot.com/2022/12/blog-post.html

Το "Kala Azar" της Τζάνις Ραφαηλιδου

Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να προσπαθούν να φροντίσουν, να "καθαρίσουν" κάποια πραγματα που είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο να τακτοποιηθουν. Γιατί, "όπου υπάρχει ο άνθρωπος υπάρχει και κάτι το καταστροφικό απέναντι στη φύση και τα ζώα, η ύπαρξη του ανθρώπου αφήνει παντού ένα αποτύπωμα βιας..." Έζησα την Τζάνις Ραφαηλιδου, καθώς επίσης και τους γονείς της, όταν εκείνη ήταν ακομη κοριτσάκι και αργότερα φοιτήτρια, ως ιδιαιτερως αγαπητή παρουσία στο ιατρείο μου, και το ελάχιστο που μπορώ να πω είναι ότι η ταινία "Kala Azar" δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Περισσότερα εδώ: https://gatouiti-blog.blogspot.com/2022/11/kala-azar.html

Ποια ζώα γιορτάζουν σημερα;

Κείμενο του Πέτρου Κατσακου στην ΑΥΓΗ, στις 4 Οκτωβρίου 2022, που αντέγραψα πιστα χωρίς ν αλλάξω ούτε τελεια. https://gatouiti-blog.blogspot.com/2022/10/blog-post.html

Αργοκαλόκαιρο ΙΙ

Τις τελευταίες ημέρες, εξ αιτίας ενός "trigger" απ' αυτά που έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις (ή, όπως λέμε, "αφορμής δοθείσης"), καταδύθηκα σ' ένα ντουλάπι γεμάτο παλιά μου χειρόγραφα όπου, μεταξύ άλλων, βρήκα κι αυτά:

https://gatouiti-blog.blogspot.com/2022/09/blog-post_11.html

Ένα από τα ωραιότερα "αργοκαλοκαιρα" της ζωής μου

Aπέναντι από το κρεββάτι μου, εντοιχισμένη σ έναν τοίχο που βλέπει στον νοτιά, υπάρχει μια ντουλάπα. Εκεί φωλιάζουν πάμπολλα ετερόκλητα πράγματα, μεταξύ των οποίων μια στοιβα φάκελοι και παλιά ντοσιέ με ημερολόγια, χειρόγραφα, ποιήματα και αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά. Σήμερα το πρωί, μετά από τόσα χρόνια και με το αλάνθαστο ραντάρ που ενεργοποιείται όταν ψάχνεις κάτι που θέλεις πολύ, έκανα βουτιά και το βρήκα... Η συνέχεια εδώ: https://gatouiti-blog.blogspot.com/2022/09/blog-post.html

Μια φορά κι' έναν καιρό τρώγαμε ζώα...

 

 

Σ' ένα βιβλίο που πρωτοκυκλοφόρησε μεταφρασμένο και στα ελληνικά, το 2010, με τον τίτλο "Τρώγοντας ζώα"* (Eating Animals), ο Τζόναθαν Σάφραν Φόερ** (Jonathan Safran Foer) κατάφερε να συνδιάσει την δημοσιογραφία με την λογοτεχνία και την αυτοβιογραφία με την επιστήμη, προκειμένου να εξερευνήσει τις δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε για να υπερασπιστούμε τις διάφορες διατροφικές μας συνήθειες και παραδόσεις. Όταν πρωτοδιάβασα αυτό το βιβλίο (και το ξαναδιάβασα πολύ περισσότερες από μία φορές) βάλθηκα να το χαρίζω σε φίλους, κάτι που σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι μάλλον είχα αρχίσει να γίνομαι δυσάρεστη για μερικούς! Ίσως γιατί, όπως σχολιάζει και ο νομπελίστας συγγραφέας John Maxwell Coetzee ("The Lives of Animals"), οι καθημερινές φρικαλεότητες της βιομηχανικής κτηνοτροφίας παρουσιάζονται από τον Φόερ τόσο ζωντανά και τεκμηριωμένα, που "οποιοσδήποτε διαβάσει το βιβλίο του και εξακολουθεί να καταναλώνει αυτά τα προϊόντα, ή δεν έχει καρδιά ή δεν διαθέτει λογική (ή και τα δύο)". Οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να θέσουν ένα "φίλτρο ασφαλείας" στις πληροφορίες που απειλούν τα συναισθήματα και την λογική τους, ίσως γιατί ο καθένας δεν είναι πρόθυμος να μεταθέσει, από τη μια στιγμή στην άλλη, ισορροπίες που μοιάζουν, εδώ και χρόνια, βολικές για το μυαλό και την καρδιά, κι' αισθάνονται καλύτερα να μένουν στο "δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα".

"Στις μέρες μας, "η κρεοφαγία και ο βιγκανισμός είναι δύο αντιμαχόμενες τάσεις εκ διαμέτρου αντίθετες. Τα τελευταία χρόνια, το διαδίκτυο είναι γεμάτο με εικόνες και από τις δύο πλευρές, έτσι που δεν είναι πάντα εύκολο για τους χρήστες να κάνουν διάκριση ανάμεσα στις υπερβολές και την έγκυρη πληροφόρηση. Κατακλυσμένοι από τις πάμπολλες θλιβερές ιστορίες που κάθε τόσο συναντούν, πολλοί άνθρωποι οραματίζονται έναν κόσμο περισσότερο συμπονετικό, και δεν είναι λίγοι εκείνοι που έχουν αρχίσει να αισθάνονται ότι είναι καιρός να αλλάξουν τις διατροφικές τους συνήθειες, οι περισσότεροι όμως νομίζουν πως αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο", λέει η Ολλανδέζα ανθρωπολόγος του μέλλοντος (futures-anthropologist), Roanne van Voorst, σε συνέντευξή της στον Αμερικανό ομότιμο καθηγητή Οικολογίας και Εξελικτικής Βιολογίας, Marc Bekoff*** και το psychologytoday. 

Στο καινούργιο της βιβλίο "Μια φορά κι' έναν καιρό, τρώγαμε ζώα..." (Once Upon a Time We Ate Animals: The Future of Food) που εκδόθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο, η Voorst εξετάζει την πιθανότητα ενός μελλοντικού κόσμου που θα είναι καλύτερος τόσο για τα ζώα όσο και για τους ανθρώπους, όχι ως ουτοπία και φαντασίωση μερικών "απροσάρμοστων" και "υπερευαίσθητων" ρομαντικών (ή και "περιθωριακών"), αλλά ως μια απολύτως ρεαλιστική προοπτική.

"Ως ανθρωπολόγος", δηλώνει η συγγραφέας του βιβλίου, "έκανα έρευνες πεδίου σε πολλά μέρη του κόσμου, περισσότερο μάλιστα σε περιοχές όπου οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής φαίνονται πλέον ξεκάθαρα. Είδα τις κοινωνικές συγκρούσεις να εντείνονται. Έζησα για περισσότερο από έναν χρόνο στην Ινδονησία, όπου έβλεπα όλο και πιο πολλούς ανθρώπους αναγκασμένους να γίνουν πρόσφυγες για να γλυτώσουν από τις πλημμύρες. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι ένα μεγάλο μέρος αυτού του δράματος δημιουργήθηκε εξ αιτίας της βιομηχανίας τροφίμων, και ειδικότερα εξ αιτίας της βιομηχανοποιημένης γεωργίας και κτηνοτροφίας, και αυτό τράβηξε την προσοχή μου, γιατί ήθελα να καταλάβω αν θα μπορούσε να υπάρξει για το μέλλον ένα εναλλακτικό σενάριο που να είναι ρεαλιστικό: Μήπως θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο παράγεται η τροφή μας; Και μήπως αυτή η αλλαγή θα μπορούσε να σώσει πολλές ανθρώπινες ζωές, όχι μόνο στο μέλλον αλλά και στο παρόν;

Γεννηθήκαμε και ανατραφήκαμε σε μια κοινωνία όπου η βρώση ζώων θεωρείται όχι μόνο κάτι φυσιολογικό αλλά και αναγκαίο για την υγεία μας, όμως δεν είναι αλήθεια. Το ότι αυτό δεν ισχύει ανακαλύφθηκε μόλις πρόσφατα, όπως και το γεγονός ότι, αντίθετα με ό,τι οι περισσότεροι από εμάς έχουν διδαχθεί να πιστεύουν, οι άνθρωποι δεν έτρωγαν ανέκαθεν ζώα. Έχουν υπάρξει μακρές περίοδοι στην ιστορία της ανθρωπότητας κατά τις οποίες οι άνθρωποι έτρωγαν μόνον φυτικές τροφές. Λανθασμένη είναι επίσης και η άποψη που θέλει τους ανθρώπους να είναι, από την αρχή της παρουσίας τους πάνω στην γη, κυνηγοί. Πτωματοφάγοι ήμασταν, περιστασιακά, εμείς οι άνθρωποι, και τρώγαμε τα υπολείμματα ζώων που είχαν σκοτωθεί από άλλα ζώα. Ούτε το σχήμα των δοντιών, ούτε το σχήμα των γνάθων δεν παρείχαν ποτέ στο ανθρώπινο είδος την ευκαιρία και την δυνατότητα να σκοτώνει μεγάλα θηράματα χωρίς την χρήση όπλων.

Το διατροφικό σύστημα πήρε την σημερινή του μορφή σχετικά πρόσφατα, και αυτό σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο να το αλλάξουμε. Πολλά από όσα διδαχτήκαμε για το τι είναι υγιεινό ή/και ηθικό ή/και δίκαιο, δεν ισχύουν, καιρός λοιπόν να αλλάξουμε τις απόψεις μας πάνω στο τι μπορεί να σημαίνει στ' αλήθεια το να ζει κανείς μια "καλή ζωή". Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι οι καταναλωτικές και ειδικότερα οι διατροφικές μας συνήθειες είναι μια μορφή ψήφου που μπορεί να καθορίσει το μέλλον. Υιοθετώντας έναν συγκεκριμένο τρόπο διατροφής, κάνεις μια επένδυση για το μέλλον, και επιλέγεις είτε έναν κόσμο στον οποίο τα ζώα θα υποφέρουν περισσότερο, ή έναν κόσμο στον οποίο θα υποφέρουν λιγότερο, και επίσης επιλέγεις έναν πλανήτη με  περισσότερη ή με λιγότερη καταστροφή. 

Ο καθένας από μας μπορεί να παίξει τον δικό του ρόλο στην Ιστορία, πόσο μάλλον τώρα που βρισκόμαστε σ' αυτό το κομβικό σημείο. Κάποτε θα έρθει η στιγμή να βρεθούμε αντιμέτωποι με τα παιδιά μας που θα μας ρωτήσουν: "Εσύ τι έκανες όταν ήδη ήξερες τις συνέπειες της βιομηχανίας τροφίμων στον πλανήτη και την ευζωία των ζώων"; Και είναι τώρα στο χέρι μας να αποφασίσουμε αν θα είμαστε τότε σε θέση να απαντήσουμε σ' αυτήν την ερώτηση. Ελπίζω ότι πολλοί από μας αρχίζουν να το καταλαβαίνουν αυτό. Μιλώ για εκτροφείς παραγωγικών ζώων που έχουν εγκαταλείψει το αρχικό ζωικό τους "κεφάλαιο" και παράγουν φασόλια, γιατί προβλέπουν ότι αυτό θα είναι το μέλλον των τροφίμων. Μιλώ για σεφ παγκοσμίου φήμης που, στα εστιατόριά τους, προσφέρουν μόνο χορτοφαγικά μενού. Μιλώ για τους καλύτερους αθλητές του κόσμου που ακολουθούν χορτοφαγική διατροφή, όπως οι ελέφαντες. Μιλώ για κρέας που καλλιεργείται στο εργαστήριο, και για άλλα τρόφιμα, η παραγωγή των οποίων δεν απαιτεί ανθρώπινη σκληρότητα. Μιλώ ακόμα για εφαρμογές γνωριμιών για vegans, και για άλλες τάσεις που τώρα αρχίζουν να εμφανίζονται. Ο κόσμος αλλάζει, κι' αυτό συμβαίνει πολύ πιο γρήγορα από όσο μπορούμε να φανταστούμε. 

Τώρα, όλο και περισσότερες έρευνες καταδεικνύουν πόσο ευφυή και κοινωνικά πλάσματα είναι τα γουρούνια και οι αγελάδες. Τώρα, ξέρουμε ότι, αν χωρίσεις τα μικρά από τους γονείς, ο εγκέφαλός τους εκφράζει την ίδια ακριβώς στρεσσική ανταπόκριση με εκείνη των ανθρώπων: Ότι αυτά, όπως ακριβώς και εμείς, εκδηλώνουν πανικό. Αυτό ισχύει και για τα χταπόδια, τις φάλαινες, τα δελφίνια και πολλά άλλα είδη τα οποία, μέχρι τώρα, νομίζαμε ότι ήταν ανόητα ή αναίσθητα. Και αυτά βιώνουν πόνο ή ευχαρίστηση, δυστυχία ή ευτυχία - ακριβώς όπως εμείς. Συνεπώς, η ευθύνη για την αλλαγή της ζωής τους προς το καλύτερο είναι δική μας. Και η αλλαγή τη ζωής των ζώων προς το καλύτερο μπορεί να βελτιώσει επίσης την ζωή πάρα πολλών ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο, τόσο σ' αυτήν την γενιά όσο και στις επόμενες. Σε όποιον βρίσκει μια τέτοια ιδέα υπερβολική, θα πρότεινα να ανατρέξει στο παρελθόν, τότε που η δουλεία αποτελούσε το κυρίαρχο σύστημα παγκοσμίως. Κάποτε όλοι πίστευαν πως αυτό το σύστημα δεν θα μπορούσε ν' αλλάξει χωρίς να προκαλέσει κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας! Κι' όμως, μέσα σε 100 χρόνια, από τότε που άρχισε να αμφισβητείται από μια μικρή ομάδα ακτιβιστών, η δουλεία έγινε παράνομη στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Η αλλαγή έγινε μέσα στην διάρκεια μιας ζωής, αν λοιπόν εκείνοι τα κατάφεραν τότε, μπορούμε να τα καταφέρουμε τώρα και μεις".  

  

Πηγή: Will the Future of Food Be a World Without Meat? at psychologytoday

 

Εισαγωγή και απόδοση στα ελληνικά, Κάκη Πριμηκύρη

 

Η ίδια συνέντευξη μεταφρασμένη υπάρχει επίσης κι' εδώ: 

 

• ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΡΕΑΣ (του Marc Bekoff Ph.D) at solon.org.gr -- facebook 

• Θα είναι το μέλλον των τροφίμων ένας κόσμος χωρίς κρέας; at enallaktikidrasi.com 

 

Photo at facebook.com/IamFearlesslyFearful/photos

 

 

 

Παραπομπές

 

*solon.org.gr

 

**biblionet.gr 

***filikaki

 

Κοινοποιήθηκε εδώ: https://twitter.com/KPrimikiri/status/1520147488803627014

Η δική μου μαγιονέζα και άλλες ιστορίες

 

Αρχικά, πήρα θάρρος από τις επιδοκιμασίες φίλων για την δική μου ρώσικη σαλάτα*. Το αποτέλεσμα προέκυψε από τις διάφορες αλχημείες που καταπιάστηκα να κάνω ξεκινώντας με δύο κουταλιές της σούπας ταχίνι, δουλεμένο με μπόλικο λεμόνι (ή χυμό πορτοκαλιού) και λίγο νερό, και καταλήγοντας (πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα) σε κάτι που έμοιαζε -αναλόγως με το τι έμελλε να ακολουθήσει στη συνέχεια- σε αυγολέμονο, μαγιονέζα, ταραμοσαλάτα, σκορδαλιά ή ακόμα και μερέντα! Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση για μια άλλη μέρα. 

Την μαγιονέζα με πρώτη ύλη τον πουρέ άσπρων φασολιών την βρήκα αργότερα, στο project: 365 vegan days. Αυτές τις μέρες, βρίσκω εντυπωσιακό το πόσα διαφορετικά φαγητά μπορεί να φτειάξει κανείς με μισό κιλό άσπρα φασόλια ή και ρεβύθια, αν προσθέσει στα υλικά λιγάκι φαντασία! Επειδή όμως στον άνθρωπο πρώτα βγαίνει η ψυχή και ύστερα το χούι, θ' αρχίσω με μια σύντομη "θεωρητική τεκμηρίωση" (!) του όλου θέματος: Η κανονική μαγιονέζα είναι μια παχύρρευστη κρεμώδης σάλτσα που αποτελείται από λάδι, κρόκο αυγού, ξύδι, λεμόνι και μουστάρδα (προαιρετικά). Από φυσική άποψη, πρόκειται για ένα γαλάκτωμα, που ήρθε στον κόσμο για να παιδεύει τις νοικοκυρές (γιατί, ως γνωστόν, τα γαλακτώματα δύσκολα σταθεροποιούνται και εύκολα "κόβουν"). Το λάδι και το νερό του κρόκου αποτελούν τη βάση του γαλακτώματος, ενώ η λεκιθίνη και οι πρωτεΐνες του κρόκου δρουν ως γαλακτωματοποιητές που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα μόρια του νερού και στα μόρια του λαδιού, και μετατρέπουν το ετερογενές (δηλαδή διαχωρισμένο) μείγμα λαδιού και νερού σε ένα ενιαίο προϊόν. Η προσθήκη της μουστάρδας βελτιώνει την γεύση και συμβάλλει στην γαλακτωματοποίηση. Στην επεξεργασία των τροφίμων, οι γαλακτωματοποιητές ευνούν την ανάμειξη δύο ή περισσοτέρων συστατικών, τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν αναμειγνύονται (όπως για παράδειγμα το νερό με το λάδι), έτσι ώστε να προκύψει ένα ομοιογενές μείγμα.

Στην vegan μαγειρική και ζαχαροπλαστική, ένα υλικό που μπορεί να αντικαταστήσει τα αυγά είναι η περίφημη "ακουαφάβα"**. Η λέξη είναι λατινική (aquafaba) και προέρχεται από το aqua που σημαίνει νερό, και faba που σημαίνει φασόλι (wikipedia). Στην πράξη, "ακουαφάβα" είναι το ζουμί που μένει στην κατσαρόλα μετά την αφαίρεση των φασολιών ή των άλλων οσπρίων (πχ ρεβυθιών) με τρυπητή κουτάλα. Περιέχεται ακόμα και σε πολλές κονσέρβες με ρεβύθια. Την παίρνουμε αφού πρώτα βράσουμε όσπρια (ΧΩΡΙΣ αλάτι), και η δράση της οφείλεται στα συστατικά (πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, σαπωνίνες, κλπ) που βγαίνουν μέσα στο νερό με το βράσιμο των οσπρίων και δρουν ως γαλακτωματοποιητές. Για να γίνει το υγρό σαν ασπράδι, πρέπει να το συμπυκνώσουμε, βράζοντας αρκετή ώρα, ώστε να μειωθεί σε όγκο τουλάχιστον κατά το ήμισυ. Όταν χτυπηθεί, γίνεται μαρέγκα και μπορεί να υποκαταστήσει το ασπράδι του αυγού. Στο ψυγείο πήζει λίγο και γίνεται σαν νερουλό ζελέ. Στις προτεινόμενες συνταγές, υπολογίζεται ότι 1 κουταλιά της σούπας (15 ml) αντικαθιστά ένα κρόκο, 2 κουταλιές της σούπας (30 ml) αντικαθιστούν ένα ασπράδι, και 3 κουταλιές της σούπας (45 ml) αντικαθιστούν ένα ολόκληρο αυγό. Όταν τα όσπρια βράσουν και πάρουμε το ζουμί τους, τα ξαναβράζουμε προσθέτοντας αλάτι και τα αξιοποιούμε σε άλλα παρασκευάσματα. 

Στο "δια ταύτα": Αποβραδίς, μουσκεύω τα άσπρα φασόλια. Μετά από μια πρώτη βράση, ξεπλένω, απομονώνω την ακουαφάβα, ξεφλουδίζω (αυτό προαιρετικά) και ξαναβράζω καλά. Πολτοποιώ στο μπλέντερ για να έχω έναν ομοιογενή πουρέ φασολιών, τον οποίο μπορώ να εξελίξω σε μπιφτέκια ή κεφτέδες*** (προσθέτοντας αρωματικά της αρεσκείας μου, τριμμένη φρυγανιά ή/και νιφάδες βρώμης συν-πλην διάφορα λαχανικά), μαγιονέζα ή τζατζίκι (το τελευταίο το ανακάλυψα μόλις χτες)! 

Για να φτειάξω μαγιονέζα, σε 1 φλυτζάνι πουρέ φασολιών προσθέτω: 2 κουταλιές της σούπας λεμόνι, 1 κουταλιά της σούπας ξύδι, 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι, 1 κουταλάκι του γλυκού μουστάρδα (ή και περισσότερο), και 1/2 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη. Οι ακριβείς ποσότητες από όλα αυτά μπορούν να τροποποιηθούν ελαφρώς, δοκιμάζοντας κατά προτίμηση. Χτυπάω στο μπλέντερ προσθέτοντας λίγο λίγο το λάδι (περίπου 4 κουταλιές της σούπας συνολικά ή και περισσότερο). Αν χρειαστεί, προσθέτω ελάχιστο νερό (ή ακόμα καλύτερα λίγη από την ακουαφάβα που έχω απομονώσει), κανονίζοντας ώστε η σύσταση να είναι κρεμώδης. 

Για ακόμα πιο βελούδινη σύσταση, μπορούμε να ενσωματώσουμε στο μίγμα μας και ελάχιστη κρέμα από κορν φλάουρ. Σημειωτέον ότι 1 ή 2 κουταλάκια του γλυκού ταχίνι (δουλεμένο με λεμόνι και νερό μέχρι ν' ασπρίσει) μπορούν επίσης να βελτιώσουν την υφή. Για εντυπωσιακά κίτρινο χρώμα, μπορούμε να χρωματίσουμε με μια πρέζα κουρκουμά ή λίγους κόκκους κρόκου Κοζάνης. 

Σημειωτέον ότι η μαγιονέζα με βάση τα όσπρια δεν "κόβει" ποτέ! Στο ίδιο αποτέλεσμα φτάνουμε και χρησιμοποιώντας πουρέ από ρεβύθια (αν και παρατήρησα ότι ο πουρές των φασολιών, όταν χτυπηθεί, γίνεται πιο κολλώδης από τον πουρέ των ρεβυθιών, άρα για μαγιονέζα είναι καλύτερος).

 

*ΥΓ. Την αρχική προσομείωση μαγιονέζας με ταχίνι την επινόησα μόνη μου (ταχίνι, λεμόνι, ξύδι, αλάτι, μουστάρδα, λίγη ζάχαρη και πολύ λάδι). Στην ρώσικη σαλάτα μου, περιλαμβάνονται επίσης κυβάκια βρασμένης πατάτας, μικρά κομματάκια ωμού καρότου, μικρά κυβάκια αγγουριού με την φλούδα, λίγη κάπαρη και λίγα ψιλοκομμένα κομματάκια τουρσί (αν έχω). Μερικές φορές προσθέτω αρακά ή/και μια χούφτα ηλιόσπορους. Με ταχίνι, μπορεί να γίνει επίσης και το τζατζίκι που ανακάλυψα χτες στο vimaorthodoxias.gr, εγώ όμως το έκανα με τον πουρέ των φασολιών που είχε περισσέψει, και βρήκα το αποτέλεσμα πολύ ικανοποιητικό (μετά δε και από μια μέρα στο ψυγείο, ακόμη καλύτερο)! 

Βασική πηγή: Vegan Μαγιονέζα από 365 vegan days (https://bit.ly/3vu05kj)

 

**Αξίζει να δείτε επίσης: "Το aquafaba ή αλλιώς ο ζωμός ρεβιθιού είναι το must υλικό ακόμα και για τα γλυκά σου", στο shape.gr, "Aquafaba: το μαγικό υλικό που αντικαθιστά τα αυγά" στο argiro.gr,"ΑΚΟΥΑΦΑΒΑ: ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΑ ΑΥΓΑ", στο pandespani.com και "Η θαυματουργή ακουαφάμπα (aquafaba)" στο vegantimes.gr/el -- veganiseit.

 

***Παράδειγμα (δοκιμασμένο και εγκεκριμένο!): Αναμειγνύω 1 φλυτζάνι πουρέ φασολιών με 2 χούφτες νιφάδες βρώμης, 1 μικρό κολοκύθι τριμμένο στον τρίφτη, σκόρδο και κρεμμύδι, άνιθο, μαϊντανό, δυόσμο, κίμινο και λίγο κρασί ή ξύδι. Πλάθω κεφτεδάκια, τα αλευρώνω και τα τηγανίζω για λίγο από κάθε πλευρά μέχρι να σκουρύνουν. Τα βάζω σε απορροφητικό χαρτί και, πριν κρυώσουν, προσθέτω λίγες σταγόνες λεμόνι. Συνδιάζονται πολύ ευχάριστα και με την μαγιονέζα αλλά και με το τζατζίκι φασολιών, και γαρνίρονται με τριμμένο καρότο ωμό ή ό,τι άλλο προτιμά ο καθένας. Αν μάλιστα υπάρχουν και σπιτικά πιτάκια για σουβλάκι τυλιχτό, ο υγειινότατος αυτός μεζές μπορεί να υποκαταστήσει το νοστιμότερο "βρώμικο"! Το μυστικό για όλους τους χορτοφαγικούς κεφτέδες είναι να αφήσουμε το μείγμα λίγες ώρες στο ψυγείο, πριν τους πλάσουμε, για να σφίξει. Αν χρειαστεί, προσθέτουμε λίγο αλεύρι ή τριμμένη φρυγανιά και ξαναζυμώνουμε. 

Εννοείται ότι το ίδιο παρασκεύασμα μπορεί να γίνει και με πουρέ ρεβυθιών, πουρέ πατάτες ή φάβα, καθώς επίσης και με πολτοποιημένα ή ψιλοκομμένα μανιτάρια που έχουν προηγουμένως μαγειρευτεί. Στον πουρέ που χρησιμοποιείται ως βάση, μπορούμε επίσης να προσθέσουμε κιμά σόγιας, δοκιμάζοντας μια ακόμα εκδοχή. Επιλέγοντας τα κατάλληλα αρτύματα και δίνοντας το κατάλληλο σχήμα, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει με τα κεφτεδάκια της σχολικής εκδρομής ή και με σουτζουκάκια! Γιατί εκείνο που κάνει ένα γεύμα ελκυστικό είναι τα αρώματα, η μνήμη, τα βιώματα και οι συνδέσεις με τα συναισθήματα. 

Ιστολόγια με συνταγές που μ' αρέσουν και προτείνω: 

• https://www.argiro.gr/recipe-category/vegan/
  

• https://dimitrismichailidis.com/recipe_category/νηστίσιμα-vegan/
  

• https://www.cretangastronomy.gr/
  

• https://www.pandespani.com/
  

• https://www.shape.gr/diatrofi-adynatisma/ 

• https://www.monastiriaka.gr/
  

• https://365vegandays.wordpress.com/

• https://www.vegantimes.gr/el/vegan-syntages/ 

• http://veganiseit.blogspot.com/

• https://269lifegreece.gr/vegan_syntages.html 

• https://peliti.gr/categories/syntages/

• http://syntagesvegan.blogspot.com/

• https://theveggiesisters.gr/

Επίσης ιδέες για το Πασχαλινό τραπέζι και όχι μόνο, από την σελίδα του Facebook "Love is vegan", βρήκα εδώ (+). Και μια αφετηρία για περιήγηση σε παλιές χορτοφαγικές συνταγές εδώ.