Απαγόρευση της αιχμαλωσίας κητωδών και στην Γαλλία: Το μεγαλύτερο δελφινάριο της Ευρώπης κλείνει οριστικά μετά από 55 χρόνια λειτουργίας

 

The closure of Marineland puts an end to a story that began when Count Roland de La Poype - a hero of the second world war - opened the park (1970) dedicated to marine fauna based on what he had seen in the US.

Marineland in Antibes, France is set to close this month. While the closure of a marine-park one step in the right direction, it also illustrates the urgent need for cetacean retirement sanctuaries. Marineland Antibes currently houses 2 orcas- 23-year-old Wikie and her 11-year-old son Keijo- as well as 12 bottlenose dolphins.

A French news outlet reported: "The Minister of Ecology, Agnès Pannier-Runacher, announces that she is refusing the transfer of the last two orcas from the water park (Marineland d’Antibes) to Japan. Marineland had made this request to anticipate the French law which prohibits the detention of cetaceans by December 31, 2026. The (animal welfare) associations want them transferred to a marine sanctuary, but according to our information, a park in Spain could ultimately accommodate them". 

There is only one park in Spain with captive orcas- Loro Parque. If such a transfer were to occur, little changes for the animals. They would be moved from one circus-like stadium to another. As more places around the world move to ban/phase out cetacean captivity, the need for dolphin and whale sanctuaries* becomes increasingly critical.

Reacting to the closure, Sanne Kuijpers, Programme Manager at World Animal Protection, highlighted the urgency of ensuring the animals’ future welfare: "World Animal Protection welcomes the closure of Marineland, Antibes, France by January 2025, but is concerned about the future welfare of the animals currently held at the facility... Wikie and Keijo, both born at Marineland, have become the focus of global attention. Recent rumours that the orcas might be sold to an aquarium in Japan were dismissed following a court ruling. While French authorities have expressed a preference for relocating them to the Whale Sanctuary Project’s seaside sanctuary in Nova Scotia, Canada, this solution is not without complications". 

The Whale Sanctuary Project, currently under development, has openly expressed willingness to accept Wikie and Keijo. However, as Kuijpers emphasised, professional health assessments are critical before any transfer can take place... Another option is Loro Parque in Tenerife, Spain, where they would likely be kept in a concrete tank and routinely bred and forced to perform in circus-style shows. This venue has space following the recent death of one of its orcas, Keto. However, this would mean captivity for the rest of the orcas' lives. 

The closure of Marineland Antibes highlights the urgent need for countries worldwide to ban the breeding and capture of cetaceans. Kuijpers called on governments to take action to prevent the continuation of this cycle: "It is vital that all countries that have captive orca and dolphin facilities implement policies that restrict their breeding and capture, to prevent venues exacerbating the problem by holding more animals captive in order to turn a profit. We need to make this the last generation of dolphins suffering in captivity"**.  

France’s legislation provides a roadmap for progress, but Kuijpers stressed the need for further global action: "We also call on countries such as Greece, Canada and France to  the development of seaside sanctuaries for dolphins and orcas. This will enable adequate care for animals who need it, as more and more dolphinaria will be closing their doors in the future".***

Sources: 

• Dolphin Project at https://www.facebook.com/photo?fbid=995090272657819
• WORD ANIMAL PROTECTION 

at https://www.worldanimalprotection.org.uk/latest/news/marineland-closure/

Read more at : 

• The Guardian 

at https://www.theguardian.com/world/2025/jan/06/marineland-french-marine-zoo-shuts-orcas-killer-whales-wikie-keijo

• BBC at https://www.bbc.com/news/articles/clyvexpew8zo
• Dolphin Way at https://www.dolphin-way.com/2025/01/fate-of-whales-uncertain-as-marine-zoo-shuts/
• CNN at https://edition.cnn.com/2025/01/06/europe/marineland-orcas-closure-scli-intl/index.html
• FRANCE 24 at https://www.france24.com/en/live-news/20250106-french-marine-park-closes-over-law-banning-killer-whale-shows [The park said 90 percent of its visitors come for its orca and dolphin performances...] -- https://www.france24.com/en/live-news/20241204-french-marine-park-to-close-over-law-banning-killer-whale-shows
• PeTA at https://www.peta.org/blog/marineland-france-closing-down/

• The Whale Sanctuary Project at https://whalesanctuaryproject.org/french-minister-opposes-transfer-of-wikie-keijo-to-japan/ and at https://whalesanctuaryproject.org/how-we-can-give-sanctuary-to-whales-who-cannot-wait/
• IMMP
  

*ΑΛΗΘΙΝΑ καταφύγια

**Ο κόσμος δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Εν προκειμένω, στην Γαλλία, η απαγόρευση θεσμοθετήθηκε έμμεσα και εφαρμόζεται σταδιακά. Για την ιστορία που προηγήθηκε, βλ. Fb at https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=3695288263849438&id=221309034580729 [Αύγουστος 2020]

***Σημειωτέον ότι απαγόρευση της αιχμαλωσίας κητωδών θεσπίστηκε (μετά από πολλά χρόνια αγώνων), από τον περασμένο Νοέμβριο, και στο Βέλγιο, αν και με χρονικό ορίζοντα εφαρμογής μέχρι το 2037 [βλ. The Brussels Times, worldanimalnews, eureporter, WAN, GAIA, Dolphin Project, DOLPHINARIA FREE EUROPE, SPECIES UNITE, My Dolphin Club].

To read in Greek go at https://gatouiti-blog.blogspot.com/2025/01/blog-post.html

Καταχωρήθηκε

Γνωστική ασυμφωνία ή αλλιώς ο ελέφαντας που γίνεται άλογο

 

Σύμφωνα με τον πατέρα της αναπτυξιακής ψυχολογίας, Ζαν Πιαζέ, όταν ένα παιδί έρχεται αντιμέτωπο με πληροφορίες που δεν ταιριάζουν στα προηγούμενα "σχέδια" λειτουργίας του μυαλού του, βιώνει γνωστική ανισορροπία/ασυμφωνία. Προκειμένου να αποκαταστήσει αυτήν την ασυμφωνία, το παιδί μπορεί: να αγνοήσει τις τελευταίες πληροφορίες, να τις τροποποιήσει για να τις εντάξει στο προϋπάρχον σχήμα, ή να τις προσαρμόσει -τροποποιώντας το αρχικό σχήμα σε κάτι διαφορετικό.

Έστω, για παράδειγμα, ότι ένα τρίχρονο αγόρι που έχει μεγαλώσει σε μια φάρμα και έχει συνηθίσει να βλέπει άλογα, πηγαίνει στο ζωολογικό κήπο και βλέπει για πρώτη φορά έναν ελέφαντα. Επειδή στο μυαλό του δεν έχει "σχέδιο" για τους ελέφαντες, ερμηνεύει τον ελέφαντα ως άλογο, μέχρι να το διορθώσει η μητέρα του. Οι νέες πληροφορίες που λαμβάνει το φέρνουν σε κατάσταση ανισορροπίας/ασυμφωνίας. Τώρα πρέπει να κάνει ένα από τα τρία εξής πράγματα: να αγνοήσει τον ελέφαντα, να διαστρεβλώσει τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του (έτσι ώστε να τα προσαρμόσει σε αυτά που ξέρει και να τον αφομοιώσει ως άλογο) ή να τροποποιήσει το προϋπάρχον σχήμα για να συμπεριλάβει νέες πληροφορίες στις γνώσεις του για τα ζώα. 

Αν βάλουμε στη θέση του ελέφαντα τις πανανθρώπινες αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, η Κοινωνική Δικαιοσύνη ή η Αγάπη, μπορούμε μάλλον να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει στις κοινωνίες μας. 

Τα πρώιμα σχήματα που αναπτύσσονται με βάση της πρωταρχικές εμπειρίες μας (κυρίως από το οικογενειακό και το εκπαιδευτικό μας περιβάλλον) είναι συχνά συγκεχυμένα, καθώς τα παιδιά δέχονται αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες -ενώ παράλληλα υφίστανται και έναν βομβαρδισμό ασύνδετων πληροφοριών από το διαδίκτυο, τις οποίες δεν μπορούν ούτε καν να επεξεργαστούν. 

Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, ένα παιδί που προσπαθεί να χωρέσει στο μυαλό του το γεγονός ότι ο πατέρας του κακοποιεί την μητέρα (την οποία εκείνο υπεραγαπά) ή ότι η μητέρα του δεν εκτιμά τον πατέρα (τον οποίο εκείνο θαυμάζει). Η ασυμφωνία αυτή μπορεί να γίνει εξαιρετικά επώδυνη (όπως και κάθε άλλη πληροφορία που απειλεί τις ενυπάρχουσες ισορροπίες). 

Ας φανταστούμε επίσης ένα παιδί που η νευροβιολογική του ανάγκη για παιχνίδι και ανεμελιά καλείται να περιοριστεί από τον ορισμό του "άλλου" ως αντίπαλου/ανταγωνιστή, δηλαδή ως απειλή. Πως μπορεί κανείς να συνταιριάξει την ιδέα της ανεμελιάς του με την απειλή; 

Το παιδί μπορεί να αγνοήσει τις τελευταίες πληροφορίες (να αρνηθεί δηλαδή ότι ο πατέρας κακοποιεί την μητέρα), να ορίσει την αγάπη ως επώδυνη σύγκρουση, και την ανεμελιά του παιχνιδιού ως επικίνδυνη απειλή, ή να συμπεριλάβει στο αρχικό "σχέδιο" τις νέες πληροφορίες, αλλάζοντας (περισσότερο ή λιγότερο) τις γνώσεις του. Το τελευταίο είναι πολύ δύσκολο (έως και αδύνατο μερικές φορές), γιατί εδώ δεν υπάρχει κάποιος να διορθώσει το παιδί όπως στην περίπτωση με τον ελέφαντα. 

Οι δύο βασικοί μηχανισμοί αντιμετώπισης κάθε γνωστικής σύγκρουσης/ασυμφωνίας, (αυτοί δηλαδή της αγνόησης ή/και της διαστρέβλωσης των νέων πληροφοριών) γίνονται από προεπιλογή (by default). Ο αντιληπτικός/αξιολογικός μηχανισμός της νοητικής λειτουργίας των ανθρώπων είναι "προγραμματισμένος" όπως το λειτουργικό σύστημα ενός σύγχρονου υπολογιστή, και αυτό είναι κάτι που το κυρίαρχο σύστημα γνωρίζει πολύ καλά, γιατί εκείνο είναι που εγκατέστησε τα "προγράμματα", μέσα από το ισχύον οικογενειακό και εκπαιδευτικό πλαίσιο. 

Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι είτε επιλέγουν να αγνοούν την κοινωνική ή/και ατομική τους πραγματικότητα, ή ενδίδουν και γίνονται ευάλωτοι στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση των κυρίαρχων μηχανισμών, επιλέγοντας να την διαστρεβλώσουν -καθώς αυτοί είναι οι προγραμματισμένοι τρόποι με τους οποίους έμαθαν να ανακουφίζουν την εσωτερική τους ασυμφωνία, από τότε που ήταν παιδιά. Και κάπως έτσι, ο ελέφαντας μπορεί να γίνει άλογο, η ολιγαρχία δημοκρατία, ο πόλεμος ειρήνη, και η ενδοοικογενειακή βία αγάπη. Γιατί, από τους τρεις μηχανισμούς αντιμετώπισης της κάθε ασυμφωνίας (άρνηση, διαστρέβλωση και αναθεώρηση), ο τελευταίος είναι πάντοτε πολύ πιο δύσκολος, και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να προβάλλουν αντίσταση στις δυσκολίες. 

Πληροφορίες από Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Photo

Narcissists And Animals: Η ναρκισσιστική πλευρά της "φιλοζωίας"

 

Άρθρο του Jon Rhodes στην ιστοσελίδα https://narcissisms.com/

Different narcissists have different attitudes towards animals. At least on the surface. Some appear loving. Some indifferent. And some downright cruel. But what unites all narcissists is they don’t emotionally care about pets, any more than they emotionally care about people. And if they do appear to care, they’re faking it. There’s many reasons why some narcissists fake loving animals, which I’ll explore in this article. I’ll also look at what narcissists gain from their apparent differing attitudes towards their pets.

Narcissists like to create a façade that shows them as honest and decent people. Ultimately they want to be admired and given attention. And most realise they can’t achieve this by being narcissistic all the time. Being an "animal lover" is part of some narcissists’ tool boxes to make them appear empathic, loving, and kind. And helps them reel in unsuspecting victims. Narcissists know they must sometimes act "nice" to receive the attention and adulation they crave. Narcissists don’t care for animals. They only care for what they do for them. And may neglect them when no one is watching. In front of people they want impress, narcissists show their supposed caring side. And gain a welcomed boost to their façade. For some narcissists, façade management is EVERYTHING. And they’ll go to extraordinary lengths to boost it. 

Some narcissists make BIG shows of love for their pet. Spending time with them. Grooming and caring for them. And showing them more affection than they do their human companions. In this case, it’s likely the narcissist is triangulating with their pet. They’re showing that the animal is more important than you. It’s a subtle way of devaluing you, and putting you in your place – well beneath them. Telling you that you’re so lowly, even an animal outranks you. Of course they won’t admit this if you ask. They’re more likely to act flabbergasted, exclaiming, "Can’t I even care for my pet?" And probably accuse you of being jealous. But really you gave them the reaction they wanted. They’re happy they can put you down indirectly by caring for their pet. And have a button to push whenever they want to put you down, or gain a reaction. 

Some narcissists are aware of animals magnetic powers when it comes to impressing objects of their desires. And may use them as pick up tools. The narcissist may frequent parks with their pet, looking for suitable victims. Once a target has been locked on, they move in. Pets are great ice breakers for starting conversations. A popular tactic is to seductively pet their crushes dog, commenting on how beautiful it is. Using metaphors to indirectly compliment the owner. If a narcissist is particularly enamoured, they may visit the park at the same time, hoping to "accidentally" bump into them again. So if your narcissist partner disappears at regular times with their dog, then they could be up to something! 

As you’re probably aware, narcissists are transactional with their relationships. They only want useful people around them. And that also applies to animals. Façade is one use I’ve already touched on. The animal may also be useful in other ways. It may be a cat that kills mice. Or a working animal if they own a farm or land. They may even keep chickens to provide them with the finest eggs. Fit for the royalty they believe they are.Narcissists don’t make room for things that aren’t useful in some way. They’re not interested in giving love. They only want to take. 

Narcissists with borderline traits seem to enjoy keeping animals as a means of control. They can legally lock them in cages. Safe in the knowledge the animal is waiting for their return. This is reassuring because they often live in fear of people abandoning them. And since they can’t legally lock people up, this is the next best thing. Some narcissists love faithful companions following them around. And love the obedience of animals such as dogs. They’re not usually enamoured by more independent animals, such as cats. 

Dogs are perfect for narcissists. They give unlimited attention, any time of the day. Love their owners unconditionally, no matter how they’re treated. And are obedient and subservient to the narcissists commands. Dogs are always pleased to see their owners. Which makes them feel important. And they demand little in return. Dogs may also be used as status symbols for narcissists. Because they see them as extensions of themselves. So depending on how they want to be portrayed, they may choose a dog that’s big and powerful, elegant, or expensive. 

On the flip side, narcissists rarely like cats. Cats are more aloof and independent than dogs. And will happily ignore the narcissist if they’re not in the mood.This challenges the narcissists delusions of superiority. If they can’t get a lowly cat to do as it’s told, what does it say about them? As with people, narcissists want animals to control and meet THEIR needs. They’re not interested in honouring their preferences or giving them love. It’s ALL about what the narcissist wants. 

Some narcissists have no time for animals. They’re not interested in petting or even looking at them. These narcissists are unashamedly indifferent. They feel that animals are no use to them. So why waste their energy? In their mind, animals are so far beneath them that they don’t warrant their attention. And they don’t want to compromise their higher status by associating with them. 

More Machiavellian narcissists may be cruel to animals. Particularly when they’re younger. A friend of mine once had a game called "operation last supper". This is where he threw bread on his shed roof to feed the birds. What a lovely gesture. Then proceeded to shoot them with his air rifle. The narcissists lack of emotional empathy extends to animals. So they don’t feel their pain. And don’t lie awake at night feeling guilty for the suffering they’ve caused. This makes it easier for them to mistreat animals.

As with people, narcissists consider animals commodities to be used. Animals can make a narcissist look good, feel good, and provide many other benefits. Narcissists don’t have emotional empathy for animals, although some fake it well. Particularly when it’s in their best interests. If a narcissist is nice to animals, question their motives. Are they trying to get to you through them? Bolster their façade? Or impress someone for some reason? If your narcissist partner is desperate to walk their dog at a particular time, they could be using it as a pick up tool. And may be hoping to bump into someone specific. See how they react if you offer to go with them! As with people, narcissists are only interested when there’s something to gain. And as soon as animals usefulness expires, they’re happy to throw them on the scrapheap. Surplus to requirements.

Πηγή: https://narcissisms.com/narcissists-and-animals/

Σχετικό θέμα: Η ναρκισσιστική πλευρά της παρασυσσώρευσης ζώων: Narcissists And Hoarding at https://narcissisms.com/narcissists-and-hoarding/

Photo: Σκύλος που εγκαταλείφθηκε σε καταφύγιο [via The Army of the Kind (Fb)] 

Δείτε επίσης: What narcissists get from their pets (άρθρο της βιοψυχολόγου Katherine Compitus στο Psychology Today)

Ο Δράκος και η Λέξη

(Iceberg Theory)

Ο δράκος

Ένας δράκος με μαύρα φτερά
και μεγάλη φιδίσια ουρά 

με παιδεύει.

Απ' το στόμα του βγάζει φωτιές 

και ατέλειωτες νύχτες βαθειές 

με ξοδεύει. 

Κι' ένας κλόουν με κόκκινη μύτη φλασκί 

και πονπόν σε πολύχρωμη σκούφια ζεστή 

με γιορτάζει καθώς 

κοροϊδεύει. 

(Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Λόγου και Τέχνης "ΚΙΝΣΤΕΡΝΑ", τεύχος δέκατο τέταρτο)

Η λέξη 

Στο τέλος κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα κείνη τη λέξη. Κείνη τη λέξη που μου έλεγε η μάνα μου οπότε μ' αγαπούσε, τότε που ήμουν ακόμα  μικρή αλλά, από τότε που σταμάτησα να είμαι μικρή, σταμάτησε και να μου τη λέει. 

Δεν μου ξανάπε κείνη τη λέξη η μάνα μου από τότε που σταμάτησα να είμαι μικρή, ίσως έτσι μπορεί να εξηγηθεί και το γεγονός ότι τη θυμάμαι μονάχα στον ύπνο μου αλλά, μόλις ξυπνήσω, την έχω πάλι ξεχάσει, γι' αυτό δεν μπορώ και να σας την πω. Δεν είναι αγάπη μου, δεν είναι φως μου, δεν είναι μάτια μου, ούτε μωρό μου. Είναι κάτι που μοιάζει, κάτι που κάπως τα θυμίζει όλα αυτά αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο. 

Η πρώτη φορά που προσπάθησα να τη θυμηθώ ήταν μόλις έφυγε, όχι την ώρα που πηγαίναμε μαζί αλλά την ώρα που επέστρεφα μόνη μου, όταν είχε γίνει πλέον απολύτως βέβαιο ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την ξαναδώ. Τότε άρχισα να κάνω τα συρτάρια της μνήμης μου άνω κάτω -εκείνη η λέξη, που 'ναι κείνη η λέξη- αλλά πάλι απέτυχα, δεν μπόρεσα να τη θυμηθώ. Ούτε και τώρα μπορώ, όσες φορές κι' αν προσπαθώ, πάντοτε αποτυγχάνω -τώρα πια σχεδόν δεν αντέχω ούτε και να προσπαθήσω. 

Φαίνεται όμως ότι χτες ήταν απολύτως απαραίτητη η επιστράτευση αποθεμάτων εκτάκτου ανάγκης, γι' αυτό και η λέξη, εκείνη η χαμένη μέσα στη μνήμη λέξη, ήρθε στον ύπνο μου και με βρήκε μόνη της. Έμεινε μάλιστα -έτσι νομίζω τουλάχιστον- μαζί μου πάρα πολύ, σχεδόν όλη νύχτα. Για μια ακόμη φορά απολύτως διαθέσιμη και οικειοθελώς. 

(Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Λόγου και Τέχνης "ΚΙΝΣΤΕΡΝΑ", τεύχος δέκατο έκτο, Δεκέμβριος 2009)

copyright Κάκη Πριμηκύρη 

Ισχύει για τους νεανικούς έρωτες αλλά και για τις νεανικές φιλίες

 

Αυτός είναι ένας πρώτης τάξεως ορισμός της Σχέσης. Είναι εκεί όπου ο ένας συγκροτείται, ως ανεπανάληπτη μοναδικότητα, στο πεδίο της αντίληψης του Άλλου. Είναι εκεί όπου ο ένας γεννιέται στα μάτια του Άλλου και αναδύεται η ύπαρξη από το αδιαφοροποίητο σύνολο των άλλων και ονομάζεται πλέον ως η συγκεκριμένη "εκείνη", ο συγκεκριμένος "εκείνος". 

Είναι ο Έρωτας μια βάφτιση πάει να πει, που ορίζει τον Άλλο εντός της Σχέσης. Είναι ο Έρωτας ένας τόπος στον οποίο είσαι παρών ακόμη και στην απουσία σου. Είναι ο Έρωτας ένας τόπος στον οποίο οι άνθρωποι θυμούνται. 

Θυμούνται την ομορφιά του Άλλου όταν νιώθει άσχημα. Το ολόκληρο του όταν νιώθει κομμάτια. Την αθωότητα του όταν ενοχοποιείται. Τη γενναιότητα του όταν φοβάται. Το δρόμο του όταν χάνεται. Το φως του όταν σκοτεινιάζει. Είναι ο τόπος που ο ένας θυμάται το πολύ του Άλλου, σαν έρθει η ώρα να νιώσει κι αυτός το λίγο του. 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Χαλασμένα ζαχαρωτά

 

 

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών
και των αραχνιασμένων παραμυθιών
το λένε "Happy End Express" για καμουφλάζ.
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Οι κούκλες καθισμένες ζευγαρωτά
κρατώντας χαλασμένα ζαχαρωτά
μέσα σε ροζ και χρυσαφένια αμπαλάζ.
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Ζευγάρια κουρδισμένα μηχανικά
συμβόλαια κρατώντας ερωτικά
χαμογελάνε πίσω απ’ τ’ άσπρα βουαλάζ.
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών
και των αραχνιασμένων παραμυθιών
μέσα μας εχει χαραχτεί σαν τατουάζ. 
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Κι αν αντί για το τρένο εκτροχιαστούμε εμείς
ας πούμε πως για μας είναι ακόμα νωρίς.

Ίσως να 'ρθουν άλλα παιδιά 

με μάτια λέιζερ και μαλλιά τιρκουάζ
και να κάνουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖ! 

(Στίχοι του τραγουδιού "Σαμποτάζ" της 

Μαριανίνας Κριεζή που βρίσκεται στο ομώνυμο άλμπουμ)

Image από το εξώφυλλο του βιβλίου "Η κληρονομιά του τραύματος" 

Are You a Victim of the Victim Syndrome?

People who suffer from the victim syndrom are always complaining about the bad things that happen in their lives. Because they believe they have no control over the way events unfold, they don’t feel a sense of responsibility for them. One moment, they present themselves dramatically as victims; the next, they morph into victimizers, hurting the people trying to help them and leaving would-be helpers with a sense of utter frustration. People with a victim mentality display passive-aggressive characteristics when interacting with others. Their behavior has a self-defeating, almost masochistic quality. The victim style becomes a relational mode - a life affirming activity: I am miserable therefore I am. 

In this article, Dutch researcher Manfred F. R. Kets de Vries presents three examples of people with this syndrome and a checklist that can be used to identify sufferers. He also discusses the concept of secondary gain -the benefits people get from perpetuating a problem- and the developmental origins of the victim mind-set. The article ends with advice on how to help people who suffer from the victim syndrome.

Do you know people who always behave like victims? People who blame others when bad things happen to them? And do they blame their family, partner, people at work, or any number of things that they perceive to be victimizing them? The world these people live in appears to be peopled by victims, victimizers, and occasional rescuers.

And if you have ever tried helping them, have you discovered that - rescuing them from the trouble they are in can be an excruciating process? 

Do you resent the way every bit of advice you offer is brushed aside or rejected, often contemptuously? If any of these observations apply, you may be dealing with people who suffer from the victim syndrome. These are people who always complain about the bad things that happen in their lives, due to circumstances beyond their control. Nothing feels right to them. Trouble follows them wherever they go. 

This is not to suggest that they are making it up. On the contrary, there is always truth in their stories. Bad things happen to all of us; that’s life. It’s not a rose garden. But there are many different ways of dealing with the difficulties that come our way. Most of us, when faced with life’s obstacles, do something about them and get on with it. But people with a victim mentality are incapable of doing so. Their negative outlook on life transforms every setback into a major drama. Even their way of absorbing information causes chaos and stress. 

To complicate this already difficult equation, people suffering from the victim syndrome are prone to aggravate the mess in which they find themselves. Strange as it may sound, they are often victims by choice. And ironically, they are frequently successful in finding willing victimizers. 

Worse, people with a victim mentality are very difficult to handle. They have an extremely fatalistic outlook on life. 

Because they believe they have no control over the way events unfold, they have a poor sense of responsibility. Every negative outcome in their life is attributed to people or circumstances beyond their control. Every effort made to help them, or to present a solution to their predicament, is met by a huge arsenal of reasons why it will not work, some of them quite ingenious. Their problems are apparently unique and therefore insoluble. They appear always to be trying to prove the helper wrong. Anyone prepared to help them is left with a sense of utter frustration. 

People with a victim mentality are passive-aggressive in their interactions with others. The passive-aggressive style is a very subtle, indirect, or behind-the-scenes way of getting what they want and expressing anger without openly acknowledging it, or directly confronting the source of it. People who feel powerless usually resort to the passive-aggressive mode. 

Because they have difficulty acknowledging their anger directly (given the way they feel about themselves), they seem superficially compliant to others’ needs, but are experts in passive resistance. The blame game is part of victims’ repertoire. Although their own actions are responsible for whatever situation they find themselves in, they are very talented at finding excuses why things don’t work out. A common means of getting their way is to lay guilt trips on others through various kinds of emotional blackmail. They will sulk, pout, withdraw, bungle, make excuses, and lie. Their talent at sending mixed messages catches others off guard. With these people we can never be entirely sure what was said or what is expected.

Read more at: http://ssrn.com/abstract=2116238 -- https://www.researchgate.net/publication/256028208_Are_You_a_Victim_of_the_Victim_Syndrome